Τήν Τετάρτη, 27η Νοεμβρίου του 2019, συνήλθε, υπό τήν προεδρεία της Α. Θ. Παναγιότητος, η Αγία καί Ιερά Σύνοδος για προγραμματισμένη 3ήμερη συνεδρία και μετά την ανάγνωση των Πρακτικών, η Αγία καί Ιερά Σύνοδος, αποδεχθείσα την εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής ανέγραψε στό Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τούς εγνωσμένης οσιακής βιοτής και πολιτείας, Ιερομόναχο Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, Καθηγούμενον χρηματίσαντα της εν Αγίῳ Όρει Ιεράς Βασιλικής, Πατριαρχικής καί Σταυροπηγιακής Μονής Σίμωνος Πέτρας, καί μετέπειτα Οικονόμο καί Πνευματικό του Μετοχίου Αναλήψεως Βύρωνος Αττικής με την ιερά του μνήμη να καθιερώνετε την 9η Μαΐου εκάστου έτους...

Ο Άγιος Ιερώνυμος γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς στην αγιοτόκο και μαρτυρική γη της Ιωνίας στην Μικρά Ασία το 1871 και από μικρός αγάπησε με όλη την καρδιά του τον Χριστό ενώ μέσα από τις διηγήσεις της μητέρας του Μαρίας, που αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Μελάνη όπως και τα αδέλφια του, έμαθε τους βίους των Αγίων, έμαθε να νηστεύει και να προσεύχεται.

Ήταν μόλις 17 ετών, κατά κόσμον Ιωάννης, όταν μπήκε στο Άγιο όρος και στην Ιερά επιβλητική Μονής της Σίμωνος Πέτρας, έγινε μετά από δοκιμασία στις 21 Μαρτίου του 1893, Κυριακή των Βαΐων μοναχός με το όνομα Ιερώνυμος και πέρασε απ όλα σχεδόν τα διακονήματα.

Διακρίθηκε για την υπακοή του, την αυστηρή τήρηση της κοινοβιακής ζωής και των ιερών ακολουθιών, πρόσφερε την διακονία του στο ξακουστό μετόχι της Ανάληψης στο Βύρωνα (Φορμίωνος 136 Παγκράτι) και αλλού ενώ οι διοικητικές του ικανότητες μα περισσότερο τα πνευματικά του χαρίσματα οδήγησαν την αδελφότητα στην απόφαση να του αναθέσει την θέση του Ηγουμένου της Μονής.

Τον Απρίλιο 1920 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος, δυστυχώς όμως κάποιοι πατέρες της Μονής του τον πίκραναν, τον συκοφάντησαν και έγιναν αφορμή να πάρει τον δρόμο της εξορίας με πολύ πικρία, κάνοντας υπακοή και χωρίς να διαμαρτυρηθεί ενώ η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους τον στέλνει κατ αρχάς στην Μονή Κουτλουμουσίου και εν συνεχεία στο μετόχι της Αναλήψεως.

Ερχόμενος στην Αθήνα το 1931 μετέφερε το πνευματικό άρωμα του Αγίου Όρους, αφού οι καθημερινές ακολουθίες, οι συχνές αγρυπνίες, η εξομολόγηση, οι πνευματικές συμβουλές του, έκαναν την Ανάληψη πνευματική κολυμβήθρα μέσα στην οποία χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξεως αναγεννήθηκαν πνευματικά.

Πολλοί από τα χέρια του, περίπου 300 άνθρωποι και κυρίως γυναίκες έλαβαν το άγιο σχήμα των μοναχών, ζώντας ασκητική ζωή σε μοναστήρια αλλά και μέσα στον κόσμο, Κουρά του ήταν ακόμη και ο μοναχός Ανδρόνικος κατά κόσμον Αλέξανδρος Μωραϊτίδης.

Ο λόφος της Αναλήψεως έγινε μια πνευματική όαση στην προτεσταντίζουσα την εποχή εκείνη Αθήνα, λόγω της επικράτησης των θρησκευτικών οργανώσεων, εκεί σύχναζαν και άλλες πνευματικές μορφές της εποχής εκείνης όπως οι Άγιοι : Νικόλαος Πλανάς, Σάββας της Καλύμνου, Αμφιλόχιος της Πάτμου, Φιλόθεος ο Ζερβάκος κ.α.

Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν πολύ μεγάλο σε σημείο που η Μόνη του τον επέπληξε θεωρώντας ότι έκανε υπερβολές, από τα χέρια του έφαγαν ψωμί φτωχοί, χήρες και ορφανά, με την δική του δαπάνη πολλοί ασθενείς βρήκαν την υγεία του σώματος και με την αγάπη του και την διακριτική του συμβουλή την θεραπεία της ψυχής.

Εκοιμήθη ειρηνικά τα Θεοφάνεια του 1957 και το σκήνωμά του ετάφη πίσω από το Ιερό Βήμα του Ναού της Αναλήψεως ενώ το 1965 μεταφέρθηκαν τα ιερά του λείψανα στην Σιμωνόπετρα.

Ο Άγιος Ιερώνυμος, από την επίσκεψη του στο Άγιον Όρος και στην Σιμωνόπετρα τον Ιούλιο του 1898 γνώρισε τον Διευθυντή τότε της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, Άγιο Νεκτάριο Επίσκοπο Πενταπόλεως.

