Σέ μιά περίοδο πού ἡ θρησκευτικότητα, γιά πολλούς λόγους, συρρικνώνεται ὁλοένα καί περιορίζεται περισσότερο στήν αἴγλη τῆς κοινωνικῆς προσφορᾶς, διαπιστώνουμε ἀπό πολλά τεκμήρια ὅτι παρά ταῦτα ἀναζητεῖται ἀπό τόν λαό μας ἡ ἐνεργός λειτουργική συμμετοχή καί ἡ συμμετοχή στήν παραδοσιακή εὐλάβεια (τήν ἔμμεση μίμηση) στά πρότυπα τῶν ἁγίων, τῶν συγχρόνων ἁγίων (παράδειγμα ἡ προβαλλόμενη τηλεοπτική σειρά μέ τόν ἅγιο Παϊσιο).

Καί ἄλλο ἕνα τέτοιο παράδειγμα τό ζήσαμε καί τό χαρήκαμε τήν σημερινή Κυριακή στήν ἐνορία τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου.

Λειτουργήσαμε στόν ἐγκαινιασμένο ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἐν συνεχείᾳ χοροστατήσαμε στόν ἡμιϋπόγειο ναό τῶν Ἁγίων Πάντων στήν τελουμένη κάθε Κυριακή δεύτερη θεία Λειτουργία, στήν ὁποία ψάλλει παιδική χορωδία ἀγοριῶν στό δεξιό ἀναλόγιο καί κοριτσιῶν στό ἀριστερό ἀναλόγιο.

Μέσα στήν πληρότητα τοῦ λειτουργικοῦ μυστηρίου, ἡ θέα καί ἡ ἀκρόαση τόσων παιδιῶν καί νέων ἦταν μιά χαρμόσυνη ἀνάπαυλα ἀπό τίς πνευματικές μας ἔγνοιες καί φροντίδες ἡ συμμετοχή στή λειτουργική χαρά τῶν παιδιῶν καί τοῦ ὑπολοίπου κόσμου, διότι ἦταν νέοι ἄνθρωποι μέ τά παιδάκια τους.

Γεμάτοι καί οἱ δύο λειτουργικοί χῶροι καί στόν ὑπέργειο κυρίως ναό (γιά τόν Ὄρθρο καί τήν πρώτη θεία λειτουργία) καί στόν ἡμιϋπόγειο ναό (γιά τή δεύτερη θεία λειτουργία).

Γνωρίζουμε ἀπό ἀνάλογες ἱερουργίες εἴτε χοροστασίες ὅτι ἀνάλογη εἶναι ἡ ἐνεργός καί μεγάλη λειτουργική συμμετοχή καί στή δεύτερη ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου.

Δικαιώνεται ἔτσι καί ἡ ποιμαντορική μας πρωτοβουλία πρό τριακονταετείας νά καθιερώσουμε καί δεύτερη ἐνορία στό Πολυκάστρο, ἐπίσης λειτουργικά ὑπερπλήρη, καί νά προχωρήσουμε στήν ἀνέγερση τοῦ λαμπροῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος χιλίων τ.μ.

Δόξα τῷ Θεῶ, μέ τήν ὀργανωτική πρωτοβουλία τῶν συνεργατῶν μας, τῶν λειτουργούντων ἐφημερίων πατρός Δωροθέου, πατρός Ἐμμανουήλ καί πατρός Ἀθανασίου (ὅπως καί τοῦ πατρός Ἰουλιανοῦ γιά τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο) λειτουργεῖται καί προσφέρει καί ἐνθουσιάζει κατά τήν κυριολεξία τῆς λέξεως (δηλ. ποιεῖ ἐνθέους, ἐν Χάριτι Θεοῦ) τούς κατοίκους τοῦ Πολυκάστρου, κι αὐτό ἀπηχεῖται σέ ὅλη τήν Μητρόπολη.

