Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου-Ἂν ἴσως, ἀγαπητοί μου Πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἤθελε δοθῆ εἰς ἐμὲ τὸν ταπεινὸν τὸ χάρισμα τοῦτο, τὸ νὰ ἀποκτήσω δηλαδὴ μίαν γλῶσσαν ἀπὸ ἐκείνας ὅπου ἔχουσιν οἱ Ἄγγελοι, ὡς λέγει ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἐὰν ταῖς γλώσσας τῶν Ἀγγέλων λαλῶ», βέβαιον καὶ ἀκόλουθο ἦταν ὅτι μὲ τὴν ἀγγελικὴν αὐτὴν γλῶσσαν ἤθελε δυνηθώ να ἐγκωμιάσω κατ’ ἀξία τὸν Μιχαὴλ καὶ τὸν Γαβριήλ, τοὺς Ἀρχαγγέλους τοῦ Κυρίου· διότι φυσικῷ τῷ τρόπῳ, κάθε ὅμοιον μὲ τὸ ὅμοιον πάλιν δύναται νὰ ἐπαινεθῆ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους νὰ παρασταθῆ.

Ὁ δὲ Γαβριήλ, μὲ τὸ νὰ ἐνεπιστεύθη μόνος ἀπὸ ὅλους τούς ἄλλους Ἀγγέλους τὸ μυστήριόν τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, καθὼς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος σὺν αὐτῶ δὲ καὶ οἱ εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν μελῳδοί: «σοὶ μόνω θαρρῶν τὸ μυστήριον, καὶ ἔγινε ὁ πρῶτος και εξαίρετος τούτου ὑπηρέτης ἀπό τὴν ἀρχὴν ἕως τέλους, κατεστάθη καὶ ὁ πρῶτος ἡγεμὼν καὶ διδάσκαλος ὅλων τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων, ἕως καὶ αὐτῶν τῶν ἀνωτάτων Χερουβεὶμ καὶ Σεραφείμ, καί τούς δίδαξε ὅλους τούς ἀπόκρυφους λόγους καὶ γνώσεις ὀποῦ μέσα εἰς τὸ βάθος τοῦ μυστηρίου τούτου σκεπάζονται». Καὶ ἂν ὁ Παῦλος λέγει ὅτι διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐγνωρίσθη ταῖς Ἀρχαῖς καὶ ταῖς Ἐξουσίαις ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ, τοῦτο πρέπει νὰ νοῆται ὅτι ἐγινε διά μεσιτείας τοῦ θείου Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος καθὼς ἔμαθε ἀμέσως παρ’ αὐτοῦ τοῦ σαρκωθέντος Λόγου καὶ τοῦ τούτω συνόντος Ἁγίου Πνεύματος τὴν πολυποίκιλο ταύτην σοφία -ἥτις εἶναι κατὰ τὸν Νύσσης Γρηγόριο το να νικήση ὁ Θεὸς τὰ ἐναντία μὲ τὰ ἐναντία: τὴν ὑπερηφάνειαν μὲ τὴν ταπείνωσιν, τὴν δόξαν μὲ τὴν ἀτιμίαν, τὴν δύναμιν μὲ τὴν ἀσθένειαν, τὴν σοφία μὲ τὴν μωρίαν καὶ οὕτω μετέδωκε τὴν πολυποίκιλον ταύτην σοφίαν καὶ εἰς ὄλας τᾶς τάξεις τῶν Ἀγγέλων, χωρὶς νὰ φθονήση, λέγων εἰς αὐτᾶς ἐκεῖνο τοῦ Σολομῶντος: «ἀδόλως ἔμαθον, ἀφθόνως μεταδίδωμι».

