Ἡ ἐπέτειος ἡμέρα τῆς Ποντιακῆς Γενοκτονίας, μέ τά 353.000 θύματα τοῦ νεοτουρκικοῦ φανατισμοῦ, τιμήθηκε ἀπό τή συνοριακή μας Μητρόπολη ὄχι μόνο γιά τήν ἀπόθλιψη τῆς τραγικῆς μνημοσύνης, ἀλλά καί μέ τή βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας ὡς σπορά ἀναστάσεως.

Τό ἀπόγευμα τῆς 19ης Μαΐου στήν εἴσοδο τοῦ Ἀκροπόταμου (δήμου Χαλκηδόνας, ΠΕ Θεσσαλονίκης) ἔγινε ἡ ὑποδοχή ἀντιγράφου τῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, σέ ξυλόγλυπτο κουβούκλιο πού τό βάσταζαν ἔνστολα μέλη τοῦ τοπικοῦ Ποντιακοῦ Συλλόγου.

Ἐκεῖ ἀνέμεναν ἱεροφορεμένοι ἐφημέριοι ἀπό τίς πλησιέστερες ἐνορίες, καθώς καί οἱ ἡγούμενοι Ἁγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης π. Βαρνάβας καί Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης Γουμενίσσης π. Βησσαρίων μέ τόν ἱεροκήρυκα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως π. Θεόκλητο.

Ἐψάλη τό ἀπολυτίκιο τῆς Παναγίας Σουμελᾶ καί ἀναπέμφθηκε σύντομη δέηση.

Σχηματίστηκε λιτανευτική πομπή μέ τή φιλαρμονική τῆς Ἀστυνομίας Θεσσαλονίκης πού παιάνιζε ἐμβατήρια καί τούς πιστούς πού συνόδευαν τήν ἱερή εἰκόνα σέ ὅλη τή μακρά λιτανεία 1 χλμ. μέχρι τόν αὔλειο χῶρο τοῦ ἐνοριακοῦ ναοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.

Παιδιά ἔραιναν μέ δαφνόφυλλα ὅλη τή διαδρομή τῆς ἱερᾶς εἰκόνος.
Ἐκεῖ τούς πρόσμενε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου κ. Δημήτριος, περιστατούμενος ἀπό τούς διακόνους.

Τελέστηκε ἐκ νέου μικρά δέηση καί εἰσοδεύτηκε ἡ εἰκόνα πανηγυρικά καί λιτανευτικά στό κέντρο τοῦ ναοῦ.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στή σημασία τῆς εὐλαβικῆς θέας τῆς εἰκονιζόμενης Θεομητορικῆς μορφῆς, τῆς Παναγίας τοῦ Πόντου.

Ἀνέλυσε τή σημασία τῆς θεόδεκτης εὐλαβικῆς κοινωνίας μέ τόν πανταχοῦ παρόντα Θεό καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἡ ὁποία ταχέως προφθάνει καί ἔρχεται ὅταν ἐμεῖς τήν ἐπικαλούμαστε, σέ ἀντίθεση μέ τόν πανταχοῦ παρόντα Κύριο, πού ἀποδέχεται τίς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί θαυμαστώνει τό ἔλεός Του δι᾽ Αὐτῆς.

Ἡ ἀξιοσύνη μας ὠχριᾶ ἐνώπιον τοῦ Μονογενοῦς καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί Υἱοῦ τῆς Παρθένου Μαριάμ, διότι ἡ πληθύς τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπομειώνει τά αἰτήματά μας.

Γι᾽ αὐτό ἐπικαλούμαστε τήν πρεσβεία τῶν Ἁγίων τῆς πίστεώς μας καί κυρίως τῆς Θεομήτορος. Ἡ δυναμική τῆς πρεσβείας τους πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν ἡμῶν ἐπιφέρει πλουσιοπάροχα τά δωρήματα, διότι «πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένην», πολύ δέ περισσότερο δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότη. Τόνισε μάλιστα τήν ἀναγκαία προϋπόθεση τῆς ἀληθινῆς εὐλάβειας πού εἰσακούεται καί εὐλογεῖται ἀπό τήν Παναγία μας, τήν θεόνομη φιλαδελφία καί καλοσύνη, τήν ἀγάπη στόν ἀδελφό μας (ὡς πρός εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ) πού καλλιεργεῖ τήν ὑπέρβαση τοῦ “ἐγώ” καί τό ἄνοιγμα στό “ἐμεῖς” (στό ἐκκλησιαστικό ἦθος).

