Του Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας-Μελετώντας τους Τρείς Ιεράρχες, διαπιστώνουμε ότι το πνεύμα τους είναι πάντα επίκαιρο και σύγχρονο. Η δομή της σκέψεώς τους είναι τόσο αυθεντική, ώστε δύναται να θεωρηθούν ως υπέρχρονοι και συνάμα διαχρονικοί. Θα λέγαμε ότι έχουν καταστεί, πραγματικά παιδευτικά πρότυπα.

Παρατηρούμε ότι η σύγχρονη Παιδεία διέρχεται μία από τις πιο μεγάλες κρίσεις της. Έχει επιβληθεί σχεδόν ολοκληρωτικά ο στόχος, τον οποίο επιβάλλει ο τεχνικός πολιτισμός και παράλληλα έχει κυριαρχήσει η αναπτυξιακή καταναλωτική κατεύθυνση.

Έτσι, η Παιδεία των Τριών Ιεραρχών, η Παιδεία της Θεανθρώπινης αγωγής, της μορφώσεως, του πολιτισμού και της αναδείξεως των φορέων της σε ηθικές και πνευματικές προσωπικότητες, κατήντησε εκπαίδευση για την αναπτυξιακή, καταναλωτική κατεύθυνση του μαθητού.

Κύριος στόχος της Παιδείας σήμερα είναι να εκπαιδεύσει παραγωγικές μονάδες. Για τον λόγο αυτό τα Πανεπιστήμια πρέπει να ετοιμάσουν επιστήμονες συνδεδεμένους με την αγορά εργασίας

Δεν παραγνωρίζω, βεβαίως, την σπουδαιότητα των λειτουργικών, οικονομικών ή άλλων προβλημάτων της εκπαιδεύσεως, ούτε την σημασία της ενασχολήσεως της Παιδείας με την επίλυσή τους.

Εκείνο, το οποίο θέλω να τονίσω στο άρθρο μου αυτό είναι ότι έστω και εάν δοθεί η κατάλληλη μόρφωση, ως προς τους τρόπους επιλύσεως των προαναφερθέντων προβλημάτων, δεν επιλύεται το πρόβλημα της Παιδείας..

Οι εκάστοτε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και τα προγράμματα σπουδών αγνόησαν την υπαρξιακή ανάγκη των μαθητών να αποκτήσουν Παιδεία ήθους και συμπεριφοράς με την Ελληνορθόδοξη έννοια και σημασία της.

Χαρακτηριστικά τα λόγια του Μ.Βασιλείου:: ” Έστιν η παιδεία αγωγή τις ωφέλιμος τη ψυχή, επιπόνως πολλάκις των από κακίας κηλίδων αυτήν εκκαθαίρουσα. Προς μεν το παρόν ου δοκεί χαράς είναι, αλλά λύπης· ύστερον δε καρπόν ειρηνικόν τοις γεγυμνασμένοις αποδίδωσιν εις σωτηρίαν. Δι’ αυτής γίνεται περισσότερον γνωστόν το θέλημα του Θεού. Αύτη νουθετεί τον άτακτον. Αύτη πολλών χρημάτων εστί τοις ορθώς λογιζομένοις τιμιωτέρα. Διο φησίν Σολομών· λάβετε παιδείαν και μη αργύριον, ίνα εν καιρώ περιστάσεων… ίνα εν υπομονή πολλή δέχη αυτού τας πληγάς παιδευόμενος εφ οις ήμαρτες” (PG 31, 396A-397B).

Στην εκπαίδευση των νέων μας δεν καθορίζονται με σαφήνεια οι εκπαιδευτικοί στόχοι, δηλαδή ποιον “άνθρωπο” επιζητεί αυτή να μορφώσει και να διαπλάσσει για την κοινωνία του μέλλοντος.

Η αυτονόμηση του κόσμου και του ανθρώπου από κάθε υπερβατική αυθεντία και συγκεκριμμένα από την αιώνια αυθεντία του Δημιουργού μας Τριαδικού Θεού, όπως καλλιεργήθηκε από τους Άγγλους Ντεϊστές και Εμπειριστές, καθώς και από τους Γάλλους εγκυκλοπαιδιστές και οδήγησε τον άνθρωπο στον α – θεϊσμό, επηρέασε βαθύτατα τον σκοπό και γενικώτερα τις δομές της Ελληνορθοδόξου Παιδείας και στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό, παγιδεύτηκε και ο Έλληνας στον ορθολογιστικό δογματισμό, στην απολυτοποίηση της οικονομίας και μηχανής και στην απρόσωπη καταναλωτική ευζωία, με κατάληξη την λησμοσύνη του Δημιουργού του Θεού και της εικόνας του Θεού που είναι ο άνθρωπος – ο συνάνθρωπος.

Οι τρεις Ιεράρχες είναι οντολογικώς παιδευτικά πρότυπα. Εκείνο, το οποίο διδάσκουν τους σημερινούς εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων είναι ότι πρέπει να προσπαθήσουν να πείσουν την νεολαία μας να συνειδητοποιήσει την ανάγκη ενισχύσεως της ιστορικής συνειδήσεώς της και την διάσωση της ουσίας αυτής της συνειδήσεως. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει σχετικά: “Μεγάλην και υψηλήν η των ουρανίων δογμάτων παίδευσις την ψυχήν ποιεί” (PG 59, 409).

Σκοπός, λοιπόν, της Παιδείας είναι να βοηθήσει τον άνθρωπο να γίνει πρόσωπο. Να φθάσει σε τέτοιο βαθμό καθαρότητος, γνησιότητος, σαφηνείας, ώστε να γίνει μια συγκεκριμένη, σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο φανέρωση του Θεού.

Με αυτόν τον τρόπο, η κοινωνία των ανθρώπων θα πορευθεί στην οντολογική αλήθεια και ελευθερία υπερβαίνοντας το οντολογικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.