«Ἀξιωνόμαστε νά τελέσουμε κι ἐφέτος τόν ἑορτασμό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ἐνορία Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου, ἐνῶ ἐπανερχόμαστε σταδιακά σέ ρυθμούς προσοχῆς μέν, ἀλλά καί συνεσταλμένης ἄνεσης, σέ μιά ἰσορροπία μέτρου γιά τίς ἀντοχές μας καί γιά τή διασφάλιση τῆς ὑγείας καί τῆς προστασίας τῶν συνανθρώπων μας», εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου κ. Δημήτριος.

Παράλληλα μνημόνευσε μέ συντετριμμένη ἀπό τήν ἀγωνία καρδιά τήν τραγωδία πού ἁπλώνεται καταστροφικά καί ὀξύνεται στήν Οὐκρανία.

«Πρόκειται ―εἶπε― γιά ἕνα κράτος πολλῶν ἐθνικῶν ὑποενοτήτων. Κυρίως ὅμως ἡ ὀξεία ἔνταση βιώνεται μεταξύ δύο βασικά ὁμοδόξων λαῶν μέ κοινές ρίζες καί παράλληλη ἱστορική πορεία. Ἐπανειλημμένα ἔγινε ἱστορία ἑκατέρωθεν μίσους τῶν λαῶν, μέ εὐθύνη καί τῶν ἐξουσιαστῶν, ἀλλά καί ἐξωτερικῶν παραγόντων.

Ἔχουμε μιάν ἀβάσταχτη τραγωδία πού καταφρονεῖ ἀνελέητα τούς ἀνθρώπους καί βεβηλώνει ἀκόμη καί τά μνημεῖα-σύμβολα τοῦ πολιτισμοῦ (ὅπως ἕνα ἱστορικό μοναστήρι πού βομβαρδίστηκε μόλις σήμερα) καί τελικά εἰσπράττεται ἀπό τίς δύο πλευρές ὡς ἀνατροφοδοσία κακίας καί μίσους, μέ ἀπρόβλεπτες ἕως ἀθεράπευτες συνέπειες στό παρόν καί στό μέλλον».

Πάνω ἀπό τίς κατεστραμμένες γέφυρες μιᾶς ἐκρηκτικῆς ἐπικαιρότητος

Σέ μιάν ἀτμόσφαιρα πολέμων καί προσφυγιᾶς “μπροστά στά μάτια μας” (διαδικτυακή ἀμεσότητα) ἡ πρώτη Κυριακή τῶν νηστειῶν σέ πολλούς φαίνεται “ἀνεπίκαιρη”.

Σ᾽ ἕνα τέτοιο κλίμα ἑτοιμαζόμαστε καί γιά τίς ἐρχόμενες Κυριακές τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς προευτρεπίζοντας τή Μεγ. Ἑβδομάδα τοῦ Πάθους.

Φέτος ἀπρόσμενα ἡ Μεγ. Ἑβδομάδα προσεγγίζεται σέ ἀνθρωπιστική διάσταση πολύ πρόωρα! Ὡσάν νά μήν σταυρώθηκε λυτρωτικά ὁ Θεός γιά μᾶς καί θέλουν νά Τόν ξανασταυρώσουν μέ τίς δικές τους πρακτικές καί τό δικό τους παραλογισμό, ἔξω ἀπό τήν δική Του σωστική αἰώνια ἐπικαιρότητα (τήν ἀνακεφαλαίωση πάντων ἐν Χριστῷ).

Ἐπιχειροῦν ἀμετανόητοι νά Τόν ξανα-ταπεινώσουν μέχρι θανάτου στήν ἀναληφθεῖσα ἀνθρωπινότητά μας. Καί ἀποδύονται τήν παρουσία Του στά ἀντίτυπά Του τόσων κατερραγμένων ὑπάρξεων, τόσων παιδιῶν, τόσων ἀμάχων.

Διαπολεμοῦνται καί βεβηλώνονται τά ὑπαρκτικά Του δωρήματα στίς συνειδήσεις τόσων ἀντιπολεμούντων, τόσων ἀλληλοσπαρασσομένων, τόσων θηριομιμημάτων.

