Λέμε ΟΧΙ στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Με αυτό το σύνθημα ξεκινάμε μια νέα προσπάθεια με σκοπό την προστασία της οικογένειας και των παιδιών μας.

Έπειτα από αρκετή σκέψη και χιλιάδες παροτρύνσεις από γονείς – αναγνώστες, η εφημερίδα ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE και το κίνημα Λέμε ΟΧΙ στα νέα Θρησκευτικά αποφάσισε να αρχίσει έναν νέο αγώνα, έναν ιερό αγώνα, ακόμη πιο σημαντικό από την προηγούμενη φορά.

Αποφασίσαμε να ενώσουμε τη φωνή μας με την σιωπηρή πλειοψηφία του ελληνικού λαού που έντρομη παρατηρεί την απόπειρα αποκαθήλωσης του θεσμού της οικογένειας από την κυβέρνηση.

Το κίνημα Λέμε ΟΧΙ στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια ξεκινά σήμερα και θα παλέψει για τα παιδιά μας, για τα ελληνόπουλα. Χωρίς καμία πολιτική ταυτότητα και πάντοτε μαχόμενο εν ειρήνη θα προσπαθήσει να ανατρέψει τη δόλια προσπάθεια που συντελείται αυτή τη στιγμή εις βάρος των παιδιών μας με γνώμονα μια ψευδεπίγραφη πρόοδο.

Πατήστε εδώ Λέμε ΟΧΙ στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια για να μπείτε στην επίσημη σελίδα.

Τι θα έλεγε ένας πεντάχρονος που θα δινόταν για αναδοχή σε ομόφυλη οικογένεια.

΄΄Γεννήθηκα χωρίς να με θέλουν, ή εκείνοι που με γέννησαν πέθαναν ή ο πόλεμος και οι φυσικές καταστροφές μου τους στέρησαν.

Η μοίρα μου, εκείνη των παιδιών χωρίς γονείς, προκαθορισμένα βέβαιη, δηλαδή ΄΄εγκλεισμός΄΄ σε ίδρυμα, που είναι μια μεγάλη απρόσωπη, άχρωμη ΄΄οικογένεια΄΄.

Μια οικογένεια που καλύπτει τις βιολογικές μου ανάγκες αδυνατεί όμως, αν και θέλει, να ικανοποιήσει και τις ψυχικές.

Εμφανίζεται τώρα ένα νομοθετικό πλαίσιο δυνατότητας αναδοχής όχι από την συνηθισμένη μορφή οικογένειας αλλά από οικογένεια ομόφυλων ατόμων.
Διχάζεται η κοινή γνώμη, αντιμάχονται διαμετρικά αντίθετες απόψεις, στροβιλίζεται σε δίνη η ζωή μου.
Ποιο είναι το σωστό, ποιο το λάθος.

Τι θα καταλαγιάσει την ταραγμένη και ταλαιπωρημένη μου ζωή, τι θα επουλώσει τις βαθειές πληγές της ορφάνιας, της εγκατάλειψης και του θανάτου;
Αιωρούνται τα ερωτήματα και συνθλίβουν ακόμα περισσότερο το ΄΄είναι΄΄ μου. Απόψεις, θέσεις, αποφάσεις για μένα χωρίς εμένα.
Δεν αμφισβητώ ότι η οικογένεια των ομόφυλων θα μου προσφέρει αγάπη, αφοσίωση, χαρά, ευτυχία.

Για να τολμήσουν την πράξη της αναδοχής, το έχουν σκεφτεί, είναι έτοιμοι να επωμιστούν τα βάρη, να θυσιάσουν κάποια θέλω τους και να σταθούν δίπλα μου με φροντίδα και διάθεση προσφοράς.

Δεν είναι βέβαια ΄΄a priori΄΄ οι οικογένειες ετερόφυλων πάντα υγιείς, χιλιάδες τα περιστατικά κακοποίησης ψυχικής και σωματικής στους κόλπους της παγκόσμια.
Το πρόβλημα δεν είναι η ποιότητα των ανθρώπων γιατί παντού υπάρχουν καλοί και κακοί.

Το ζήτημα είναι η μορφή της οικογένειας και η αποδοχή της από την ευρύτερη κοινωνία.
Η οικογένεια ομόφυλων ατόμων είναι ανατρεπτική, είναι πρωτόγνωρη για μια κοινωνία. Θα είμαι λοιπόν το παιδί δύο ανδρών ή δύο γυναικών, πράγμα βιολογικά ΄΄ανερμήνευτο΄΄ για την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Θα είμαι ο παρείσακτος στο σχολείο, αντικείμενο χλεύης και αστεϊσμού.
Ερωτήματα του τύπου: Ποιος είναι ο μπαμπάς σου και ποια είναι η μαμά σου θα με πληγώνουν, θα ραγίζουν την ψυχή μου.

Κανείς δεν θα με κάνει παρέα γιατί δεν θα εμπιστεύονται την ΄΄περίεργη΄΄ οικογένειά μου.
Θα πορεύομαι μόνος, με αγάπη από τους γονείς, χωρίς φίλους, χωρίς αποδοχή από την ομάδα. Θα είμαι παραγκωνισμένος, ανεπιθύμητος, αξιοπερίεργο θέαμα.

Γιατί να αναγκαστώ να ζήσω την απόρριψη, γιατί να σηκώσω στα αδύναμα μπράτσα μου γιγάντιο σταυρό μαρτυρίου; Γιατί να αναγκαστώ να παλεύω παιδί μικρό με θεριά – δυσκολίες; Δεν έχει αντοχές το μικρό κορμάκι μου, είναι ανήμπορη η ψυχή μου.΄΄

Καραγιάννης Ανδρέας
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.