Στίς παρυφές τῆς Ἀξιούπολης, πάνω στό καταπράσινο λόφο τοῦ μεταβυζαντινοῦ συμβόλου-Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί στό ἐκεῖ Στρατιωτικό Κοιμητήριο, τιμήθηκε μέ μιά σεμνή τελετή ἡ μνήμη τῶν πεσόντων στίς Μάχες τοῦ Ραβινέ (1917), τοῦ Σκρᾶ (1918) καί τῆς εὐρύτερης περιοχῆς.

Ἀπόδοση ἱεροῦ χρέους στήν ἐκκλησιαστική της διάσταση ἡ τελετουργία καί συνάμα χρέωση ἱστορικῆς εὐθύνης στήν ἀναμνηστική της δυναμική ἡ ὅλη τελετή, πού διοργανώθηκε μέ ἀρτιότητα ἀπό τήν 33η Μ/Κ Ταξιαρχία Πολυκάστρου καί εὐλογήθηκε μέ ἱεροπρέπεια ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Γουμενίσσης, Ἁξιουπόλεως καί Πολυκάστρου.

Μέσα στίς κομβικές ἐτήσιες διοργανώσεις στίς κατά μέρος ἀπελευθερωτικές θυσίες, στό Ραβινέ (Χαμηλό Παιονίας), στό Σκρᾶ, στό Διασυμμαχικό Μνημεῖο Α΄ Π.Π. (Καραγιαννέϊκα Πολυκάστρου), τά Κοιμητήρια τῆς Ἀξιούπολης εἰδικά γιά τούς νεκρούς μας, ἀλλά καί τά Κοιμητήρια Ἄγγλων στό Πολύκαστρο, μετά ἀπό μιά ἑκατονταετία καί πλέον, ἀπομένουν σιωπηλοί τύμβοι αἱματηρῶν θυσιῶν.

Δέν παύουν ὅμως νά προσμένουν τό δικό μας ἱερό σεβασμό καί τήν τιμητική προσευχητική μνημοσύνη. Βηματίζουμε σέ μέρη πού μᾶς τά ξαναχάρισε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό θυσίες πολλῶν κυριολεκτικά ἡρώων.

Στή φετινή διοργάνωση δόθηκε ἰδιαίτερη προσοχή. Ἔχει καθιερωθεῖ νά τελεῖται ἡ ἐπιμνημόσυνη Δέηση τό Σάββατο τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Κεκοιμημένων.

Στήν Δέηση καθηκόντως προέστημεν προσωπικά ἀποδίδοντας τόν ὀφειλομενο σεβασμό σ᾽ ἐκείνους πού μᾶς χάρισαν μέ τό αἷμα τους τήν ἐλευθερία καί τά ὅρια τῆς πατρίδος μας, συμπαραστατούμενος ἀπό τόν Γεν. Ἀρχιερατικό μας Ἐπίτροπο Πρωτοπρ. Ἰγνάτιο Καλογεράκη καί τούς Διακόνους π. Μιχαήλ καί π. Ραφαήλ.

Ἐκπροσωπήθηκε ὁ κ. Δήμαρχος Παιονίας ἀπό τόν Ἀντιδήμαρχο κ. Γεώργιο Γεωργίτσαρο καί βεβαίως πρωτοστατῶν ὁ Διοικητής τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας Ταξίαρχος κ. Ἰωάννης Γκουτζουρέλας, ὁ κ. Ἐπιτελάρχης καί Ἀξιωματικοί μέ κεριά στά χέρια, καί Στρατιωτικό Ἄγημα πού συνεισέφερε στήν ἀπόδοση τιμῶν κατά τήν ἐκφώνηση τῶν πεσόντων καί ἐνταφιασμένων μέ τιμητικές βολές.

Ὁ Ἐθνικός Ὕμνος ἐψάλη ὡς ἐνιστορικό ἐμμελώδημα μέσα στήν ἐσχατολογική σημαντική τῶν ἱερῶν Δεήσεων.

