Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνία αναγνωρίζει και αποδέχεται τους δυνατούς σωματικά και υγιείς ανθρώπους.

Ο εγωισμός, η αυταρέσκεια, η αποκοινωνικοποίηση και η αναλγησία των ανθρώπων οδηγεί τον πάσχοντα και αδύναμο άνθρωπο έξω από την κοινωνία, στο περιθώριο και στη μοναξιά.

Υπάρχει όμως κι ένας μεγαλύτερος κίνδυνος που είναι η εξοικείωση με τον πόνο και τις δοκιμασίες, όπως προβάλλεται από τα Μ.Μ.Ε. και οδηγεί όλους μας σε σκληρότητα και σε αναλγησία και τοποθετεί τον ασθενή και αδύναμο άνθρωπο έξω από τη ζωή και το σύγχρονο κόσμο μας, αλλά και μακριά από τις προτεραιότητες και τις ανάγκες μας, που έφτασαν να είναι μόνο η αειφόρος ανάπτυξη και η ισχυρή οικονομία.

Τι τραγικό! Θέλουμε ανάπτυξη και πλούτο, καθαρό περιβάλλον και σεβασμό στη φύση και στα ζώα, αλλά δεν μπαίνουμε στον κόπο να φροντίσουμε τον άνθρωπο που είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού.

Νιώθουμε τόσο ισχυροί και μοναδικοί, ώστε δεν αφήνουμε χώρο να ζήσουν οι άλλοι. Ο άνθρωπος πλέον δεν έχει αξία. Τον σκοτώνουμε πριν γεννηθεί και τον στέλνουμε στην πυρά μόλις πεθάνει.

ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΛΑΦΤΣΗ

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.