Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη Προϊσταμένου του Ι.Ν. Αγίου Φωτίου του Μεγάλου Θεσσαλονίκης.

19 έτη συμπληρώνονται σήμερα, 9 Ιουλίου 2022, από την οσιακή κοίμηση (9/7/2003) του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος του Β’ Χρυσοφάκη.

Ενός φλογερού, ασυμβίβαστου και δυναμικού Ιεράρχου της Εκκλησίας της Ελλάδος, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην Αποστολική Μητρόπολη των Θεσσαλονικέων, την οποία εποίμανε για 29 ολόκληρα έτη!

Οφειλετικώς μέσα από τον λόγο μου καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου στον μακαριστό Μητροπολίτη, από τα χέρια του οποίου αξιώθηκα να λάβω τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης και δέομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου προς τον Κύριο υπέρ μακαρίας ζωής και αιωνίου ανάπαυσεώς του.

19 χρόνια μετά και θυμόμαστε με συγκίνηση τους αγώνες, τους μόχθους, τις θυσίες του και όλα όσα προσέφερε δια Χριστόν και Ελλάδα, και ιδίως για τα δίκαια της ελληνικοτάτης Μακεδονίας μας!

Αν ανατρέξουμε στον βίο του μέχρι το τέλος της ζωής του στο ιερό κάθισμα της Παναγίας Αγίου Όρους που υπεραγαπούσε, θα κατανοήσουμε καλύτερα και σε βάθος το μεγαλείο της προσωπικότητας του.

Μαχητικός, δόκιμος θεολόγος, ανήσυχο πνεύμα, καλώντας τους πάντες σε πνευματική εγρήγορση, ο αείμνηστος Μητροπολίτης διακρίθηκε για το έργο και την προσφορά του, τόσο στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου και Ικαρίας και ιδιαιτέρως στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, στην οποία ενθρονίστηκε τον Ιούλιο του 1974.

Νωρίτερα είχε προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του, τόσο στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όσο και στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ενώ υπηρέτησε και ως Ιεροκήρυκας στις Ι. Μητροπόλεις Εδέσσης και Θεσσαλονίκης.
Το έργο του στην Θεσσαλονίκη χαρακτηρίζεται λαμπροφόρο και πολυδιάστατο.

Χειροτονεί δεκάδες ιερείς, ως επι το πλείστον Θεολόγους, τους οποίους ενίσχυε ηθικώς στα πρώτα τους ιερατικά βήματα αλλά και υλικώς, εξαιρέτως δε τους πολύτεκνους εγγάμους.

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αποκτά επί Αρχιερατείας του, δεκαοκτώ νέους Ναούς, ενώ το όραμά του, οι Θεσσαλονικείς Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος να έχουν τον δικό τους Ναό, όπως και Διδάσκαλος τους Άγιος Φώτιος ο Μέγας, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καθίσταται πραγματικότητα και κοσμούν την παραλιακή οδό της πόλεως.

Ανακαινίζει τις Ιερές Μονές Κοιμήσεως Θεοτόκου Πανοράματος με το καθολικό της Παναγίας Ελευθερώτριας και την Ι. Μονή Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της πόλεως.

Δημιουργεί και εδώ φιλόπτωχα ταμεία, εράνους αγάπης, κοινωνικό ιατρείο, τράπεζα αίματος, στέγη αγάπης ασθενούντων παιδιών, ενοριακά συσσίτια, Θεολογικό οικοτροφείο φοιτητών και σπουδαστών, εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις, σχολή βυζαντινής μουσικής και ίδρυση Αγιολογικού Κέντρου.

Κάθε Νοέμβριο, συγκαλούσε Θεολογικά Συνέδρια, αφιερωμένα εις μνήμην πολλών Αγίων, ενώ με δική του πρωτοβουλία επαναλειτουργεί η Ανωτέρα Εκκλησιαστική, Παιδαγωγική Ακαδημία.

Καθιέρωσε έκαστη Κυριακή των Μυροφόρων να εορτάζεται η Σύναξις πάντων των εν Θεσσαλονίκη διαλαμψάντων Αγίων, στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου με την ομώνυμη Ι. Εικόνα τους.

Αναβίωσε την τέλεση των αρχαιοπρεπών Θείων Λειτουργιών Αγίου Ιακώβου, του αδελφοθέου και Αγίου Γρηγορίου, του Θεολόγου.

Επανέφερε την τέλεση των Ιερών Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδος του Αγίου Δημητρίου, σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης και τον παράλληλο συνεορτασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου μετά του Αγίου Δημητρίου.

Δημιούργησε την “Χριστιανική Καταφυγή Νέων, ο Άγιος Δημήτριος”, όπου διδάσκονταν δωρεάν φροντιστήρια όλων των μαθημάτων Γυμνασίου και Λυκείου.