Ἰδίως ἡ λειτουργία μέ τή συμμετοχή τόσων παιδιῶν (ψαλλόντων, διακονούντων, μετεχόντων τῆς θείας μεταλήψεως) θύμιζε τήν εἴσοδο τοῦ Κυρίου στά Ἱεροσόλυμα μέ τίς ἐπευφημίες τῶν παιδιῶν. Ἦταν ἄλλη μιά εὐλογημένη δική μας εἰσαγωγή στό λατρευτικό καί λειτουργικό μυστήριο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος πρός τό φετινό Ἅγιο Πάσχα.

Μᾶς παρέσχε μιάν εὐφρόσυνη άφορμή νά ἀναδιφήσουμε σέ κηρυγματικά μας κείμενα καί νά τά μοιραζόμαστε μέ τήν πληθωρική μυσταγωγική λιτότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καί τῆς συνακόλουθης μεθέξεως τῆς θείας Οἰκονομίας.

Τό ἐσπέρας ὁ Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στήν ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ στό ἱ. Ναό τῆς Παναγίας Ρευματοκρατούσης στή Γέφυρα Θεσσαλονίκης.

Ὁ π. Ἀνέστης, ἀπό τούς ἄμεσους συνεργάτες τοῦ Μητροπολίτη μας, ἐφημέριος τοῦ ἱεροῦ ναοῦ, συνεχίζει τήν παράδοση τῆς ἐνορίας συγκεντρώνοντας νέα παιδιά πού διακονοῦν ἀθόρυβα τό ἅγιο Βῆμα.

***

Ὁ γάμος τοῦ Νυμφίου

«Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται…»

Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ποιά λογική θά υἱοθετοῦσε τόν ἐρχομό σέ ἕνα σίγουρο θάνατο; Ἤ μήπως δέν εἶναι παραλογισμοῦ γέννημα ἡ ἀναζήτηση ἑνός βέβαιου πάθους; Κάπως ἔτσι θά ἀναρωτιόταν ἕνας κοινός νοῦς, ὅταν θά ἄκουγε τόν Ἰησοῦ νά προλέγει στούς μαθητές σαφέστατα τά Πάθη Του καί ὡστόσο νά βαδίζει, νἀ εἰσέρχεται στήν προφητοκτόνο Πόλη.

Ὅμως τό Τριώδιο, τό λειτουργικό βιβλίο αὐτῆς τῆς περιόδου, ὑμνώντας τό ἴδιο γεγονός, τό ἑρμηνεύει διαφορετικά. Μιλάει γιά πανηγύρι καί γιά γάμο πού ἡ τελετή του θά κρατήσει μιά ὁλόκληρη ἑβδομάδα* καί ἡ διάρκειά του θά εἶναι ἀτέλειωτη. (Αὐτὄ βέβαια πρέπει νά νοηθῆ στά πλαίσια τῆς ὀρθοδόξου χριστολογίας καί ἐκκλησιολογίας πού δέχεται τό ἑνιαῖο σωτηριολογικό ἔργο τῆς Οἰκονομίας. Ἡ ὑμνολογία ἐδῶ τονίζει τήν ἐπίκαιρη πτυχή).

«γενεά Ἰουδαίων, ἄπιστε καί μοιχαλίς, δεῦρο, θέασαι ὅν εἶδεν Ἡσαΐας ἐν σαρκί δι᾿ ἡμᾶς παραγενόμενον, πῶς νυμφεύεται ὡς σώφρονα τήν νέαν Σιών καί ἀποβάλλεται τήν κατάκριτον συναγωγήν̇ ὡς ἐν ἀφθάρτῳ δέ γάμῳ καί ἀμιάντῳ, ἀμίαντοι συνέδραμον εὐφημοῦντες οἱ ἀπειρόκακοι Παῖδες» (3ο στιχηρό τῶν Αἴνων τῆς ἑορτῆς).

