Την προσωπικότητα του σήμερον τιμωμένου, υπό της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής, Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, μας την περιγράφει άνευ υπερβολής και υπεραξίας το απολυτίκιο του αγίου, που λέγει.

«Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας τo στήριγμα και διδάσκαλε, των Μοναστών ἡ καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τo καύχημα, κήρυξ της χάριτος, ικέτευε διά παντός, σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Ο άγιος Γρηγόριος, καταγόταν από την Aσία και ανετράφη από παιδί στην βασιλική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε Φιλοσοφία, Ρητορική, Λογική και Φυσική. Μετά τις σπουδές του όμως, απέρριψε την προσφορά του αυτοκράτορα, για ανάληψη υψηλών αξιωμάτων και εγκατέλειψε τα βασιλικά ανάκτορα και από είκοσι χρονών ασκήτευσε στο Άγιον Όρος, μετά πήγε στα Ιεροσόλυμα, κατόπιν επέστρεψε και μόνασε στη Βέροια και σε ηλικία τριάντα οκτώ χρονών χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, για δώδεκα έτη, αλλά μόνο στα μισά παρέμεινε λόγω απίστευτων περιπετειών, που μέχρι και φυλακή εξέτεινε, ένεκα της αγωνιστικής δράσης του. Συμμετείχε στις συγκροτηθείσες συνόδους του 1341 και 1347 και πολέμησε τις κακοδοξίες των δυτικόφρονων Βαρλαάμ και Ακινδύνου. Έγραψε πολλά θεολογικά συγγράμματα, κυρίως δογματικού περιεχομένου, για να καταπολεμήσει τους αιρετικούς, όπως περί του Αγίου Πνεύματος, καθώς και επιστολές στους αντιησυχαστές. Επίσης έγραψε διάφορα ομολογιακά κείμενα. Χαρακτηρίζεται ως ο θεολόγος της χάριτος και του ακτίστου φωτός.
Ο Γρηγόριος πέτυχε να ανανεώσει την θεολογική ορολογία και να δώσει νέες κατευθύνσεις στη θεολογική σκέψη. Ξεκίνησε από προσωπικές εμπειρίες και απέδειξε, ότι το έργο της Θεολογίας είναι ασύγκριτα ανώτερο από της Φιλοσοφίας και κάθε άλλης επιστήμης. Θεμελιώδης προσφορά του Γρηγορίου στην Θεολογία είναι η διάκριση των εννοιών Ουσίας και Ενέργειας του Θεού. Η υπαρκτική οντότητα του Θεού συνίσταται σε δύο. Στην ουσία Του, η οποία είναι άκτιστη, ακατάληπτη και αυθύπαρκτη και ονομάζεται κυριολεκτικά Θεότης και στις ενέργειές Του, οι λεγόμενες ιδιότητες που είναι μεν άκτιστες, αλλά καταληπτές. Το ουσιωδέστερο στοιχείο της διδασκαλίας του αγίου Γρηγορίου Παλαμά συνίσταται στην ανύψωση του ανθρώπου υπεράνω του κόσμου. Η εμπειρία της θεώσεως είναι δυνατή από εδώ με την παράδοξο σύνδεση του ιστορικού με του υπεριστορικού. Το φως που είδαν οι μαθητές του Χριστού στο Θαβώρ, το φως που βλέπουν οι καθαροί ησυχαστές σήμερα και η υπόστασις των αγαθών του μέλλοντος αιώνος αποτελούν τις τρείς φάσεις ενός και του αυτού πνευματικού γεγονότος, σε μια υπερχρόνια πραγματικότητα.
Η καθιέρωση της μνήμης του την Κυριακή Β΄ των Νηστειών, είναι μία πράξη συμβολική και αποφασιστική, διότι η σημερινή ημέρα τιμάται, ως επέκταση και προέκταση της περασμένης Κυριακής της Ορθοδοξίας και ως ένα είδος δευτέρας «Κυριακής της Ορθοδοξίας», είναι συνέχεια της νίκης της Εκκλησίας, ως σώματος Χριστού και εν Χριστώ κοινωνίας εναντίον της κακοδοξίας και της πλάνης. Η θεολογία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά εκάλυψε όλα τα κενά του παρελθόντος και του μέλλοντος. Πεφωτισμένος ο Άγιος Γρηγόριος από τις άκτιστες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, απέκτησε πνευματική σοφία και έγινε τέλειος διδάσκαλος των αρετών και της κατά Θεόν ζωής.

Δια πρεσβειών του εν αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του θαυματουργού, ου την σεβασμία αυτού μνήμην ευλαβώς επιτελούμεν και την αγία ευχή αυτού επιζητούμε, είθε να μας χαρίζει παν ψυχής καταθύμιον. Αμήν.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.