Ὅτι δε ο Γαβριὴλ ἐστάθη πρῶτος εἰς ὅλα τὰ ἐννέα τάγματα καὶ ἐκ τούτου εἶναι φανερό: Εἶναι κοινὴ δόξα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα καὶ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ ὅτι ἀπὸ τὸν Χριστὸν λαμβάνουσι κάθε φωτισμὸ ὄλαι αἳ τάξεις τῶν Ἀγγέλων, ἀναβαίνοντας κατὰ Παῦλον ὑπεράνω πάσης Ἀρχῆς καὶ Ἐξουσίας καὶ Δυνάμεως καὶ παντὸς ὀνόματος ἐν τῷ μέλλοντι αἰώνι ὀνομαζόμενου. Ὁμοίως εἶναι κοινὴ δόξα ὅτι ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, ἀνωτέρα οὖσα τῶν Σεραφεὶμ ἀσυγκρίτως, πᾶσαι φωτίζονται αἱ Ἀγγελικαί τάξεις, ὡς μάλιστα τοῦτο λέγει ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος. Ἐπειδὴ δὲ πλησιέστερος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου ἄλλος δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Γαβριήλ, λοιπὸν δι’ αὐτοῦ φωτίζονται πᾶσαι αἱ τῶν Ἀγγέλων τάξεις. Καὶ τοιουτοτρόπως καὶ οἱ δυὸ ὁμοῦ Ἀρχάγγελοι, ὁ Μιχαὴλ καὶ ὁ Γαβριήλ, μὲ τὸ ἱερὸν αὐτὸ καὶ τελειοποιὸν μάθημα τῆς ἁγίας ταπεινώσεως ὅπου παρέδωκαν εἰς ὅλους τούς Ἀγγέλους, τοὺς τελείωσαν καὶ τοὺς ἔκαμαν νὰ εἶναι ὄχι μόνον δυσκίνητοι εἰς τὸ κακόν, καθὼς ἦταν προτήτερα κατὰ τὸν Θεολόγο Γρηγόριο , ἀλλὰ καὶ πάντη ἀκίνητοι εἰς τὴν κακίαν καὶ ἄτρεπτοι, ὡς λέγει ὁ μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος καὶ ὁ ἱερὸς Νικήτας καὶ ὁ σχολιαστὴς Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Μιχαήλ, ὁ Ἄγγελος τοῦ θείου φόβου. Γαβριήλ, ὁ Ἄγγελος τῆς θείας χαρᾶς. Μιχαήλ, ἡ παιδευτικὴ δεξιά του Δικαίου. Γαβριήλ, ἡ ἐλεημονητικὴ δεξιά του Φιλάνθρωπου. Μιχαήλ, ὁ ἐπὶ τῶν δυνάμεων, Γαβριήλ, ὁ ἐξ ἀπορρήτων. Μιχαήλ, τὸ βλοσυρὸ ὄμμα τοῦ Κριτοῦ. Γαβριήλ, τὸ ἥμερον βλέμμα τοῦ Προνοητοῦ. Μιχαήλ, αἱ φοβεραὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ ἀστραπαὶ καὶ σάλπιγγες τῆς καταβάσεως τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Ὄρει Σινᾶ. Γαβριήλ, αἱ γαληναὶ αὔραι, οἱ ἥμεροι ἀσπασμοί, τὰ ἱλαρὰ φῶτα καὶ αἱ ἀψοφητὶ ἐπὶ πόκον ἐρχόμενε σταγόνες τῆς καταβάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου εἰς τὴν κοιλίαν τῆς Μαριάμ. Μιχαήλ, ὁ ἔξοχος διάκονος τοῦ Παλαιοῦ Νόμου. Γαβριήλ, ὁ ἐκλεκτὸς ὑπηρέτης τῆς νέας χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ οἱ δυὸ ὁμοῦ ἕνα σκοπὸ ἔχουν: τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸ νὰ πληρώσουν τὸ τοῦ Θεοῦ πανάγαθο θέλημα, ὡς τούτου ἀγαθοὶ Ἀγαθάγγελοι. Δέν εἶναι ἀνάμεσα εἰς τοὺς δυὸ Ἀρχαγγέλους κανένας πρῶτος, ὄχι! Διότι ἡ ὑπερβάλλουσα ἀγάπη ὀποῦ ἔχουν τοὺς ἀναγκάζει νὰ γίνεται ὁ εἰς τὸν ἄλλον δεύτερος. Δὲν εἶναι ἀνάμεσα εἰς αὐτοὺς δεύτερος, διότι ἡ ἴση ἀρχαγγελικὴ ἀξία ὀποῦ ἔχουν τοὺς θέλει νὰ εἶναι ὁ καθεὶς πρῶτος. Ὥστε καὶ οἱ δυὸ εἶναι καὶ οἱ πρῶτοι, καὶ οἱ δυὸ εἶναι καὶ οἱ δεύτεροι. Καὶ ποὶοι ἄλλοι εἶναι οἱ δυὸ λαμπρότατοι φωστῆρες, μὲ τοὺς ὁποίους ἐστόλισεν ὁ Θεὸς τὸν ἐμπύρινον οὐρανὸν τοῦ ἀγγελικοῦ διακόσμου, ἴσοι εἰς τὸ μέγεθος, ἴσοι εἰς τὴν ἀξία, ἴσοι εἰς τὴν λαμπρότητα, ἴσοι εἰς τὴν ταχύτητα, παρὰ οἱ δυὸ Ἀρχάγγελοι; Ποὶοι ἄλλοι εἶναι οἱ δυὸ οὐράνιοι πόλοι, ὁ ἀρκτικὸς καὶ ὁ ἀνταρκτικός, ὁ βόρειος καὶ ὁ νότιος, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους κυκλογυρίζει ὁ Θεὸς τὸ νοητό της Ἐκκλησίας στερέωμα, παρὰ οἱ δυὸ Ἀρχάγγελοι;