Ὅλοι οἱ συμπαρόντες βηματίσαμε κατασυγκινημένοι τήν ὁδό τῆς εἰρηναίας σήμερα μνημοσύνης διά μέσου τῶν μνημάτων-μνημείων τόσων Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν, ὑπαξιωματικῶν καί στρατιωτῶν. Ἀνήχθημεν μέ σεβασμό καί προσευχητική ἀναφορά σέ ἀνθρώπους πού ἐσπάρησαν στή γῆ τῆς Μακεδονίας, ἐκείνη τήν περίοδο, καί ἐπαναβεβαίωσαν ἀπαράγραπτα δικαιώματα αἰώνων πολιτισμοῦ καί ἱστορίας…

Ὁ Ἀγρινιώτης ταγματάρχης Βασίλειος Παπαγιάννης, τό Μάϊο τοῦ 1918, ἀποσπασμένος προσωρινά στήν Ἀθήνα, ἐκλιπαροῦσε καί πέτυχε νά ἐπιστρέψει στό μέτωπο καί ἦταν ἀπό ἐκείνους πού ἡγήθηκαν καί ἐπόρθησαν τό ὕψωμα Σκρᾶ, πεσών μόλις κατεπάτησε τά χαρακώματα πού εἶχαν ὀργανώσει οἰ Βούλγαροι μέ τή συμπαράσταση Γερμανῶν.

Ὁ ἆθλος αὐτός τοῦ Σκρᾶ σήμαινε γιά τήν Ἑλληνική πλευρά 434 νεκρούς, 1975 τραυματίες καί 164 ἀγνοούμενους. Ἡ μορφή τοῦ ἀποφασισμένου ταγματάρχη κοσμεῖ τήν εἴσοδο τοῦ σημερινοῦ χωριοῦ Σκρᾶ, ἡ θέση τοῦ ἀρχικοῦ ταφικοῦ του μνημείου βρίσκεται πιό πάνω, ἀλλά μαζί μέ τούς συνήρωες πού ἐνέπνεε (καί ἐμπνεόταν ἀπ᾽ αὐτούς) φυλάσσεται στό στρατιωτικό κοιμητήριο Ἀξιούπολης, “ἀναμένων τήν κοινήν ἀνάστασιν”.

Ὁ ἀνταποκριτής τῆς Γαλλικῆς “Illustration” ἀποτυπώνοντας χωρίς καμιάν ὐπερβολή τό πάθος τῶν Ἑλλήνων ἐκείνων γιά τή νίκη ἔγραφε: «…στίς 04.55΄ τῆς 17/30 Μαΐου τό πρωί εἴδαμε τούς Ἕλληνες στρατιῶτες νά πηδοῦν ἀπό τά χαρακώματά τους, ὅλοι οἱ ἄνδρες ἔκαναν τό Σταυρό τους καί ἐξορμοῦσαν φωνάζοντας “ΑΕΡΑ”!»

Ἰσχυρός ὁ φραγμός τοῦ ἐχθρικοῦ πυροβολικοῦ, ὅμως οἱ Ἕλληνες ὁρμοῦν, διασχίζουν τό φράγμα πυρός καί σιδήρου τοῦ ἐχθροῦ, καί σέ δέκα μόλις λεπτά ὑψώνεται στόν οὐρανό ἡ πρώτη λευτή φωτοβολίδα τῆς Νίκης! Σέ διάστημα δύο ὡρῶν εἶχε ἐπιτευχθεῖ ἡ κατάληψη ὅλων τῶν ἀντικειμενικῶν στόχων! Ἕνα θέαμα καί γεγονός πού ἄφησε κατάπληκτους τούς Γάλλους.

Ὁ ὑπολοχαγός Εὐστάθιος Δογάνης ἀπό τήν Κάτω Κλειτορία (Μαζέϊκα) Καλαβρύτων. Ὀρφανός άπό πατέρα, προστάτης τῆς μητέρας καί τῶν τεσσάρων ἀδελφῶν του (κοριτσιῶν), ἀπόφοιτος τῆς Νομικῆς καί τῆς Φιλοσοφικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, βρέθηκε ἐδῶ καί ὑπερασπίστηκε μέ 14 μόλις ἄλλους ἄνδρες ἕνα λόφο στρατηγικῆς σημασίας ἔναντι 250 ἀντιπάλων Βουλγάρων, δίχως συμμαχική συμπαράσταση, γιατί ἀνθρωπίνως φαινόταν ἀκατόρθωτη στρατιωτικά τήν ἀνάσωση τοῦ Ραβινέ.

