Με την αναπαράσταση της Ανατίναξης του Καψάλη κορυφώθηκαν οι αποψινές εκδηλώσεις των Γιορτών Εξόδου στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι.

«Η αποψινή νύχτα είναι δύσκολη. Πάντα θα είναι», είπε στο τέλος της ομιλίας του ο Δήμαρχος Μεσολογγίου Κώστας Λύρος, δίνοντας το νόημα του μεγάλου ιστορικού γεγονότος.

Νωρίτερα τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στον Τύμβο των Ηρώων και στην συνέχεια έγινε η αναπαράσταση της Ανατίναξης της πυριτιδαποθήκης του Δημογέροντα Χρήστου Καψάλη με την συμμετοχή της Χορωδίας του Πνευματικού Κέντρου του δήμου και μαθητών σχολείων υπό την διεύθυνση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή Σπύρου Χολέβα.

Τον Χρήστο Καψάλη ενσάρκωσε και φέτος ο Θωμάς Θεοφιλάτος.

Advertisement
Ο λόγος του δημάρχου:

Μεσολογγίτισσες και Μεσολογγίτες

Ελεύθεροι άνθρωποι του κόσμου,

Ετούτη η νύχτα είναι μια δύσκολή νύχτα!

Είναι δύσκολο να βρισκόμαστε ανάμεσα σε εκείνους που από αυτόν εδώ τον τόπο επέλεξαν να περάσουν στην αιωνιότητα.

Τι κομίζουμε εμείς σήμερα εδώ; Κομίζουμε την οφειλόμενη τιμή και δόξα; Ναι! Όμως η τιμή και η δόξα δεν είναι δική μας. Σε εκείνους ανήκει… Εκείνοι μίλησαν! Εμείς τι έχουμε να τους πούμε; Στεκόμαστε ενώπιον τους εδώ, στον τόπο του μαρτυρίου τους.. Μας ακούνε.. μας βλέπουν….

Ειλικρινά βρίσκομαι σε πολύ μεγάλη συστολή. Βρισκόμαστε στον ιερότερο τόπο του νεότερου ελληνισμού. Στον τόπο που καθαγιάστηκε με το αίμα ηρώων. Εγινε σύμβολο ενός μοναδικού στην ιστορία της ανθρωπότητας αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Έναν τόπο με οικουμενική προσκυνηματική διάσταση.

Βρισκόμαστε εδώ που ακούς τη σιωπή των νεκρών και νιώθεις τις ανάσες εκείνων που «οικειοθελώς και ομοφώνως» έκαναν την έξοδο. Άνθρωποι – σύμβολα που δείχνουν στον καθένα μας το «δρόμο του συνόλου». Του συνόλου που δρα με βάση το «πρέπει» των αρχαίων ελλήνων. Άνθρωποι που ύψωσαν μια τάφρο – φτιαγμένη με αίμα- και έστησαν μια γέφυρα , για να συνδέσουν τις ουράνιες δυνάμεις με τη γη. Άνθρωποι που συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις του σκότους και της βίας, έχοντας ως όπλο το δικό τους εσωτερικό – ψυχικό φως.

Γνωρίζω, λοιπόν, πως όποιος καταπιάνεται με ένα τέτοιο γεγονός – όπως αυτό της εξόδου – δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζει τις ελλείψεις του και να αισθάνεται τη μηδαμινότητά του. Ζητώ λοιπόν εξαρχής συγνώμη από τους εδώ κείμενους. Γιατί δεν μπορεί παρά να υπερέχει ο λόγος τους, μια που εμείς είμαστε ηθικά μικρότεροί τους.Εκείνοι ήταν μια γενιά Ελλήνων που δεν έγιναν ραγιάδες κανενός. Με το αίμα τους έβαλαν τα θεμέλια για να γίνει η χώρα μας ελεύθερη, την ίδρυσαν.Δεν είδαν το θαύμα να συμβαίνει. Το πραγματοποίησαν.

Αξιότιμοι καλεσμένοι,

Από τούτο τον τόπο και τις μνήμες του πρέπει να αντλήσουμε κάτι που όλο και λιγοστεύει. Λιγοστεύει το σθένος. Οι κρίσεις που ταλάνισαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν την ανθρωπότητα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να φανερώνουν αυτό το έλλειμμα. Συζητήσεις, θυμοί, αγανάκτηση, ξεσπάσματα που αφήνουν στο τέλος ένα αίσθημα ανημπόριας, σαν να μην ξέρει κανείς από πού ν’ αρχίσουμε, για να διορθώσουμε τα πράγματα.

Συλλογική εθελοτυφλία; Απώλεια της αίσθησης του πεπρωμένου; Αδυναμία του ανθρώπου; Μα τίποτα δεν δινόταν εύκολα στην Ελλάδα ποτέ!

Αντίκρυ όμως στο ενδεχόμενο να χαθούν τα πάντα, οι Έλληνες έπρεπε να είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα, για να σώσουν, αν μη τι άλλο, την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια. Αυτή η ετοιμότητα είναι το μεγάλο κατόρθωμα των πολιορκημένων του Μεσολογγίου.

Άνθρωποι καταπονημένοι, πεινασμένοι, στριμωγμένοι σ΄ένα κομμάτι γης, που αποδέχονται την πρόκληση να αποδείξουν ότι, αν και είναι μικρός ο τόπος τους, οι ίδιοι είναι πολύ, απείρως μεγαλύτεροι.

