Ὅσες καί ἄν εἶναι οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς, ὅσοι καί ἄν εἶναι οἱ πειρασμοί τῆς ἁμαρτίας, ὁ χριστιανός πρέπει νά τούς ὑπερνικήσει καί νά σταθεῖ στό ὕψος του σταθερός καί ἀκλόνητος.

Γιά αὐτή τή σταθερότητα κάνει λόγο στή σημερινή περικοπή ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας στόν Τιμόθεο. Λοιπόν, τοῦ λέει: «Ἐσύ συμπορεύθηκες μαζί μου στή διδασκαλία, στόν τρόπο ζωῆς, στούς σκοπούς, στήν πίστη, στή μακροθυμία, στήν ἀγάπη, στήν ὑπομονή, στούς διωγμούς, στά παθήματα… ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζήσουν μέ εὐσέβεια θά διωχθοῦν, θά ἀντιμετωπίσουν διωγμούς… Ἐσύ ὅμως θά μένεις σ’ αὐτά πού ἔμαθες καί πού γιά τήν ἀξιοπιστία τους ἔχεις τεκμήρια».

Εἶναι, πράγματι, γεμάτη ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἀγῶνες καί δυσκολίες. Κυρίως, ὅσοι θέλουν νά ζήσουν τήν πνευματική ζωή μέ συνέπεια, εἶναι ἀναγκασμένοι νά ἀντιμετωπίσουν καθημερινά τά ἐμπόδια τοῦ κακοῦ περιβάλλοντος. Εἶναι ἀναγκασμένοι νά ἀγωνίζονται, γιά νά μήν ὑποκύπτουν στίς ἀπαιτήσεις τῶν πονηρῶν καί ἀπατεώνων ἀνθρώπων, ἀλλά καί στά δικά τους ἐλαττώματα.

Οἱ ἀγῶνες καί οἱ διωγμοί, τούς ὁποίους ἀπαριθμεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν περικοπή, δέν ἔλλειψαν, οὔτε πρόκειται νά λείψουν ἀπό τούς πιστούς. Πάντοτε θά ὑπάρχουν καί οἱ φανεροί καί οἱ κρυφοί ἐχθροί τῆς ὀρθόδοξης πίστης, πού θά δροῦν ἐνάντιά της. Ὅλοι αὐτοί θά πρέπει νά ἀντιμετωπιστοῦν μέ ξεχωριστό τρόπο. Αὐτό συνιστᾶ ὁ μέγας Παῦλος στόν Τιμόθεο καί μέσῳ αὐτοῦ σέ ὅλους τούς χριστιανούς καί τότε καί πάντοτε!

Ναί. Οἱ χριστιανοί πρέπει νά μένουν πιστοί στήν πίστη τῶν Πατέρων τους, στήν πίστη τῶν Ἁγίων, τῶν Ὁσίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ τελευταία φράση τῆς περικοπῆς δίνει στόν καθένα καί ἔνα ἄλλο δίδαγμα σχετικό μέ τή σταθερότητα. Τή σταθερότητα αὐτή ὁ ἀπόστολος Παῦλος τή στηρίζει στή γνώση καί στή μελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς. Τόν παρακαλεῖ «νά μή λησμονεῖ ὅτι ἀπό τή βρεφική του ἡλικία γνώριζε τήν ἁγία Γραφή».

Αὐτό εἶναι τό ἰσχυρότερο θεμέλιο γιά τή σταθερότητα τῆς πίστης τοῦ χριστιανοῦ. Ἄς ρωτήσει ὁ καθένας, πόσο γνωρίζει τήν Ἁγία Γραφή! Γιατί, ἐνῶ οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως μελετοῦν καί διαδίδουν τήν προπαγάνδα τους, οἱ περισσότεροι χριστιανοί δέν ἔχουν ἀνοίξει καθόλου τήν Ἁγία Γραφή. Ἄν κάποιος στίς δυσκολίες κλονίζεται, δέν ἔχει σταθερή πίστη.

Ἄς ἀποκτήσει ὁ καθένας μέ τή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς τά ἀπαραίτητα ἐφόδια, γιά νά ἀντιμετωπίσει μέ θάρρος τά ἐμπόδια τῆς ἀπιστίας, τῆς ἁμαρτίας καί νά μένει ἑδραῖος στήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Λουκ. 18, 9-14

ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ Ἢ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ;

«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται, ὁ δέ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» (Λουκ. 18, 14).