Ἀπό πολλές ἄλλωστε δεκαετίες καί σέ πολλές μεριές, παράγεται ὄχι ἁπλῶς ἀπανθρωπιά, ἀλλά ἀπανθρωπισμός.

Φραγμός δέν φαίνεται στόν ὁρίζοντα, γιατί ἡ μοναδική “φραγή” μετάβασης πρός τήν ἀτομική καί συλλογική μας ἐλευθερία εἶναι μόνον ὁ Ἐλευθερωτής τῆς ὕπαρξής μας, ἡ ζωή καί ἀνάστασή μας. Καί αὐτό δέν εἶναι στοιχεῖο θρησκειακότητας, ἀλλά ὀντολογίας.

***

Εὐκαιρία εἶναι νά μιλήσουμε λίγο γιά Κεῖνον, τόν ἀθλοθέτη καί διασώστη τῆς βαθιᾶς ἀνθρωπιᾶς, τόν Πλάστη καί Θεό μας. Εὐκαιρία νά μιλήσουμε καί λίγο γιά μᾶς.

Σ᾽ Αὐτόν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή ἡμέρα: ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ὅπως θά ᾽πρεπε νά τήν ζοῦμε, ὀρθόδοξα. Καί οἱ καθημερινές προσευχές (“ἀκολουθίες”, ὅπως λέγονται) εἶναι μιά διαδικασία βιωματικῆς ἐπακολούθησής Του, ὥς τή Μεγ. Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν Του καί τῆς Ἀναστάσεώς Του, (οὐσιωδῶς) σέ ἐκκλησιαστική ταύτιση-ἐπαναβίωση καί (κατ᾽ ἀκολουθίαν ἤθους) σέ ἀναδοχή θεραπευτική τῶν διανθρώπινων τραγικῶν ὁριακῶν ἐξελίξεων. Ἐξελίξεων πού μᾶς “παλαιώνουν”, μᾶς “ψευτίζουν”, μᾶς ἀποξενώνουν ἀπό ἐκεῖνο πού (ἔπρεπε νά) εἴμαστε.

Μέ ἕναν ἐκπληκτικό ρεαλισμό τά διαβλέπουν αὐτά οἱ πεπειραμένοι Πατέρες μας, πού θά ἔπρεπε νά τούς σεβόμαστε ὅλοι τουλάχιστον σάν διδάχους “ἡρωϊκῆς ἐξόδου” ἀπό τήν ἀσφυκτική πολιορκία (ὄχι τοῦ Κιέβου, ἀλλά) τῆς ἀνακυκλούμενης κακίας. Τί μᾶς προτείνουν ἐκεῖνοι; «Τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἀποθέμενοι, τόν νέον ἐνδυσώμεθα· καί ὥσπερ ἐν τῷ Ἀδάμ ἀπεθάνομεν, οὕτως ἐν τῷ Χριστῷ ζήσωμεν, Χριστῷ καί συγγεννώμενοι καί συσταυρούμενοι καί συνθαπτόμενοι καί συνανιστάμενοι» (ἅγ. Γρηγόριος ὁ θεολόγος).

Ξεντυθεῖτε τήν πεπαλαιωμένη ἀνθρωπινότητα (πού ἐκρήγνυται πεντακάθαρα στήν τόση παλιανθρωπιά) καί ντυθεῖτε τόν καινούργιο ἄνθρωπο, τόν ἄνθρωπο πού προσέλαβε καί τόν καινούργιωσε ὁ Χριστός, τόν ἄνθρωπο πού καινουργιώνει μόνο ὁ Χριστός. Ταυτιστεῖτε μέ τό Χριστό στή γέννηση, τή σταύρωση, τό θάνατο, τήν ἀνάστασή Του (μέσα ἀπό τήν ἐκκλησιαστικότητα).