Αυτό μας προτρέπουν κι εμάς να κάνουμε: σε μια εποχή που οι εξωτερικές δυσκολίες συμπιέζουν τον άνθρωπο – να επεκτείνουμε εσωτερικά τα όριά μας. Να φτάσουμε στην αυθυπέρβαση. Κι όποιος ξεπεράσει τον εαυτό του «Τον καμαρώνουν οι ουρανοί κι η γη χειροκροτάει» λέει ο στίχος.

Αν και είναι μικρός ο τόπος μας, το Μεσολόγγι πάντα θα είναι η πρωτεύουσα της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας. Η πρωτεύουσα του Ωραίου και του Μεγάλου Ανθρώπου. Και ως πρωτεύουσα της Ελληνικής ψυχής το Μεσολόγγι, δε μετριέται με γεωγραφικές εκτάσεις, ούτε με οικονομικές συντεταγμένες. Η Εξοδος αποτυπωμένη στα οικουμενικά πρακτικά υπαγορεύει τους όρους στο συμβόλαιο που πρέπει να υπογράψει η πολιτεία με τούτον τον τόπο.Τον ιερό τόπο, την ιερή πόλη, που δεν θα πρέπει μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. Ευγνωμοσύνη που δεν εκφράζεται έμπρακτα, χάνει την αξία της.

Σε λίγο, σε 4 χρόνια από τώρα θα κληθούμε να εορτάσουμε τα 200 χρόνια από την έξοδο. 1826 – 2026.

Μπορεί η πανδημία να μην επέτρεψε την χώρα μας να αποδώσει τις τιμές που άρμοζαν για την μεγάλη αυτή επέτειο του 2021. Το 2026 όμως της δίνεται η ευκαιρία. Το Μεσολόγγι έχει χρέος στο μεγάλο αυτό ραντεβού μνήμης να είναι έτοιμο και αντάξιο της ιστορίας του.

Για μας η δουλειά ήδη άρχισε. Καλώ την πολιτεία τους θεσμούς, τους υπεύθυνους να ανταποκριθούν. Και δεν είναι μόνο για τους Μεσολογγίτες ο λόγος. Δεν είναι για κάποιους. Είναι για το σύμβολο. Γιατί ο μεγάλος κίνδυνος είναι να αφήσουμε τα σύμβολά να ξεθωριάσουν

Το 2026 θα είμαστε ξανά εδώ.Τι θα έχουμε να πούμε σε αυτούς που προνόησαν πριν την έξοδο να πλυθούν, να ντυθούν με τα καλά τους, να κοινωνήσουν; Ότι εμείς δεν προνοήσαμε, ότι δεν προλάβαμε; Θα υπάρχει δικαιολογία;

10 Απριλίου 1826. Το Μεσολόγγι έπεσε! Η πτώση του δεν ήταν μόνο η απώλεια ενός στρατηγικού πόλου για την επανάσταση . Η αξία και η συμμετοχή του Μεσολογγίου δεν ήταν μόνο πολεμική. Ήταν και πολιτική, ήταν πνευματική. Με τις δυνάμεις που διέθετε, από τα προεπαναστατικά ήδη χρόνια, με την κουλτούρα, με την πολιτική αντίληψη που ήταν σε θέση να διαμορφώνει, ήταν καθοδηγητής των εξελίξεων στην ίδρυση του κράτους και στην διαμόρφωση του νέου εθνικού, πολιτικού, κοινωνικού γίγνεσθαι. Και το έκανε με τρόπο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ!

Και ναι! Το Μεσολόγγι έπεσε! Επέλεξε να πέσει! Και αυτή επιλογή έφερε την ανατροπή της ιστορίας. Η πτώση του όμως άξιζε περισσότερο από τη νίκη. Υπάρχουν νίκες που μοιάζουν με ήττες και υπάρχουν ήττες που είναι παραπάνω από νίκες.

Το ζήτημα είναι πως νικάς και που – σε ποιο ηθικό επίπεδο κινείσαι. Η Έξοδος του Μεσολογγίου δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός. Είναι η μετάβαση από την ανθρώπινη υπόσταση στην υπεράνθρωπη θυσία. Αυτή που δεν την προστάζει το μυαλό, αλλά η ψυχή. Αυτή η ψυχή των λίγων αλλά ανίκητων ανθρώπων που έστρωσαν με τα κορμιά τους το χαλί στον πιο αιματοβαμμένο δρόμο της Ελευθερίας. Μιας Ελευθερίας όχι μόνο Εθνικής, αλλά ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής, πνευματικής.

Ενός ιδανικού που ακόμα και στον 21ο αιώνα δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο δικαίωμα. Και χρειάζεται μάχη, πόλεμος, θυσίες για να κερδηθεί. Μα πάντα θα υπάρχει το Μεσολόγγι, για να δείχνει το δρόμο.

Πάντα οι “ΕΛΕΎΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ” θα γεννάνε ήρωες.

Πάντα θα υπάρχει ελληνική ψυχή για να φωτίζει.

Πάντα θα υπάρχει τούτο δω τ΄ “ΑΛΩΝΑΚΙ”.

Για να θυμίζει στους ανθρώπους πως και οι λίγοι νικάνε τους πολλούς. Και οι ισχυροί κινδυνεύουν από τους αδύναμους. Και το πνεύμα νικάει τη σάρκα.

Γιατί όπως λέει κι ο Λόρδος Βύρωνας: Ποτέ δεν αποτυχαίνουν αυτοί που πεθαίνουν για έναν μεγάλο σκοπό.

Ετούτη η νύχτα, φίλοι μου, είναι μια δύσκολη νύχτα.

ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΝΑΙ…

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.