Η 12-χρονη Ευανθία παίζει σαντούρι πάνω στο αμαξίδιο - Στη ζωή μας το θαύμα δεν το παρατηρούμε μόνο στις μεγάλες θεραπείες ώστε να βλέπουν οι τυφλοί να περπατούν οι κατάκοιτοι και να θεραπεύονται οι ανίατα ασθενείς. Βέβαια ο Χριστός όταν ήταν στη γη δεν υποτίμησε τις ανάγκες των ανθρώπων και απαντούσε στα αιτήματα τους με θαυμαστή ίαση. Ωστόσο αυτό που τον ενδιέφερε για τον άνθρωπο και αυτό φαίνεται από τις διηγήσεις των ευαγγελιστών ήταν η εσωτερική τους αρρώστια. Αυτή αγωνιούσε να θεραπεύσει. Εμείς σήμερα όπως και πριν από δυο χιλιετίες παραμένουμε στο να ζητάμε το θαύμα του σώματος και στεκόμαστε αμήχανοι όταν ακούμε για ίαση της ψυχής. Ίσως τελικά το μεγαλύτερο θαύμα να παραμένει η υπομονή μας στην ασθένεια και αυτό που μας συγγενεύει με τον Χριστό να είναι το χαμόγελο όταν αποδεχόμαστε μια μοίρα σκληρή και άγνωστη στην αιτία της.

Η Ευανθία της καρδιάς μας

Η Ευανθία Καραγιώργη 12 ετών, μια χαμογελαστή όμορφη νεαρή μαθήτρια της έκτης δημοτικού έζησε την απώλεια της υγείας της με αθώα αποδοχή, ανερμήνευτη ίσως στους πολλούς.

Η περιπέτεια της ξεκίνησε το 2014. Η μητέρα της, μια ηρωική γυναίκα μας διηγείται την ιστορία όπως γράφτηκε στις αρχικές σελίδες της ζωής της μικρής της κόρης:

«Ένας υψηλός πυρετός και ένας πόνος στην σπονδυλική στήλη ήταν η αρχή της περιπέτειάς και της αλλαγής στη ζωή της. Ένα χρόνο αργότερα το 2015 παρουσιάστηκε πρόβλημα στην καρδιά και χειρουργήθηκε βάζοντας μόσχευμα στην καρδιά της.

Οι γιατροί μας έδωσαν ισχυρά φάρμακα, μια ένεση ανασυνδυασμένου DNA κόστιζε 11.500 χιλιάδες ευρώ. Έκανε μια κάθε μήνα για έντεκα μήνες. Πάραυτα πριν κλείσει χρόνος, μια μέρα την έπιασαν πόνοι στη μέση και από τότε η Ευανθία δεν μπόρεσε να περπατήσει. Έτσι μετακινείται με ένα αμαξίδιο. Ο γενετιστής της αναφέρει πως πάσχει από ένα αδιευκρίνιστο εκφυλιστικό νόσημα, το οποίο δεν παίρνει θεραπεία.

Έτσι αποκαλύφθηκε το ταλέντο της, το δώρο του Θεού, η έφεση στη μουσική. Η Ευανθία σπούδαζε βυζαντινή μουσική και επιθυμούσε να παίξει ένα όργανο. Τα πόδια της ήταν αδύναμα και δεν μπορούσε να αντέξει το κανονάκι, το οποίο στηρίζεται στα πόδια του οργανοπαίχτη, αντίθετα το σαντούρι είχε από μόνο του τέσσερα στηρίγματα και κατά συνέπεια αποφάσισε να σπουδάσει στο σαντούρι.

Το υπέροχο είναι ότι μέσα σε πέντε έξι μήνες μπόρεσε να μάθει και να παίζει πανέμορφα. Έκανε και παραστάσεις στο πνευματικό κέντρο Καλαμάτας. Όλα τα πράγματα της ζωής μας έχουν κάποιο λόγο. Ως οικογένεια το θεωρούμε ευλογία αυτό που συνέβη στη πορεία της ζωής μας».

Η ίδια η Ευανθία θ’ απαντήσει στην ερώτηση μας αν άλλαξε η ζωή που μέχρι τώρα είχε ζήσει: «Δεν άλλαξαν μέσα μου πολλά πράγματα. Εγώ δεν το βλέπω σαν πρόβλημα, αλλά σαν ευλογία γιατί ο Θεός μου έδωσε τη δυνατότητα ν΄ ανακαλύψω το καλύτερο για μένα δώρο του, το σαντούρι.
Στην αρχή σκεφτόμουν λίγο το γιατί σε μένα.

Αλλά μετά δεν το σκεφτόμουν πια. Ξέρετε οι άνθρωποι σαν εμένα που έχουν κάποιο πρόβλημα, μπορούν να τα καταφέρουν και μάλιστα μια χαρά. Εκτός από το σαντούρι, έχω κι άλλες ασχολίες που μου δίνουν χαρά. Κάνουμε πρόβες σ’ ένα θέατρο για ανθρώπους με αναπηρίες. Σύντομα θ’ ανεβάσουμε την Αντιγόνη σε περιοδεία, εγώ συνοδεύω μουσικά το έργο με την μουσική υπόκρουση του σαντουριού.

Επίσης παίζω πιγκ πόγκ. Θα συμμετάσχω και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στους παραολυμπιακούς.

Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι λυπημένη. Έχω να πω σε παιδιά σαν εμένα να μην λυπούνται με τις δυσκολίες και να μη τους δίνουν ιδιαίτερη σημασία και όλα θα περάσουν.

Επίσης με την ευκαιρία που μου δίνετε, να πω την προσωπική μου εμπειρία στην εφημερίδα την Ορθόδοξη Αλήθεια θα ήθελα να εκφράσω ένα παράπονο σε όσους πρόκειται να διαβάσουν την δική μου ιστορία και να κάνω μια παράκληση:

Αυτό που μ’ ενοχλεί περισσότερο είναι που κλείνουν οι άνθρωποι με το αυτοκίνητό τους την ράμπα, η οποία εμένα με βοηθά ν’ ανέβω σ΄ ένα κτίριο και δεν έχω άλλο τρόπο να μπω, ή που σε κάποια κτίρια ή οργανισμούς υπάρχουν μόνο σκαλοπάτια και όχι και μια ράμπα ν’ ανέβω με το αμαξίδιο.

Σε πολλές εκκλησίες επίσης υπάρχουν μόνο σκαλιά και έτσι ψάχνουμε στην επόμενη και την μεθεπόμενη εκκλησία που θα διαθέτει ράμπα για να μπορέσω να ανέβω και να συμμετέχω κι εγώ μαζί με τους υπόλοιπους που τόσο εύκολα μπαίνουν και συμμετέχουν, στη Θεία λειτουργία. Το να πάω την Κυριακή στην Εκκλησία είναι για μένα αγώνας, ενώ για άλλους είναι μια βόλτα».

της Σοφίας Χατζή.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 4.8 (5 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.