***

Ὀρθοδοξία σημαίνει γιά μᾶς μιά ἀποφασιστική βίωση καί παρουσίαση ἀνθρωπινότητας (καί ἀνθρωπιᾶς), βαπτισμένων στή σταύρωση καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μυρωμένων ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κατέχει τό ἐναπόθετο κάλλος καί τό ἀνυπέρβλητο μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας ὅπου φρυκτωρεῖ τό ἅγιο Φῶς τῆς θεουργικῆς ἐμπειρίας της σέ ἐκείνους πού ἔχουν μυσταγωγηθεῖ “εἰς τήν τοῦ Κυρίου ἀγάπησιν” (βλ. Ἱερ. λη΄, 3).

Μπορεῖ κάποιοι νά χλευάζουν αὐτήν τή σχέση, τήν παραδοχή καί τήν ὁμολογία μας. Ἡ δικαίωσή μας δέν ἔγκειται στή διεθνική καί τήν ἐθνική κατοχύρωση τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων. Ἀσφαλῶς, ἡ ἐνιστορική πορεία τοῦ βίου μας ἐκτυλίσσεται μέσα ἀπό τήν διακοινωνούμενη ἐθνική μας πορεία καί διασφαλίζεται μέ νόμους καί φόρμουλες κοινῶν παραδοχῶν, ἐνῶ κι ἐφόσον δέν ἀντιστρατεύονται στίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας.

Ἡ δικαίωση ὅμως (ὁμιλῶ γιά τωρινή κι ἐσχατολογική δικαίωση) τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς μας βρίσκεται σέ κάτι παράλληλο καί ἀσύγκριτα σπουδαιότερο, χειροπιαστό καί μή χειροπιαστό: στήν ἐκκλησιαστική μας πραγματική σχέση μέ τό Χριστό.

Γιά νά ἐπιβιώσουμε, κρατιόμαστε ἀπό τά ἐθνικά μας ἰδανικά, ἀπό τήν πολιτειακή μας συγκρότηση, ἀπό τήν εὐρωπαϊκή θεσμικότητα κι ἀπό τό χάρτη ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τοῦ ΟΗΕ. Γιά νά ζήσουμε ὅμως ἀληθινά, προσπαθοῦμε νά κρατιόμαστε ὅλοι μαζί καί νά κρατᾶμε τό “Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν… καί εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν… καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον…· εἰς μίαν ἁγίαν καθολικήν καί ἀποστολικήν ἐκκλησίαν…”.

***

Ὁ Θεός μᾶς εὐεργέτησε μέ τή δημιουργία τοῦ κόσμου, τοῦ κόσμου μας, μέ τή δημιουργική Του φροντίδα γιά ὅλα τά ὑπαρκτά καί γιά ὅλους τούς ὑπάρχοντες, μέ τόν κατ-ενεικονισμό Του σέ μᾶς καί γιά μᾶς.

Μᾶς εὐεργέτησε, δείχνοντας ὑπομονή στήν κακομοιριά τῆς ἀνηκοΐας καί τῆς ἄρνησης. Δυστυχῶς, ὄχι μόνο τό πρῶτο ἀνθρώπινο ζεῦγος, ἀλλά (μέ μιά ἐλευθεριότητα στό γονιδίωμά μας) ἡ ἀνθρωπότητα ἔφτιαξε τόσο πολλούς “παραδείσους” αὐταρέσκειας. Ὅ,τι δημιουργικό φτιάξαμε ἦταν μέν ἀπόρροια τῆς θεϊκῆς δημιουργικῆς δωρεᾶς στό “εἶναί μας. Ὅ,τι ὅμως παραμορφωμένο στήσαμε, ἦταν ἀπόρροια τῆς δικῆς μας κακοπροαίρετης προαίρεσης.

Αὐτό μπορεῖ νά φαίνεται βιβλικό ἤ θεολογικό (“παπαδίστικα λόγια”, ὅπως λένε οἱ λογῆς-λογῆς ἀρνητές). Δέν εἶναι ὅμως ἁπλά βιβλικό καί θεολογικό.