29η Μαίου 1982, μετά την ανακάλυψη της κρύπτης των Μακεδονομάχων κάτω από το Ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού Ναού, τελεί τα θυρανοίξια με επίσημη τελετή και Μέγα Εσπερινό και γίνεται η μεταφορά των Λειψάνων των Μακεδονομάχων Αρχιερέων από τον Ναό του Αγίου Δημητρίου στην κρύπτη του Μακεδονικού αγώνος.

13η Νοεμβρίου 1980, τελεί τα Θυρανοίξια του Μητροπολιτικού Ναού, Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1978.

Προνοία του εκδίδονταν το εκκλησιαστικό περιοδικό “Άγιος Γρηγόριος, ο Παλαμάς”, το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Το μέγιστο όμως γεγονός που θα “σημαδέψει” την ποιμαντορία του ήταν η αγαστή συνεργασία και από κοινού μόχθοι, μετά του τότε Πρωτοσυγκέλλου του, για την επαναφορά των τιμίων Λειψάνων, του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, από τον San Lorenzo in Campo της Ιταλίας, έπειτα από την εισήγηση της διαπρεπούς αρχαιολόγου Μαρίας Θεοχάρη “περί της ευρέσεως και γνησιότητος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου.”

Τα σεπτά λείψανα του Αγίου είχαν μεταφερθεί το 1204 εκεί από τον Βονιφάτιο Μομφερατικό όταν εκείνος εισερχόμενος στην Θεσσαλονίκη, εσύλησε τους Ι.Ναούς Αγίου Δημητρίου και Αγίας Σοφίας.

23η Οκτωβρίου 1978, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης επιστρέφει από την Ιταλία, κομίζων τον μεγαλύτερο πνευματικό θησαυρό, την πάνσεπτη κάρα του Αγίου Δημητρίου, με τους Θεσσαλονικείς να υποδέχονται με συγκίνηση τον πολιούχο Άγιό τους στον προαύλειο χώρο του εμβληματικού Ναού του.

Τον Απρίλιο δε, του έτους 1980, επιστρέφονται και τα υπόλοιπα χαριτόβρυτα Λείψανα του Αγίου.

Ανεγείρεται εντός του Ναού επιβλητικό μαρμάρινο κιβώριο, πανομοιότυπο του αρχαιότερου που υπήρχε και αγιογραφείται εξ ολοκλήρου με παραστάσεις από το μαρτύριο του Αγίου.

Παράλληλα κατασκευάζεται αργυρή ανάγλυφη λάρνακα, η οποία φιλοξενεί έως της σήμερον τα μυρόβλητα Λείψανα του Αγίου.

Ανακαινίζεται το παρεκκλήσιο του τάφου του Αγίου, ενώ ιστορικοί θα μείνουν οι αγώνες του μακαριστού Μητροπολίτου Παντελεήμονος με το Υπουργείο Πολιτισμού και την αρχαιολογική υπηρεσία, για την αγιογράφηση στην κόγχη του Ι. Βήματος, της Πλατυτέρας των Ουρανών.

Κατορθώνει δε μετά από αιώνες το ιστορικό μνημείο, ο Ναός του Αγίου Γεωργίου Ροτόντα, να παραδοθεί ξανά στην Θεία λατρεία, μετά από ειδική ακολουθία, επί διασαλεύσει Αγίας Τραπέζης.

Επί Αρχιερωσύνης του, ανακαλύφθηκαν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Ομολογητού, της Αγίας Ανυσίας, του Αγίου Ευθυμίου του νέου, ενώ επανήλθαν μονίμως εις την Θεσσαλονίκη, τμήμα των Λειψάνων του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, Οσίου Δαυίδ του Αμυγδαλίτου, Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου,Αγίου Νέστορος, Αγίας Μακρίνης, Αγίου Θεοδώρου, του Στουδίτου και του Αγίου Νεομάρτυρος, Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων.

Φιλάγιος ως ήταν, κατατάχθηκαν στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι Άγιοι Ευστάθιος και Συμεών, Αρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης, Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, ο Χαμαετός και ο Άγιος Γρηγόριος, ο Καλλίδης, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, μετέπειτα Ηρακλείας και Ραιδεστού.

Τέλη Μαΐου του έτους 1994, χειροτονεί με πολλή συγκίνηση τον Πρωτοσύγκελλό του, π. Παντελεήμονα, σε Μητροπολίτη Βεροίας, τον επί 20ετίας εκλεκτό συνεργάτη και συνοδοιπόρο του.

Διάδοχος του πατρός Παντελεήμονος, αναλαμβάνει πλέον ο έμπιστος και εξ ίσου δυναμικός, νέος του Πρωτοσύγκελλος και μέχρι πρότινος Διευθυντής Νεότητος της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και τότε Ιερατικός προϊστάμενος του προσκυνηματικού Ναού, Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, μακαριστός Ιωάννης Τασσιάς, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης.