Οἱ δυὸ Ἀρχάγγελοι ἔχουν εἰκόνα τῶν δυὸ φύσεων τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεότητος λέγω καὶ ἀνθρωπότητος. Ὁ Μιχαὴλ ἔχει εἰκόνα τῆς Θεότητος, διότι ἐστάθη ταύτης ἔνδικος ὑπερασπιστής, καὶ ὁ Γαβριὴλ τῆς ἀνθρωπότητος, διότι ἐστάθη ταύτης ὑπηρέτης καὶ εὐαγγελιστής. Νὰ εἰπῶ ἀκόμη καὶ μεγαλύτερον; Ὁ Μιχαὴλ καὶ ὁ Γαβριὴλ ἔχουν ἀναλογία μὲ τὸν ἐνυπόστατον Λόγον τοῦ Πατρὸς καὶ μὲ τὸ Πανάγιον Πνεῦμα αὐτοῦ. Ὁ Μιχαὴλ ὁμοιάζει τρόπον τινὰ μὲ τὸν ἐνυπόστατον Λόγον, διότι καθὼς δι’ αὐτοῦ ὁ Πατὴρ διέκρινε καὶ διεχώρισεν ὅλα τὰ ὄντα καὶ ἀπέδωκε εἰς τὸ καθ’ ἕνα ἐκεῖνο τὸ εἶδος καὶ τὴν εἰκόνα ὀποῦ τοῦ ἔπρεπε, οὕτω διὰ τοῦ θείου Μιχαήλ, Ἀγγέλου ὄντος τῆς δικαιοσύνης, διέκρινε τοὺς καλοὺς ἀπὸ τοὺς κακούς, ὅσον Ἀγγέλους τόσον καὶ ἀνθρώπους, καὶ ἀπέδωκε εἰς τὸν καθ’ ἕνα τὸ δίκαιον ὀποῦ τοῦ ἔπρεπε. Ὁ δὲ Γαβριὴλ ὁμοιάζει μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διότι καθὼς δι’ αὐτοῦ ὁ Πατὴρ τελείωσε τὴν πλάσιν τοῦ κόσμου, οὕτω διὰ τῶν εὐαγγελίων τοῦ Γαβριὴλ τελείωσε τὴν τοῦ Κόσμου ἀνάπλασιν. Ὢ δόξαι! Ὢ λαμπρότητες, ὦ μεγαλεῖα τῶν Ἀρχαγγέλων!

Καὶ αὔθις παρακαλοῦμεν, ἐπακούσατε τῆς δεήσεως ἡμῶν, φιλανθρωπότατοι τοῦ θεοῦ Ἀρχιστράτηγοι, καὶ παύσατε μὲ τάς ἀενάους πρεσβείας σας τὴν καθ’ ἡμῶν τοῦ Θεοῦ ἀγανάκτησιν, πείθοντες τοῦτον νὰ παράβλεψη ὡς Πολυέλεος τὰ πταίσματα ἡμῶν ἅπαντα, μὲ ὅσα ἐν ἔργῳ ἢ ἐν λόγῳ ἢ ἐν διάνοιᾳ αὐτὸν καθ’ ἕκαστην παραπικραίνομε. Ναί, ἁμαρτωλοὶ εἴμεθα -τὸ ὁμολογοῦμεν- καὶ παραβάται τῶν ἁγίων αὐτοῦ ἐντολῶν, ἀλλὰ πλὴν αὐτοῦ Θεὸν ἄλλον οὐ γινώσκομεν. Φανεῖτε προστᾶται καὶ ἄγρυπνοι φύλακες, τόσον ἡμῶν, ὅσον καὶ πάντων τῶν ἑορταζόντων τὴν πανάγιά σας Σύναξιν. Καὶ ἐν ὅσο μὲν εὐρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, διώκετε ἀφ’ ἠμῶν τὰ σκάνδαλα, ὡς εἴπωμεν, καὶ μηχανᾶς πάντων τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν. Ἐν δὲ τῇ ὤρᾳ τοῦ θανάτου παρασταθεῖτε εἰς ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς βοηθοί, ὁ εἶς ἀπὸ τὰ δεξιὰ καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά, σκεπάζοντας ἡμᾶς μὲ τάς χρυσᾶς πτέρυγάς σας, ἶνα μὴ δεῖ ἡ ψυχή μας τὴν ζοφερὰν ὄψιν τῶν πονηρῶν δαιμόνων. Καὶ οὕτω παραλαβόντες ἡμᾶς, ὁδηγήσατε εἰς τάς αἰωνίους καὶ φωτεινᾶς τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας σκηνᾶς, ἶνα δοξολογῶμεν ἀεὶ μεθ’ ὑμῶν τὴν μίαν ἐν Τριάδι Θεότητα, ἥ πρέπει δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.