Εἶναι καί ἀνθρώπινο, πραγματιστικό καί ρεαλιστικό. Μέχρι σήμερα, μέ τόσην ἐπιστημονική ἐξέλιξη (σέ βαθμό πού νά σχεδιάζονται φόρμουλες διεθνικά ἐπικυρίαρχες στό παγκόσμιο σκηνικό, μέ τούς πολιτισμούς καί τούς ἀνθρώπους πιονάκια), ὡστόσο ἐπαναλαμβάνουμε ὅλοι μας λίγο-πολύ τήν πρώτη-πρώτη Ἀδαμική ἀποτυχία μας. Προτιμήσαμε νά δομήσουμε τή μεταξύ μας σχέση ἀρχετυπικά ὡς ἀπόσταση. Παρ᾽ ὅλους τούς πολιτισμούς μας, κατά κανόνα βιώνουμε τό συλλογικό πανανθρώπινο “εἶναι” μέσα ἀπό πολιτισμούς “ἀποστάσεων” (ἀποστατῶν ἀπό Θεοῦ καί ἀποστάσεων μεταξύ μας).

Ἡ κοσμική ἀνθρωπινότητα ταυτοποιεῖται καί ψηλαφᾶται στίς τόσο εὔθραυστες διανθρώπινες “διπλωματικές σχέσεις” καί προσαναλώνει ὅλο καί περισσότερα “ἐδάφη” τυπικῆς κοινωνικότητας (πρβλ. τά οἰκογενειακά δράματα, τά φαινόμενα βίας κ.ἄ.).

Μέχρι σήμερα ἐνοχοποιοῦμε τό Θεό γιά τίς τραγωδίες μας, ἐνοχοποιοποιοῦμε τούς διπλανούς μας γιά τίς ἐπιλογές μας. Ἐνοχοποιοῦμε τούς ἄλλους, καί ὄχι τόν ἑαυτό μας, πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τόν βιώνουμε καί τόν πραγματώνουμε “ἄλλο”, διεκδικητικό (τώρα δέ καί “ἀτομιστικά δικαιωματικό”), ἀπαιτητικό, ἐπιθετικό, πολεμόχαρο καί πολεμικό, ἅρπαγα καί ἐγκληματικό, κατήγορο τῶν ἀπέναντι, καί ὄχι τῆς δικῆς μας φαύλης ἐσωτερικῆς ἐναντίωσης.

***

Ὁ Θεός δέν παύει νά μᾶς ἀνέχεται καί νά μᾶς εὐεργετεῖ, μέ παρεχόμενη διαρκῶς καί συντηρούμενη ὅλη τή φυσιολογική μας ὑπαρκτική δομή (πού εἶναι δῶρο δικό Του στόν καθ᾽ ἕνα μας).

Ὁ Θεός δέν παύει νά μᾶς εὐεργετεῖ μέ τήν ὑπομονή Του ἀπέναντι στίς ἐμπαθεῖς, τίς ἀρρωστημένες καί νεκροποιούς, τίς ἀπορριπτικές ἐμμονές μας, τίς συλλογικές καί τίς ἀτομικές (πρβλ. τά σύγχρονα οἰκογενειακά δράματα καί τά κοινωνικά ἐγκλήματα καί τούς πολέμους γύρω μας καί τήν οἰκονομική-πολιτική ἐπιθετική κι ἀντεπιθετική “γλώσσα”).

Ἐπί αἰῶνες προκαλοῦμε καί παράγουμε πολέμους, σέ ποικίλες ἐκδοχές καί διαβαθμίσεις, ἀκόμη καί γενοκτονίες καί ὀλέθρους. Χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται (Φ. Ντοστογιέφσκι). Δημιουργικότητα συναντᾶ κανείς μόνο ἐκεῖ ὅπου προκοπή καί πολιτισμός, ἐπιστήμη καί κοινωνικότητα “θυμοῦνται ἀνεπαίσθητα” καί “θυμίζουν” τή θεόσδοτη συστατική μας ὕπαρξη…

Ὁ Θεός δέν παύει νά μᾶς εὐεργετεῖ προπαντός μέ τόν ἴδιο Του τόν ἑαυτό ἐνανθρωπισμένο (προαιώνια ἐγνωσμένο Θεάνθρωπο). Τήν ἀπόστασή μας (ἀπόσταση ὄχι τόπου, ἀλλά φύσεως) τήν γεφύρωσε, μέ τό νά ρθεῖ ἀνάμεσά μας, “ἐπί τῆς γῆς” (πού ὁ Ἴδιος μᾶς τήν ἔφτιαξε) “καί τοῖς ἀνθρώποις συναναστρεφόμενος” (πού ὁ Ἴδιος μᾶς ἔπλασε καί μᾶς συντηρεῖ μέσα στήν ἀπερινόητη ἀγάπη Του, κι ἄς μήν τήν διεκδικοῦμε)!