Είχε ακούσει από πνευματικούς ανθρώπους για τον ενάρετο και κατασυκοφαντημένο Επίσκοπο Πενταπόλεως, εξάλλου πολλά Αγιορείτικα Μοναστήρια ήταν συνδρομητές του συγγραφικού του έργου, έτρεξε λοιπόν ως η διψώσα έλαφος παρά τας διεξόδους των υδάτων να ξεδιψάσει με το πνευματικό και καθαρό ύδωρ.

Οι δύο άνδρες συνδέθηκαν με πνευματική φιλία έχοντας τακτική επικοινωνία και όταν μετά την εκλογή του ως Ηγούμενος, πήγε στην Αθήνα δεν πήγε κατευθείαν στο μετόχι αλλά πήγε στην Αίγινα για να λάβει την ευλογία του Αγίου ο οποίος ήταν άρρωστος, την παραμονή της Αγίας Τριάδος.

Οι μοναχές ρώτησαν τον Αγιο Νεκτάριο τι θα κάνουμε με την εορτή αφού εσείς είστε άρρωστος, όμως ο Άγιος τις καθησύχασε ότι η εορτή θα γίνει με την παρουσία Αγιορείτου Ηγουμένου και τις παρότρυνε να χτυπήσουν τις καμπάνες.

Σε λίγο έφτασε και ο Άγιος Ιερώνυμος και τέλεσε την αγρυπνία της εορτής, αλλά από ταπείνωση προς τον Αρχιερέα και Πνευματικό του Διδάσκαλο δεν πέρασε να ευλογήσει το κελιά των μοναχών όπως τον προέτρεψε ο Άγιος.

Τον επισκέφθηκε και όταν νοσηλευόταν στο Αρεταίειο νοσοκομείο την 11η Οκτωβρίου του 1920, εορτή του Αγίου Νεκταρίου Κωνσταντινουπόλεως που εόρταζε να του ευχηθεί προσφέροντάς του το ευλογημένο ύψωμα από την Θεία Λειτουργία που είχε τελέσει στην Ανάληψη και να λάβει την ευχή Του, ο Αγιος Νεκτάριος τότε του εξομολογήθηκε τον πόθο του «Εάν ο Θεός μου δώσει την υγεία μου, θα ξαναέρθω εις το Άγιον Όρος».

Παρά πολλές φορές όταν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μέχρι της οσίας τελευτής του, συνοδευόμενος από πολλά πνευματικά παιδιά του πήγαινε στην Αίγινα για να προσκυνήσει τον τάφο του Αγίου Νεκταρίου και να στηρίξει την μοναστική αδελφότητα των μοναζουσών της οποίας έγινε πνευματικός πατέρας.

Τρεις μέρες πριν την οσιακή κοίμησή του εάν και νοσηλευόμενος στην κλινική Λεούση στον Πειραιά και παρά την σύσταση των γιατρών και τις δύσκολες καιρικές συνθήκες ζήτησε υποβασταζόμενος να πάει στην Αίγινα να προσκυνήσει την Τιμία Κάρα του «πατέρα του» όπως αποκαλούσε τον Αγιο Νεκτάριο και τότε ευλόγησε και τα κελιά των μοναζουσών εκπληρώνοντας την παλαιά προτροπή του Αγίου.

Η ζωή του Αγίου Ιερωνύμου είχε πολλά κοινά σημεία με την ζωή του Αγίου Νεκταρίου, η Ιώβειος υπομονή του Αγίου Νεκταρίου στις θλίψεις και πικρίες που δοκίμασε, την άδικο εξορία, έγινε παράδειγμα για τον Άγιο Ιερώνυμο που και αυτός αγόγγυστα σήκωσε τον προσωπικό του σταυρό και χαριτώθηκε, ως ο Πατέρας του, Άγιος Νεκτάριος.

Μέσα από το συγγραφικό έργο του, υμνογραφικά και μουσικά κείμενα, επιστολές κ.α, θαυμάζει ο αναγνώστης τις θεολογικές του γνώσεις οι οποίες ήταν από την βιωματική θεολογία και όχι από θεολογικά σπουδαστήρια.

Όλοι όσοι τον γνώρισαν προσωπικά, μέσα από διηγήσεις η από θαυμαστά γεγονότα και θαύματα που τέλεσε πριν και μετά την κοίμησή του, μαρτυρούν την αγιότητά του και αυτές τις μαρτυρίες επιβεβαίωσε και η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την σχετική της απόφαση που χαροποίησε όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όσιε Ιερώνυμε της του Σίμωνος μάνδρας καύχημα, συν τω θείω Νεκταρίω ευλόγησον τον της Θεοβαδίστου Αιγύπτου και πάσης Αφρικής Πάπα και Πατριάρχη ημών Θεοδώρω τω δευτέρω συν τω κλήρω και λαώ αυτού.

Τα λείψανα του Αγίου Ιερωνύμου βρίσκονται στην Ιερά Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονής, Σίμωνος Πέτρας στο Άγιο όρος και την ακολουθία του αγίου, συνέταξε ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και αδελφός της Μονής, Ιερομονάχος Αθανασίος.

Τσαντίρης Νίκος
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.