***

Ὁ Χριστός λοιπόν ἔρχεται γιά γάμο. Μέ μιά ἀκράτητη- ἐρωτική διάθεση ζητεῖ τήν ἐκλεκτή νύφη. Ποιά εἶναι αὐτή; Θά τήν ἀνακαλύψουμε, ἀφοῦ πρῶτα συνειδητοποίησουμε ὅτι σ᾿ ὁλόκληρη τήν ἑβδομάδα τῶν Παθῶν γίνεται λόγος γιά πρόσωπα πού ἀγαποῦν τόν οὐράνιο Νυμφίο καί ἄτομα πού δέν μένουν πιστά στήν ἄδολη ἀγάπη Του.

Σήμερα, Κυριακή τῶν Βαΐων, βλέπουμε ἀπό τή μιά τά ἄκακα παιδιά τῶν Ἑβραίων νά πανηγυρίζουν τήν εἴσοδο τοῦ Μεσσία, παρακινούμενοι ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα καί ἀπό τήν ἄλλη τούς ὑποκριτές ἄρχοντες ταραγμένους μέσα στήν οἴησή τους καί τό μίσος του γι᾿ Αὐτόν.

Αὔριο, τόν Ἰωσήφ νά προσφέρει τό ἀδούλωτο φρόνημα καί τή σωφροσύνη του στό Θεό, καί τή συκιά, σύμβολο τῆς ἑβραϊκῆς συναγωγῆς, νά γίνεται στείρα, ἄκαρπη, καθώς δέ δέχεται τήν κοινωνία μέ τό Χριστό καί ἀρνεῖται νά τοῦ ἀνταποδώσει τόν ἑαυτό της.

Τή Μεγάλη Τρίτη, τίς πέντε παρθένες νά μένουν πιστές στό κάλεσμα γιά τήν γαμήλια χαρά, ἐνῶ τίς ἄλλες πέντε μέ νοθευμένη διάθεση, ἀπόφαση καί πράξη.

Τή Μεγάλη Τετάρτη, ἕνα μοιρασμένο σέ πολλούς ἔρωτα, πού ἀπέβλεπε στή σαρκική ἀπόλαυση, νά τόν ἀρνεῖται ἡ πόρνη χάριν μιᾶς μεταμορφωμένης ἀγάπης τοῦ προσώπου της πρός τό πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ.

Τή Μεγάλη Πέμπτη, ὁ Χριστός ἀντιμετωπίζει τήν προδοσία τῆς ἰουδαϊκῆς συναγωγῆς (προδοτικό φίλημα Ἰούδα καί σύλληψη), ἀφοῦ φανερώσει προηγουμένως στή Νύμφη Του τήν ταπείνωση (Νιπτήρας) καί τῆς προσφέρει τόν ἴδιο Του τόν ἑαυτό σάν τροφή (Μυστικός Δεῖπνος) γιά νά τήν ἑλκύσει.

Γι᾿ αὐτήν σταυρώνεται τή Μεγ. Παρασκευή, τήν καθαρίζει ἀπό τόν ρύπο, τή ζωογονεῖ μέ τό αἷμα τῆς λογχευμένης πλευρᾶς Του. Γι᾿ αὐτήν κατεβαίνει στόν Ἅδη, γιά νά Τήν ἐλευθερώσει ἀπό τήν τυραννία του. Τώρα πλέον «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς» (Ματθ. 16: 18).

Νύμφη τοῦ Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία. Νυμφαγωγός τό Πανάγιο Πνεῦμα. Τό αἷμα καί τό ὕδωρ τῆς λογχευμένης πλευρᾶς τοῦ Σωτῆρος συνιστοῦν τό Βάπτισμα καί τήν θεία Εὐχαριστία, τό μυστήριο πού μᾶς ἐγκεντρίζει στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί τό μυστήριο πού μᾶς καθιστᾶ κοινωνούς Του, μέλη ζωηφόρα.