***

Ἡ τραγικότερη ΑΠΟΤΥΧΙΑ τῆς πανανθρώπινης ἐνιστορικῆς παρουσίας εἶναι ὅτι δέν θέλουμε νά διεκδικήσουμε τήν ἀγάπηση τοῦ Χριστοῦ καί νά Τόν “κατακτήσουμε”.

Ἡ παγκόσμια ἐνιστορικότητα ἀρνεῖται τήν ὁλοκληρία της μέσα στό “πλήρωμα” τοῦ Χριστοῦ. Καί ἀστοχεῖ συνεχῶς ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν ὑπαρκτική της σύσταση καί σωτηρία.

Κάποτε ὡστόσο… “ξαστοχεῖ” ἀπ᾽ αὐτήν τήν ἐθελοταλαιπωρία τῆς φθορᾶς καί ἀνακαλύπτει-συναντιέται μέ τόν ἀποκαλυπτόμενο Θεό τῆς δημιουργίας καί σωτηρίας καί ἐσχατολογίας. Καί βιώνοντας τήν ἀνθρωπιά καί φιλοτιμία, μόνο τότε “ὀσμίζεται” τήν παρουσία τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ καί “ἀνασαίνει” τήν ἀληθινότητά της, αὐτό πού ὁμολογοῦσαν μέ ἐνθουσιασμό ὅλοι οἱ αἰώνιοι τῆς σωτηρίας, τό “ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ”.

Ὁ παγκόσμιος συναγερμός γιά τά θύματα τοῦ μαινόμενου πολέμου στήν Οὐκρανία, γιά τά θύματα τῶν πολέμων ὅπου γῆς, γιά τά θύματα τῶν φυσικῶν καταστροφῶν δείχνει ὡσάν νά θέλει μέσα ἀπό τήν ἀνθρωπιά νά προσεγγίσει τόν φιλάνθρωπο Θεό καί Σωτήρα.

Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά ἐνεικονίσουν ἐνεργητικά τόν Χριστό στήν προσωπική τους (καί κοινωνική) μοναδικότητα, ὀφείλουν νά ξανοιχθοῦν ἀπό τήν ἀσφυξία τῆς παθιασμένης φιλαυτίας καί νά γυρέψουν νά βροῦν τόν ἑαυτό τους στήν ἀπεγνωσμένη θέση, στό ἀπελπισμένο “εἶναι”, στήν ἀδιέξοδη τραγικότητα, στόν μετέωρο πόνο τῶν ἀναριθμήτων ἐκείνων πού “δέν ἔχουν στόν ἥλιο μοίρα” (ὅπως λέει ὁ λαός).

Κατατρεγμένοι ἀπό τούς διεθνικούς καί τούς περιφερειακούς σχεδιαστές καί ἀνασχεδιαστές, μιᾶς ἱστορίας δίχως ἀνθρώπινους ἀνθρώπους, ἀποζητοῦν τό χαμόγελο τοῦ Χριστοῦ στά δικά μας πρόσωπα. Ἀναμένουν ὄχι μεγαλοστομίες θρησκευτικοῦ καθωσπρεπισμοῦ, ἀλλά τή μεγαλοψυχία τῆς ἐλεημοσύνης τοῦ Θεοῦ στό βλέμμα καί τήν ὁλοπροσφορά μας. Γιά νά γίνουμε κι ἐμεῖς ―μέσα ἀπό τή δική τους ἀνάσα― ἀνθρωπινότεροι. Καί νά συν-ελεηθοῦμε μαζί τους. Καί γιά χάρη τους νά βροῦμε μαζί τό στόχο μας, νά γίνουμε χριστοφόροι, θεανθρώπινοι, λυτρωμένοι, ἀληθινά ὀρθόδοξοι.

