Ο Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός δεν αγαπούσε, λαχταρούσε τον Ιησού Χριστό, τον γρήγορο ξεσηκωμό για τη χαρά του Κυρίου του.

Φθάνοντας στο γήρας το βαθύ, ο παππούς μετρούσε τις στιγμές, ώσπου να νεύσει ο Κύριος για να τον πάρει κοντά Του: «Παιδί μου, περιμένω το τρένο και δεν έρχεται, διότι για μένα είναι η ώρα να πάω στον Χριστό μου».

Εξομολογούνταν ο Γέρων Ιωσήφ προς τον Γέροντα Εφραίμ τον Βατοπαιδινό ότι «τόσο πολύ αισθάνομαι αδιαλείπτως τον Χριστό ως Πατέρα μου, τόσο πολύ Τον αισθάνομαι κοντά μου, που πρέπει να πάω και κοντά Του. Ετελείωσα τη ζωή μου, έκανα ότι μπορούσα, τώρα είναι η ώρα για να φύγω».

Ο παππούς δεν έτρεφε φόβο για τον θάνατο.

Καθόλη τη διάρκεια του βίου του, ετοιμαζόταν γι’ αυτήν τη στιγμή σαν κάπως να είχε μελετήσει κάθε ώρα και ανάσα της κοιμήσεως του.

«Εμείς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα» λέει, άλλοτε, προς τα καλογέρια του. «Για εμάς ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη δωρεά, η μεγαλύτερη προσφορά που εδόθη για τον μοναχό».

Στα παρακάτω λόγια του, ο Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός σκοτώνει τον θάνατο και τον κάνει ζωή, σκιαγραφεί, τρόπον τινά, το Χριστός Ανέστη:

«Εμείς όντες τέκνα και θύματα της αιωνιότητος, εδώ νύχτα και μέρα στενάζουμε πότε να ανοίξει η πόρτα, πότε να έρθει ο θάνατος ο παρών για να ανοίξει η πόρτα της αθανασίας. Αν δεν έρθει ο θάνατος, τότε εμείς υστερούμεθα την αθανασία, την οποία νοσταλγούμε.

Άρα, λοιπόν, εκείνοι που απειλούν εμάς ότι με τον θάνατο θα μάς οπισθοχωρήσουν, είναι πολύ γελασμένοι. Είναι γελασμένοι εις τον κύβο, όχι στο τετράγωνο. Για εμάς ο θάνατος είναι χαρά! Είναι ευτυχία! Είναι βραβείο!».

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.