Ἐπακολούθησε ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός, εὐλόγηση τῶν ἄρτων καί μνημόσυνο μέ κόλλυβα γιά τίς 353.000 τῶν μακαρίων ἐθνομαρτύρων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, τά ἱερά αὐτά θύματα τῆς Ποντιακῆς γενοκτονίας. Ἔψαλλε ὁ πρωτοψάλτης τῆς Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης μέ χορό συμψαλλόντων, καί ὅλη ἡ ἱερή Ἀκολουθία μεταδιδόταν διαδικτυακά.

Μετά τήν ἀρτοκλασία ὁ χοροστατῶν Ποιμενάρχης κ. Δημήτριος μοίρασε, ὅπως τό συνηθίζει, ἀπό τούς ἄρτους στά παιδιά, ἀσκώντας καί μ᾽ αὐτόν τόν αὐθόρμητο πατρικό τρόπο ἕνα εἶδος ποιμαντικοῦ διαλόγου μέ τό μέλλον τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

Στό τέλος τῆς Ἀκολουθίας, μέ εὐλογία τοῦ Μητροπολίτου καί προσφώνηση τοῦ ἐφημερίου π. Δαμιανοῦ, ἀπηύθυνε σύντομο ἐμπνευσμένο χαιρετισμό γιά τήν ἀναγκαιότητα τῆς ζωντάνιας τῆς ἐθνικῆς μνήμης ὁ Δήμαρχος Χαλκηδόνας κ. Σταῦρος Ἀναγνωστόπουλος.

Δευτερολόγησε ὁ Σεβασμιώτατος μέ ἕνα πρόσφατο πολυδιδακτικό παράδειγμα οἰκογενειακῆς στοργῆς, τόσο ἀπαραίτητο γιά τήν ἐποχή μας, ὥστε νά κρατηθεῖ ὁ Ἑλληνισμός μέ ὑγιαίνοντα τόν εὐλογημένο θεσμό τῆς οἰκογένειας.

Ἡ πνευματική εὐφροσύνη ἦταν φανερή στά πρόσωπα ὅλων.

Στό τέλος, ἡ ἐνορία δεξιώθηκε γενναιόδωρα ὅλο τό ἐκκλησίασμα στήν εἴσοδο τοῦ ἐνοριακοῦ κέντρου.

Ἔπειτα μέ πομπή οἱ νέοι, ἡ διοίκηση καί τά μέλη τοῦ τοπικοῦ Ποντιακοῦ Συλλόγου μετέφεραν τά λάβαρα μέχρι τήν ἰδιόκτητη αἴθουσά τους τῶν ἐκδηλώσεων, ὅπου ὁ φιλότιμος ἐφημέριος π. Δαμιανός τούς εὐχήθηκε γιά τίς πολιτιστικές δραστηριότητες.

***
Μέ ἀφορμή αὐτήν τήν συγκινητική, εὐλαβική καί συναρπαστική ἐπετειακή διοργάνωση τῆς ἐνορίας Καστανᾶ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου κ. Δημήτριος θέλησε νά ἐπισημάνει τήν ἀφυπνιστική καί ἀνακαινιστική δύναμη τῆς ἀληθινῆς πίστης καί τῆς παραδοσιακῆς εὐλάβειας, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες διατηρήθηκε καί μεγαλούργησε ἡ Ρωμιοσύνη ἀκόμη καί στίς πιό τραγικές περιόδους τῆς ἱστορίας.

Ἡ εἰκόνα ὡς δυνατότητα σχέσης καί ἡ εὐλάβεια ὡς διάρκεια σχέσης

Ἤρθαμε νά προσκυνήσουμε σέ ἀντίγραφο τήν Παναγία Σουμελᾶ, ἕνα εἰκόνισμα πού εἶναι πιστό ἀντίγραφο τῆς κυρίως εἰκόνας.