Ἀδελφοί μου,

ἀπό χρόνια ἔχουμε περάσει σέ μιά “νέα” σελίδα τῆς πανανθρώπινης ἱστορίας. Τό παγκόσμιο σκηνικό μεταβολίζεται ραγδαῖα. Πόλεμοι συμφερόντων καί διαχειρίσεις κατεξουσιασμοῦ μεταφράζονται σέ μετακινήσεις πληθυσμῶν, σέ καταστροφές πολιτισμῶν, σέ ἑνοποιήσεις ὑποτελῶν, σέ ἀποδομήσεις καί ἀνασυνθέσεις μαζοποίησης. Μαγειρέματα μέ νέες συνταγές τῆς παλιᾶς ἁμαρτίας.

Καιρός εἶναι νά ἀναθεωρήσουμε τίς ἐγω-προωθητικές μας παρορμήσεις, μεταβολίζοντάς τες σέ συν-αίσθηση καί μετά-νοια ἐμπρός στή θέα τοῦ Χριστοῦ, ἐμπρός στόν ἐνεικονισμό Του σέ κάθε ἄνθρωπο καί στήν πανανθρωπότητα. Ἡ ἀθεεί ζωή εἶναι ἡ χειρότερη πανδημία πού μᾶς λυμαίνεται ἐπί χιλιετίες.

Ἐάν “εἰς ἑαυτούς” ἔλθουμε, θά ἀνακαλύψουμε τή θνησιγενή πορεία μας. Καί θά ἀναζητήσουμε νά ἐπαναπατρισθοῦμε ὄχι ἁπλά σέ χωροθεσίες κατεξουσιασμοῦ, ἀλλά στόν οἶκο τοῦ Πατέρα μας. Θά ἀνακαλύψουμε ἐπιτέλους τήν ὀντολογία μας ὡς σχέση καί κοινωνία ἀληθινά ἀνθρώπινη, θεανθρώπινη.

Βεβαίως, δέν θά ἀλλάξουμε ἐμεῖς τήν πανανθρώπινη ἐθελοταλαιπωρία στόν καμβά τῆς ἱστορικῆς ἀναμονῆς. Τό ζητούμενο γιά μᾶς εἶναι νά ζοῦμε καί νά ἐμπνέουμε “τήν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν”. Νά ὁμολογοῦμε μέ μιά βιούμενη φυσικότητα τήν ἐκκλησιαστική-συλλογική μας σχέση μέ τόν Παντοκράτορα τῶν ναῶν μας ὡς Κύριο τῶν καρδιῶν μας. Νά ζοῦμε καί νά ὁμολογοῦμε τόν Παντευεργέτη τῶν ἁπάντων, τόν Θεάνθρωπο τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί τοῦ ὀρθόδοξου ἤθους μας.

†Ὁ Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

***

Στήν ἱερουργία ὁ Ποιμενάρχης μας συνυπουργεῖτο ἀπό τόν ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γρίβας ἀρχιμ. Βησσαρίωνα Βάσσου, τούς ἐφημερίους π. Ἐμμανουήλ Λεβαντῆ καί π. Ἀθανάσιο Παπαδόπουλο, καί τούς ἱεροδιακόνους π. Μιχαήλ, π. Ραφαήλ καί π. Σεραφείμ.

Τά πολλά καί διακεκριμένα στελέχη τῆς ἐνοριακῆς ζωῆς, ἀκόμη καί οἱ ἱερόπαιδες, ἀπό ἰδίαν φιλοτιμία ὁλοπρόθυμα συνεισέφεραν πάλι μέ ὀργανωμένο τόν ἐθελοντισμό τους ἀπό τόν προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ ἀρχιμ. Δωρόθεο Πάπαρη.