Πάντοτε οἱ χριστιανοί ἔχουν τήν ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου τοῦ Τριωδίου, πού εἶναι μία περίοδος αὐτοσυγκέντρωσης καί περισυλλογῆς καί πού ἀρχίζει ἀπό σήμερα Κυριακή τοῦ Τελώνη καί τοῦ Φαρισαίου. Τό Τριώδιο δέν εἶναι ὁ «χρόνος» τοῦ ξεφαντώματος, ἀλλά ἡ «ὥρα» τῆς εἰλικρινοῦς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί αὐτοεξετάσεως ἐνόψει τῆς ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

Ἰδιαίτερα γιά τή σημερινή ἐποχή, τή γεμάτη ἀγωνίες καί φόβους γιά ποικίλα προβλήματα, τό κήρυγμα τῆς ἐπιστροφῆς καί τῆς ἀνασυγκρότησης τῶν πνευματικῶν δυνάμεων τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου εἶναι, ἐξόχως, ἐπίκαιρο. Αὐτή τήν περίοδο ἡ Ἐκκλησία μας, ἐντονότερα, ὑπενθυμίζει στούς πιστούς της τό καθῆκον τῆς προσευχῆς καί τῆς μετάνοιας, τό καθῆκον τῆς ταπείνωσης καί τῆς ὑπομονῆς, τό καθῆκον τῆς ἀληθινῆς ἐπιστροφῆς στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου, πολύ σωστά, ἀρχίζει μέ τήν παραβολή τοῦ Τελώνη καί τοῦ Φαρισαίου, τήν τόσο διδακτική καί βαρυσήμαντη, πού κεντρική της ἰδέα εἶναι ἡ ἔξαρση τῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τή βάση γιά τήν πνευματική κατάρτιση τῶν πιστῶν.

Στήν παραβολή τοῦ Τελώνη καί τοῦ Φαρισαίου ὁ Κύριος, στήν διάρκεια τῆς προσευχῆς τους, παρουσιάζει τόν ἐγωϊσμό καί τήν ταπεινοφροσύνη, γιά νά τονίσει ξεκάθαρα τό δίδαγμα τῆς παραβολῆς. Ἡ διάθεση καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος προσεύχεται, εἴτε μόνος του, εἴτε δημόσια στό Ναό, ἀποδεικνύει τό χαρακτήρα του.

Ἡ προσευχή εἶναι ὄχι μόνο τό μέτρο, ἀλλά καί τό πιό εὐαίσθητο βαρόμετρο πού δείχνει μέ ἀκρίβεια τήν πνευματικότητα καί τόν ὅλο ἐσωτερικά ἄνθρωπο. Ἄν ἡ εὐγενέστερη αὐτή πράξη τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μολυσμένη ἀπό τόν ἐγωϊσμό καί τήν ἁμαρτία, ἄν ἡ ἱερότερη αὐτή στιγμή τῆς ταπείνωσης, τῆς αὐτοεξέτασης καί τῆς συντριβῆς, παρουσιάζει τή μωρία τῆς ἐπίδειξης καί τούς «καπνούς» τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τότε, ἀλλοίμονο, ὁλόκληρη ἡ ζωή αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐγωϊστική καί ἁμαρτωλή.

«Σᾶς βεβαιώνω πώς αὐτός (ὁ Τελώνης) ἔφυγε γιά τό σπίτι του ἀθωωμένος καί συμφιλιωμένος μέ τό Θεό, ἐνῶ ὁ ἄλλος (ὁ Φαρισαῖος) ὄχι· γιατί ὅποιος ὑψώνει τόν ἑαυτό του θά ταπεινωθεῖ, κι ὅποιος τόν ταπεινώσει θά ὑψωθεῖ», λέει τό ἀδιάψευστο στόμα του Κυρίου. Ποιό εἶναι τό μήνυμα τῆς παραβολῆς; «Ὁ Θεός ἐναντιώνεται στούς ὑπερήφανους, στούς ταπεινούς ὅμως δίνει τή χάρη του» (Ἰακ. 4, 6).[1]

Ἡ μεγαλύτερη καί ἀληθέστερη ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη. Ἡ ταπεινοφροσύνη τόν ἐξυψώνει πρός τό Θεό καί καμμιά ἄλλη ἀξία τοῦ κόσμου δέ μπορεῖ νά σταθεῖ χωρίς αὐτήν. Ἡ μεγαλοσύνη κάποιου ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ταπείνωσή του, γιατί «ὅποιος ὑψώνει τόν ἑαυτό του θά ταπεινωθεῖ».

[1] Βλ. Παροιμίαι Σολομῶντος 3, 34. Α΄ Πέτρ. 5, 5.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.