Τό πρωτότυπο δέν ὑποκαθίσταται, παραμένει μοναδικό, σημεῖο βαθειᾶς εὐλαβικῆς ἀναφορᾶς. Καί γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς ἀκόμη καί τά νεότερα ἀντίγραφα ἔχουν ἀξία, γιατί μᾶς ἀναπέμπουν στήν ὑπεραξία τοῦ πρωτοτύπου καί προπαντός στό εἰκονιζόμενο πρωτότυπο, στήν εἰκονιζόμενη μορφή.

Κάθε εἰκόνα (ὅπως καί ἡ Παναγία Σουμελᾶ) δέν εἶναι μιά ἁπλή ζωγραφιά ἤ ἕνα καλλιτέχνημα. Εἶναι δωρεά καί δυνατότητα σχέσης.

Θαυματουργός σχέση καί κοινωνία μέ τήν Παναγία, μέ ἕναν τρόπο πού μποροῦσε νά τήν ζήσει ὁ Ποντιακός Ἑλληνισμός.

Μέσα ἀπό κείνην τήν ἅγια εἰκόνα ὁ Ποντιακός Ἑλληνισμός καί ἡ Ποντιακή Ρωμιοσύνη “μιλοῦσαν” στήν Παναγία καί τούς μιλοῦσε ἡ Παναγία. Προσκυνοῦσαν τήν Παναγία, καί Ἐκείνη τούς καταφιλοῦσε Μητρικά.

Παρακαλοῦσαν τήν Παναγία, καί τούς ἄκουγε ἡ Παναγία. Ἤθελαν νά ἀνήκουν στήν Παναγία μας, καί ἡ Παναγία μας τό ἀποδεχόταν καί ἤθελε νά ἀνήκει σ᾽ αὐτούς.

Ἡ Παναγία Σουμελᾶ εἶναι ἡ ζῶσα μνήμη τοῦ Ποντιακοῦ πολιτισμοῦ, τῆς Ποντιακῆς ψυχῆς, τῆς Ποντιακῆς γενναιότητος.

Ἡ Παναγία Σουμελᾶ εἶναι ἡ ζῶσα ψυχή τῆς Ποντιακῆς δημιουργίας πρωτίστως ἐκεῖ στόν Πόντο ἤ ἀκόμη κι ὅταν μεταφυτεύθηκε στή Γεωργία καί τή Ρωσία.

Ἡ Παναγία Σουμελᾶ παραμένει ἡ ζῶσα ψυχή καί τῆς Ποντιακῆς ἀναδημιουργίας ἐδῶ στήν Ἑλλάδα, στό Βέρμιο, στό περιώνυμο ἐπίκεντρο τῆς Πανελλήνιας Ποντιακῆς ἀναφορᾶς.

Ὅπως κάθε κύτταρο τοῦ σώματος ἔχει ἐνεργοποιημένη τή λειτουργικότητα τοῦ ὅλου σώματος, ἔτσι καί κάθε εὐλαβική σχέση ἀποτυπώνει καί ἐνεργοποιεῖ τήν ἑνότητα τῶν μελῶν μέ τήν ζωοποιό εὐλαβική τους ἀναφορά πρός τό Θεό καί τήν Παναγία Μητέρα τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.

Αὐτό τό νόημα ἔχει καί ἡ προσέλευση τῶν πιστῶν στόν Ποντιακό Ἀκροπόταμο γιά νά προσκυνήσουν ἕνα ἱερό ἀντίγραφο τῆς Πανάγιας μορφῆς Της καί νά ἀνανεώσουν αὐτήν τή σχέση.

Χωρίς νά ἀφήνουν “ἀποστάσεις”. Μόνο ἡ ἐγκαρδίωση, ἡ σχέση τῆς καρδιᾶς, ἡ σχέση τῆς ἄμεσης εὐλάβειας δέν ἀφήνει “ἀποστάσεις”. Ὅλα τά ἄλλα, ἀκόμη καί ἡ ἠλεκτρονική ἐπικοινωνία εἶναι ἐπικοινωνία ἀποστάσεων. Δίχως τήν σχέση τῆς καρδιᾶς, ὅλα καί ὅλοι βρισκόμαστε σέ “ἀπόσταση”, κι ἄς φαινόμαστε τόσο κοντινοί ἠλεκτρονικά, μέ τά κινητά καί τό διαδίκτυο.