Οι δύο αυτοί Θεσσαλονικείς πατέρες και αφοσιωμένα πνευματικά τέκνα του αλησμόνητου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος, εστάθηκαν δίπλα του στύλοι ακλόνητοι επί σειρά ετών, με πρωτοφανή ένθερμο ζήλο και αυταπάρνηση.

Τον Νοέμβριο του έτους 1996, ανακηρύχθηκε επίτιμος Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας.

Τιμήθηκε με παράσημα από τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Ρουμανίας, Σερβίας και Βουλγαρίας.

Υποδέχθηκε στην έδρα του, τετράκις τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ενώ το 1999, έτος ανακηρύξεως της Θεσσαλονίκης ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, διοργάνωσε λαμπρές εκδηλώσεις με Πατριαρχικό Συλλείτουργο πολλών Προκαθημένων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων.

Το 1990 έγιναν τιμητικές εκδηλώσεις επί τη συμπληρώσει 25ετίας της Αρχιερωσύνης του και το 1999 για την συμπλήρωση 25ετίας ως Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης.

Υπήρξε συγγραφέας δεκάδων Θεολογικών βιβλίων, Ιερών ακολουθιών των τοπικών Αγίων και πλήθους Ποιμαντορικών Εγκυκλίων.

Κήρυττε, άνευ χειρογράφου, και οι λόγοι του ήταν μεστοί και διακρίνονταν για την θεολογική διδασκαλία.

Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Παντελεήμων διακρίθηκε για το εκκλησιαστικό του ήθος, για την ευσυνειδησία του, για την γνήσια αγάπη του για την πατρίδα αλλά και για τους μεγάλους αγώνες του για την προάσπιση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων της Μακεδονίας.

Ως άλλος Εθνάρχης διοργάνωσε σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης δύο συλλαλητήρια, το πρώτο την 14η Φεβρουαρίου 1992 και το δεύτερο, 31 Μαρτίου 1994, που έμειναν στην ιστορία.

Ιστορική πλέον θεωρείται και η φωτογραφία όπου ο μακαριστός Ιεράρχης σηκώνει την ποιμαντορική του ράβδο και κρούει με δύναμη την πόρτα της Αμερικανικής πρεσβείας για να παραδώσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Το έτος 2000 συγκαλεί εκ νέου στην πλατεία Αριστοτέλους, ένα ακόμη συλλαλητήριο για την μη αναγραφή του θρησκεύματος, από την κυβέρνηση, στις νέες ταυτότητες, παρόντος του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου και σχεδόν ολοκλήρου της Ιεραρχίας.

Ο δυναμικός λόγος του σε συνδυασμό με την βροντερή χροιά της φωνής του, συγκλόνιζε και συνέρπαζε το ποίμνιό του, το οποίο, τον υπεραγαπούσε και τον εμπιστευόταν.

Πάντοτε μετά το πέρας πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, έψαλλε τον Εθνικό Ύμνο, με όλο το σθένος της καρδιάς του, συγκλονίζοντας κυριολεκτικά όλες τις ψυχές των πιστών, προκαλώντας παράλληλα ρίγη συγκινήσεως και εθνικής υπερηφάνειας!

Ιδιαιτέρως αποκαλυπτικός και προφητικός για την Εκκλησία και την πατρίδα υπήρξε λίγο πριν αναχωρήσει για την Ουράνια Πολιτεία από το Ιερό Κάθισμα της Παναγίας της Πορταιτίσσης, πλησίον της Ι. Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους.

Σε εκείνες τις χαρακτηριστικές στιγμές που βρισκόμουν στη συνοδεία του, μαζί με τον τότε Πρωτοσύγκελλο του μακαριστό Μητροπολίτη Λαγκαδά κυρό Ιωάννη πριν περάσει στην αιωνιότητα, αφήνοντας σπουδαίες πνευματικές παρακαταθήκες αλλά και τις προτροπές του για αγώνα υπέρ Χριστού και πατρίδος.

Χαρακτηριστικά για τα οποία διακρίθηκε και ο άξιος διάδοχος του, ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Άνθιμος, δίνοντας τη δική του χαρακτηριστική μαρτυρία και εύχομαι ο δωρεοδότης Κύριος μας να του χαρίζει υγεία, δύναμη και αντοχές!

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης μας σε αυτό το μικρό ησυχαστήριο έφυγε ήσυχα και γαλήνια, μέσα στην πνευματική αύρα του Αγιωνύμου Όρους.

Δίπλα στην Κυρία Θεοτόκο, που τόσο ελάτρευε, τιμούσε και αγαπούσε…

Δεκαεννιά έτη μετά την κοίμησή του και η μνήμη του δικαίως παραμένει αλησμόνητος!

Ας έχουμε την ευχή του.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.