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτη ἠ ἀρχετυπική ἀναφορά τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου στό Γάμο Χριστοῦ- Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος, φορέας – ἐκφραστής τῆς βιβλικῆς παραδόσεως, γράφει στούς Ἐφεσίους:

«καθώς καί ὁ Χριστός ἠγάπησε τήν Ἐκκλησία καί ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπέρ αὐτῆς, ἵνα αὐτήν ἁγιάσῃ καθαρίσας τῷ λουτρῷ τοῦ ὕδατος ἐν ρήματι, ἵνα παραστήσῃ αὐτήν ἑαυτῷ ἔδοξον τήν Ἐκκλησίαν, μέ ἔχουσαν σπίλον ἤ ρυτίδα, ἀλλ᾿ ἵνα ᾖ ἁγία καί ἄμωμος» (6: 25-27) Ὁ ἱερός ἐπίσης Χρυσόστομος πιό παραστατικά περιγράφει τή λυτρωτική καί ἁγιαστική αὐτή ἀγαπητική κένωση τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ γιά τήν ἐκλεκτή Του Νύμφη, ἡ ὁποία ὥς τότε συμφυρόταν μέσα στήν ὀντολογική πτώση καί ἀτίμωση:

«Ἐλθών εἰς τό καταγώγιον αὐτῆς καί εὑρών ρυπῶσαν, γυμνήν, πεφυρμένην αἵματι ἔλουσε, ἤλειψεν, ἔθρεψε, ἐνέδυσεν ἱμάτιον οἷον εὑρεθῆναι ἕτερον οὐκ ἔνι. Αὐτός αὐτῇ γενόμενος περιβολή καί λαβών αὐτήν οὕτως ἀνάγει».

***

Ὁ Κύριος ἔρχεται πρός τό Πάθος πού θεληματικά ἀποδέχθηκε. Ἔρχεται μέ μιά ἀδημονία, γιατί ἐπιζητεῖ μ᾿ αὐτό τό Πάθος νά νυμφευθῆ τήν ἀνθρωπότητα, τήν (σκιώδη καί πτωχική) Ἐκκλησία. Τοῦτος ὁ γάμος θά τοῦ εἶναι ὀδυνηρός, γιατί θά καταδεχθῆ νά φθάσει στήν ἔσχατη ἀτίμωση ἀπό ἀγάπη πρός τήν Νύφη Του, πρός ὅλους ἐμᾶς.

Καί ἵνα τόν ἐρῶντα δείξῃ, (γιά νά δείξει ὅτι μᾶς ἀγαπᾶ) πάντα ποιεῖ καί ὀδυνόμεος φέρει (ὑπομένει) καί ἀποθνῄσκει, παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας, ἔτσι ὥστε «δοῦναι πεῖραν ἡμῖν τῆς μεγίστης ἀγάπης καί δεῖξαι τόν ἔσχατον ἐρῶν ἔρωτα» (Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς).

Μέ τήν ὀδύνη Του θά ἐξαλείψει τό θανατηφόρο, θνησιγενές καί θανατόμορφο φαρμάκι τῆς αὐτονομημένης ἡδονῆς τοῦ Ἀδάμ (καί τῶν ἐξ Ἀδάμ) καί θά μᾶς χαρίσει τήν ἀναφαίρετη πνευματική ἡδονή τῆς ἑνώσεως μαζί Του, πού εἶναι τό ἀμήχανο κάλλος, ἡ ἄφθαστη ὡραιότητα, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότητα.

Μέ τό ἐράσμιο κάλλος τῆς ἀγάπης Του ἑλκύει τήν ψυχή μας γιά νά Τόν ἀκολουθήσουμε, ὅπως ἡ ἐρωτευμένη ζητάει τόν ἐρωμένο της (ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, λόγος 30ός, ε΄).

Μέ τό πάνσεπτο Πάθος Του μᾶς προσκαλεῖ νά ψάλουμε νέους ὕμνους θείων ἐρώτων, ὅπως διατυπώνονται ἀπό τήν ὑμνολογοῦσα Ἐκκλησία. Μήν Τόν προδώσουμε σάν τήν κατάκριτη συναγωγή, σάν τόν Ἰούδα.

Ἡ ἀγάπη Του, βλέπετε, μᾶς χάρισε κι αὐτήν τήν ἐλευθερία, γιατί, ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς προσφέρεται ἑκούσια, τό ἴδιο ἐπιθυμεῖ κι ἀπό τήν πλευρά μας.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.