Μόνον ἡ καρδιά, ἡ εὐλάβεια, ἡ ἀγάπη, ἡ στοργή, ἡ λαχτάρα τῆς πίστης καί τῆς πιστότητας “μηδενίζουν” τίς ἀποστάσεις.

Κι ἐμεῖς θέλουμε νά εἴμαστε τῆς Παναγίας, νά ἀνήκουμε στήν Παναγία μας τήν βρεφοκρατοῦσα, στήν Παναγία μας καί στό Χριστό μας.

Θέλουμε νά ἀνήκουμε στήν Παναγία μας. Ἡ τέλεια παρθενία καί ἡ τέλεια ὑπακοή Της ἔγιναν “μαγνήτης” τῆς θείας Οἰκονομίας.

Ἡ τέλεια παρθενία καί ἡ τέλεια ὑπακοή Της (καθαρμένες ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα) ὑπηρέτησαν τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας καί τῆς σωτηρίας.

Τήν προσκυνοῦμε εὐλαβικά (μέ ὅλη μας τήν καρδιά), κι Ἐκείνη μᾶς παίρνει ἀπό τό χέρι καί μᾶς πηγαίνει στόν Υἱό καί Θεό Της.

Αὐτό τό χρειαζόμαστε σήμερα πιό πολύ, ἀπό ποτέ ἄλλοτε. Διότι ὁ πληθωρικός πολιτισμός καί ἡ πληθωριστική κουλτούρα τῆς φαντασίας καί τῆς περηφάνειας προκαλοῦν νέου εἴδους “ἀποστάσεις” ἀνάμεσα σέ μᾶς καί στό Θεό, ἀνάμεσα σέ μᾶς καί στούς οἰκείους μας.

Ἐκεῖνος πάντοτε μᾶς θέλει καί μᾶς ζωογονεῖ (γι᾽ αὐτό καί ὑπάρχουμε), ἀλλά ἐμεῖς Τόν ξεχνᾶμε καί Τόν ἀποφεύγουμε καί ψηφίζουμε φθορά.

Ἐκεῖνος μᾶς φωτίζει νά μαθαίνουμε τήν ἀληθινή ταυτότητα τῆς ἀνθρωπιᾶς, τήν εὐαισθησία γιά τούς οἰκείους μας, ἀλλά ἐμεῖς προτιμοῦμε νά ἐπωφελούμεθα ἀπό τόν ἰδιοτελή πορισμό καί νά τούς παραμελοῦμε.

Εἴθε καί τοῦτο τό ἱερό ἀντίγραφο τῆς Παναγίας Σουμελᾶ (καθώς θά τό βλέπουν οἱ πιστοί ἐνορίτες καί θά τό σέβονται εὐλαβικά), εἴθε νά ἀνανεώνει μέσα τους τήν ἄμεση εὐλαβική σχέση μέ τήν Παναγία μας καί τό Σωτήρα μας.

Καί ἐκεῖ στόν Πόντο ἡ Παναγία Σουμελᾶ ἦταν σύμβολο ἐλπίδας καί ζωντάνιας, ἀντίστασης καί δημιουργίας.

Καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα ἡ Παναγία Σουμελᾶ παραμένει σύμβολο ζωντάνιας καί ἐλπίδας, στό Βέρμιο, στό ἐπίκεντρο τοῦ προσφυγικοῦ Ποντιακοῦ στοιχείου.

Τά χρειαζόμαστε ὅλα αὐτά: τό σύμβολο (δηλαδή τήν ἄμεση σχέση) πού θά κρατᾶ μέσα μας τήν ἐλπίδα καί τή ζωντάνια, τήν ἀντίσταση καί τή δημιουργικότητα.

Εἴθε νά παραμείνουμε παιδιά τῆς Παναγίας μας, νά χαιρόμαστε καί νά δημιουργοῦμε μέσα στήν πανάγια δική Της υἱοθεσία.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.