ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Σάββατο η ώρα 08.00 το πρωί. Μόλις έχουμε περάσει το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου και κατευθυνόμαστε προς την Κερύνεια. Προορισμός μας, το Αγριδάκι, ένα μικρό χωριό ριζωμένο στους πρόποδες του Πενταδάκτυλου.

Στο μικρό λεωφορείο μαζί μου, ο Κοινοτάρχης κ. Νίκος Ανθίμου και ακόμη τέσσερις Αγριδακιώτες που το 1974 άφησαν εκεί ψυχή, όνειρα, αναμνήσεις και ξεριζώθηκαν απ’ τον τόπο τους.

Για πρώτη φορά ταξίδευα σε αυτά τα μέρη. Στόχος μου, η συλλογή υλικού για τις ανάγκες της συγγραφής του δεύτερού μου βιβλίου. Η καθοδήγηση από τους συνταξιδιώτες μου ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαία, μιας και οι εικόνες που εναλλάσσονταν αστραπιαία καθ’ όλη τη διαδρομή, άγνωστες για μένα και πρωτόγνωρες.

Πολύ σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας. Κατεβαίνοντας μπορούσα να διακρίνω από μακριά μια συστάδα παλιών σπιτιών απλωμένων στις παρυφές του Πενταδάκτυλου. Το μικρό Αγριδάκι ήταν μπροστά μου, και αν και σε κάποια απόσταση, μπορούσα να αισθανθώ την μυρωδιά της εγκατάλειψης και της ερήμωσής του.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Το άλλοτε αμιγώς κατοικούμενο από Ε/κ χωριό, πλέον κατοικείται από 60 μόλις Τ/κ, στην πλειοψηφία τους κτηνοτρόφοι, που διατηρούν μικρές φάρμες με ζώα και βιοπορίζονται από αυτά. Παιδικές φωνές ανύπαρκτες, αφού όπως με ενημέρωσαν μόνο ένα παιδί ζει πλέον εκεί.

Πριν κατευθυνθούμε προς την πλατεία επιλέξαμε να κάνουμε μια μικρή ανάβαση προς το ξωκλήσι του Αγίου Γορδίου. Ένα ιστορικό κτίσμα από το οποίο, ελάχιστα άφησε πίσω του ο αδυσώπητος χρόνος.

Η διαδρομή δύσκολη, αλλά και απολαυστική. Ανάμεσα στις πέτρες που ποτέ δεν υποτάχθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, έστεκε μπροστά μας επιβλητική η οροσειρά του Πενταδάκτυλου, προκαλώντας δέος.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Συνεχίζοντας τη διαδρομή, δεξιά κι αριστερά έβλεπες τη φύση να σου χαρίζει απλόχερα κάθε λογής καλό, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Παπουτσοσυκιές, τριμιθκιές, υπεραιωνόβια ελαιόδεντρα, μέσπιλα, θυμάρι, συκιές, ροδιές, όλα ζωντανά χωρίς να τα έχει αγγίξει ανθρώπινο χέρι, παρά μόνο το νερό της βροχής.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Φτάνοντας στον Άγιο Γόρδιο είδαμε ό,τι είχε απομείνει από το παλιό ξωκλήσι στο οποίο οι κάτοικοι του Αγριδακίου αλλά και των γειτονικών χωριών, συνήθιζαν κάθε Δευτέρα της Λαμπρής να εορτάζουν την μνήμη του.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Αν θα διαχώριζα το οδοιπορικό αυτό σε δύο μέρη, το ένα θα ήταν το φωτεινό που μας πρόσφερε η πεζοπορία μας μας προς τον Άγιο Γόρδιο. Το άλλο, το σκοτεινό, ακολούθησε μετά την κατάβασή μας όταν πια μπήκαμε στο χωριό και ήρθαμε αντιμέτωποι με την ιστορική πραγματικότητα του πολέμου και της κατοχής. Τα περισσότερα σπίτια γκρεμισμένα, ενώ από όσα έστεκαν ακόμη όρθια, άκουγες μοναχά το “κύκνειο άσμα” τους. Στην πλατεία του χωριού ο άλλοτε γεμάτος γέλια, πειράγματα, μικροτσακωμούς καφενές, δεν ήταν πλέον τίποτα άλλο, παρά ένα αμπαρωμένο ερείπιο.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Τα βήματά μας κάποια στιγμή μας οδήγησαν στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, ένα μεγάλο οικοδόμημα που χρονολογείται από το 1820 και που ανακαινίσθηκε το 1921. Ο Ναός αυτός μέχρι και την εισβολή αποτελούσε το κέντρο κάθε κοινωνικής δραστηριότητας των κατοίκων του χωριού. Γάμοι, κηδείες, βαφτίσεις, η ετήσια πανήγυρης στις 10 Φεβρουαρίου, όλα ζωντάνευαν εδώ. Η εξωτερική του εικόνα αν και ταλαιπωρημένη, δεν σε προετοίμαζε για τα όσα θα συναντούσες μπαίνοντας μέσα.

ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Το οδοιπορικό του πόνου – Εκεί που έχουν μείνει αναμνήσεις, όνειρα και ψυχές

Ο σεβασμός των νεκρών και των ιερών είναι δείγμα πολιτισμού κάθε λαού, κατακτητή και κατακτημένου. Οτιδήποτε έξω από αυτό, δεν είναι παρά ιεροσυλία. Αυτό έζησα περνώντας τη βαριά ξύλινη πύλη της εκκλησίας… την ιεροσυλία σε όλο της το εύρος. Σακιά κριθαριού στοιβαγμένα περιμετρικά στο εσωτερικό του, στο πάτωμα σκουπίδια και ό,τι άλλο έπεφτε από την μεταφορά των εμπορευμάτων -σε σημείο μάλιστα που αδυνατούσες να δεις το πέτρινο δάπεδο.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.