Μέ τό σύνθημα “Ζήτω ἡ Ἑλλάς! Ἐμπρός διά τῆς λόγχης!” ἀντεπιτέθησαν καί ὤθησαν τούς ἐχθρούς σέ φυγή.

Ὅμως θραύσματα χειροβομβίδος πλήγωσαν θανάσιμα τόν ἥρωα καί μᾶς τόν χάρισαν “σπορά ἐλευθερίας” στίς 23 Ἀπριλίου 1917, ἡμέρα τοῦ ἁγίου Γεωργίου.

Στό χιτώνιό του σώθηκε ἕνα δικό του σημείωμα, ἐπί λέξει: «Τώρα πιά πού πέθανα, μάθετε, ὅτι ἦρθα νά σκοτωθῶ πολεμῶντας ὑπέρ τῶν δικαίων τῆς ἀγαπητῆς μου πατρίδος καί γενικότερα ὑπέρ τῶν ἰδεωδῶν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἔχω τόν ἐγωϊσμό νά πιστεύω εἰς τούς ἱεροφάντας τῆς ἀνθρωπότητος, ὅσο ταπεινός καί ἄν εἶμαι…»

Τό παράδειγμά του κυριαρχοῦσε σέ ὅλους τούς πολεμιστές τοῦ μακεδονικοῦ μετώπου (Α΄ Π.Π.). «Αὐτός πολεμᾶ σάν τό Δογάνη» ἔλεγαν ἀξιωματικοί καί ὁπλίτες γιά ὅσους διέπρεπαν σέ γενναιότητα, ὁρμή καί ἦθος.

Δικαίως ἀποδόθηκε ἡ ἐπωνυμία του σέ ἕνα συνοριακό οἰκισμό (πολύτιμη κληροδοσία στή συνοριακή μας παρουσία). Τά ὀστά του καί τῶν συνηρώων του ἀναπαύονται κι αὐτά ἐδῶ.

Τό Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ἀξιούπολης ἔχει “ἐγκολπωμένους” ἀναρίθμητους ἥρωες, ἀπό κάθε σχεδόν ἱστορική ἡρωϊκή γωνιά τῆς πατρίδας μας, ὅπως τοῦ Μανιάτη Ἰωάννη Καργάκου, πού “μεταφυτεύθηκε” στίς ἡρωϊκές γραμμές τοῦ τόπου μας, συναρίθμιος μέ ἀνθρώπους ψυχωμένους καί ἀποφασισμένους νά πέσουν “ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος”.

Ὅλων αὐτῶν, τόσο τῶν ἐπωνύμων, ὅσο καί τῶν ἀνωνύμων οἱ τύμβοι ὁροθετοῦν τίς δικές μας διαδρομές στήν ἱστορία.

Ἡ σημερινή ἐπιμνημόσυνη Δέηση-τελετή ἦταν τό ὀλιγότερο πού θά μπορούσαμε νά ἀπονείμουμε σ᾽ ἐκείνους πού δικαίωσαν τά δίκαια τῆς πατρίδος μας μέ τή δική τους ἀποφασιστική συμβολή, τοῦ ἡρωϊσμοῦ καί τῆς αὐτοθυσίας.

Ἦταν τέτοια ἡ αἴσθηση τῆς προσευχητικῆς μας κοινωνίας μέ τόσους γενναίους, πού μᾶς κρατοῦσε ὅλους συνεπαρμένους, ἀκόμη καί στή λιτή δεξίωση πού ἐπακολούθησε στήν εὐρύχωρη καί φιλόξενη Ἐνοριακή αἴθουσα Ἀξιουπόλεως.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.