Ο Μιχάλης είχε ένα σωματικό πρόβλημα. Ήταν κοντός, σχεδόν νάνος.

Πάλεψε, σπούδασε νοσηλευτική και επί χρόνια δούλευε σαν νοσηλευτής και σε κλινικές του νοσοκομείου και στα χειρουργεία.
Μονίμως κουβαλούσε ένα σκαμνάκι μαζί του. Για να ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία.
Ο Μιχάλης δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, αλλά ποτέ δεν θύμωσε.
Με κανέναν.
Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε μούτρα, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια.
Πριν από καμιά 10αριά χρόνια, ο Μιχάλης μετατέθηκε στο Διοικητικό.
Έφτασε να πάρει και θέση προϊσταμένου. Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου, έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα.
Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας.
Και έγινε.
Πριν λίγα χρόνια. Ιερέας χωρίς μισθό.
Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο.
Όλη την εβδομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο με το ράσο του.
Μόλις έφτανε στην είσοδο, έβγαζε το ράσο και έμενε με το πουκάμισο.

Ο Μιχάλης έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος.
Ήταν άγαμος.
Και ως μοναχός, στην κουρά του, του δόθηκε το όνομα Γαβριήλ.
Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του.
Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα.
Βουνά και λαγκάδια.
Και το χειμώνα, ήταν μονίμως κρυωμένος γιατί υπήρχαν χωριά που το αυτοκίνητο δεν έφτανε από τα χιόνια και το έπαιρνε με τα πόδια μέχρι να φτάσει.
Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά. Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων.
Μάθαινε τι προβλήματα έχουν.
Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους έφερνε και στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι γιατροί που γνώριζε γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι.
Και πάντα γελούσε ο Μιχάλης .
Και πέθανε.
Της ζωής η μ ό ν η βεβαιότητα, ο θάνατος.
Όλα αυτά Ταξιδιώτες τα γράφω σαν ένα άτυπο μνημόσυνο.
Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες , Πιθανόν να ξέρετε κι’εσείς κάποιον , αλλά αν δεν ξέρετε μπορείτε εύκολα να γίνετε εσείς ένας , κι’άς μην φαίνεστε , ας είστε κάτι σαν ανύπαρκτος , όχι απαραίτητα με ράσο αλλά με όλα τα προσόντα της αγάπης που εύκολα λαμπυρίζουν μέσα μας , γι’ αυτό οι Άγιοι, οι ταπεινοί δηλαδή , και όταν υπάρχουν είναι σαν ανύπαρκτοι , δεν πιάνουν χώρο , δεν κάνουν φασαρία.
Κι’ όταν δεν υπάρχουν ” εν σαρκί”, όταν λείπουν, είναι εξίσου μαζί μας και κρατούν τον κόσμο στη ζωή.
Οπότε , ό τρόπος του να υπάρχεις , είναι ό α π λ ό ς τρόπος του να αγαπάς τον άλλον και να το δ ε ί χ ν ε ι ς με τις π ρ ά ξ ε ι ς σου.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 4.33 (6 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.