Αν η Εκκλησία καθόριζε τις εορτές των Αγίων και των γεγονότων της ζωής του Χριστού, απλώς για να τα θυμόμαστε, θα μπορούσε να συναθροιζόμαστε σε ένα τόπο να κάνομε μία ομιλία και να τα θυμόμαστε ή ακόμη και να διαβάζαμε ένα σχετικό βιβλίο.

Η Εκκλησία καθόρισε να γιορτάζουμε τις γιορτές αυτές τελούντες τη Θεία Ευχαριστία όλοι μαζί μέσα σε αυτή τη σύναξη της ευχαριστίας του λαού του Θεού, γιατί η Εκκλησία γνωρίζει από την πείρα της ότι αυτές τις άγιες ημέρες κατά τις οποίες όλη η Εκκλησία του Χριστού γιορτάζει τα γεγονότα αυτά, υπάρχει μία ιδιαίτερη χάρις από τον Θεό στον άνθρωπο.

Μητροπολίτη Λεμεσού Γέροντα Αθανασίου

Αὐτό εἶναι ἀποδεδειγμένο ἀπό τήν πείρα καί τή ζωή τῶν Ἁγίων, τή ζωή τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι παρατίθεται μπροστά μας μία «πλούσια τράπεζα» πνευματική. Ἕνα «γεῦμα» πλουσιότατο, τό ὁποῖο ὅμως εἶναι γεμάτο μέ τή χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτή ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βγαίνει μέσα ἀπό ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μᾶς δίνει ἡ Ἐκκλησία, καί κυρίως τίς ἱερές ἀκολουθίες.

Γι’ αὐτό θά πρέπει νά μετέχουμε στίς ἀκολουθίες αὐτές, ὅπως π.χ. στίς Μεγάλες ὧρες τῶν Χριστουγέννων. Εἶναι μία θαυμάσια ἀκολουθία μέ ὅλα ἐκεῖνα τά ἀναγνώσματα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη μέ τίς Προφητεῖες, τούς ψαλμούς, τά εὐαγγελικά καί ἀποστολικά ἀναγνώσματα. Ἐν συνεχείᾳ ἔχουμε τόν ἑσπερινό τῶν Χριστουγέννων. Μετά εἶναι ἡ νηστεία ἡ ὁποία ἐξαγνίζει τό σῶμα, τήν ψυχή μας, τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας ἀπό τά πάθη μας. Ἀποκορύφωμα εἶναι ἡ ἀκολουθία τῆς ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων, πού καλό εἶναι νά μάθουμε νά χρησιμοποιοῦμε καί τά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας, πού γράφουν ὅλες αὐτές τίς ἀκολουθίες.

Αὐτή εἶναι ἡ πνευματική «τράπεζα» πού παραθέτει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτή ἡ «τράπεζα» βέβαια δέν εἶναι μόνο στίς 25 Δεκεμβρίου, ἀλλά κάθε μέρα εἶναι ἑορτή, κάθε μέρα εἶναι Χριστούγεννα καί Πάσχα, γιατί παρουσιάζει τό ἑξῆς παράδοξο: ὅταν γιορτάζουμε μία ἑορτή ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ μας δέν ἑορτάζουμε ἕνα κομμάτι τοῦ Χριστοῦ ἤ ἕνα κομμάτι τῆς ζωῆς του ἀλλά γιορτάζουμε ὅλον τόν Χριστό. Ὅπως καί ὅταν εἶναι ὁ ἅγιος Ἄρτος στό ἅγιο Δισκάριο καί τόν παίρνει ὁ ἱερέας καί τόν κόβει μικρά κομματάκια γιά νά κοινωνήσει ὁ κόσμος ὅλος καί λέει ὅτι εἶναι ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ «ὁ μελιζόμενος καί ὁ μή διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανόμενος». Αὐτά τά μικρά τεμάχια δέν εἶναι ἕνα μέρος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὅλος ὁ Χριστός. Οὔτε εἶναι πολλοί Χριστοί, ἀλλά ἕνας. Αὐτό τό ψιχίο πού θά πάρουμε ὅταν θά κοινωνήσουμε, δέν εἶναι ἕνα τμῆμα τοῦ Χριστοῦ ἀλλά ὅλος ὁ Χριστός.

Ἔτσι ὅταν ἑορτάζουμε μία ἑορτή τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ δέν γιορτάζουμε ἕνα μέρος, ἀλλά ὅλη τήν κίνηση τοῦ Θεοῦ πού ἔκανε γιά μᾶς, προκειμένου νά γίνει ἄνθρωπος γιά νά μᾶς σώσει. Αὐτό εἶναι σημαντικό, γιατί ἔτσι μετέχουμε στή ζωή τοῦ Χριστοῦ πού λειτουργεῖ ὡς παρεκτική χάριτος γιά μᾶς.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.