Σημειωτέον ὅτι στό διώροφο αὐτό Ναό κάθε Κυριακή καί ἑορτή ἐδῶ καί δύο χρόνια τελοῦνται διαδοχικά δύο θεῖες λειτουργίες, μέ τήν παιδική χορωδία νά ψάλλει στή δεύτερη Λειτουργία στόν ἡμιϊσόγειο ναό τῶν Ἁγίων Πάντων.

Σήμερα, ὅμως, τελέστηκε μόνο μία θεία Λειτουργία λόγῳ τοῦ πανηγυρισμοῦ τῆς ἡμέρας.

Ἀνταποκρινόμενες οἱ τοπικές Ἀρχές ἔδωσαν ἀπό πολύ νωρίς τό παρών, μέ τό δήμαρχο Παιονίας κ. Κωνσταντίνο Σιωνίδη, ἀντιδημάρχους καί δημοτικούς συμβούλους, τήν ὑπεύθυνη πολιτιστικῶν κα Γαρυφαλλιά Καρβουνιάρη, τούς πρώην δημάρχους τῆς Παιονίας κ. Χρῆστο Γκουντενούδη (σημ. ἀρχηγό τῆς μείζονος πλειοψηφίας) καί τοῦ Πολυκάστρου (κ.κ. Δημήτριο Κουλίνα καί Δημήτριο Σμυδάκη), τόν Ἀντιδήμαρχο κ. Χρῆστο Δραγανίδη, τό διοικητή τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας ταξίαρχο κ. Γεώργιο Στεφανίδη μέ ἀξιωματικούς καί ὑπαξιωματικούς, τό διοικητή τῆς Π.Υ. Γουμένισσας κ. Χρῆστο Γκαντίδη, τήν ἐκπρόσωπο τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Πολυκάστρου ὑπαστ. κ. Χαρίκλεια Μεζαρλή.

Μέ τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ἔγινε ἡ λιτανεία τῶν ἱερῶν εἰκόνων πέριξ τοῦ μεγαλοπρεποῦς ναοῦ, μέ τούς ἱερεῖς βαστάζοντες τίς εἰκόνες καί τούς τοπικούς ἄρχοντες ἐπίσης βαστάζοντες εἰκονίσματα πού τούς ἐπιδόθηκαν κατά τό εἰωθός.

Αἰσιόδοξη εἰκόνα γιά τούς ὡριμότερους τά μικρά παιδιά πού συμμετεῖχαν στίς λειτουργικές εἰσόδους μέ τά ἑξαπτέρυγα καί τίς λαμπάδες, μετεῖχαν ὅλα στή θεία κοινωνία καί προπορεύονταν στή ἱ. λιτανεία (ὑπόδειγμα πρακτικῆς λειτουργικῆς κατηχήσεως τῶν παιδιῶν στό ἐκκλησιαστικό ἦθος, ἀπό μιά καρποφόρο ἐνοριακή ποιμαντική φροντίδα καί κοινωνική-οἰκογενειακή ἀνταπόκριση).

Μέ χρηματοδοτική προσφορά τοῦ κ. Θεόφιλου Τιρεκίδη ἀπό τήν Πλατανιά Παιονίας, ὁ Ὄρθρος καί ἡ θεία Λειτουργία μεταδίδονταν τηλεοπτικά ἀπό τήν “ΔΙΟΝ TV”, ὥστε νά μετέχουν συλλατρεύοντες νοερά καί οἱ ἀπολειφθέντες, μιά ποιμαντορική προσπάθεια ἀφυπνίσεως καί τροφοδοσίας τοῦ συνεκτικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους.

Ἐπακολούθησε δεξίωση στό παρακείμενο ἐνοριακό Κέντρο, ὅπου ὁ Σεβασμιώτατος ἐνημέρωσε δι᾽ ὀλίγων καί γιά τήν ἐκκλησιαστική κατάσταση στήν Οὐκρανία, περί τῆς ὁποίας ἐπανειλημμένα τοποθετήθηκε ἐπίσημα καί δημόσια. Τόνισε μάλιστα πώς κάθε ἐνδοεκκλησιαστική ρήξη συνακολουθεῖται κι ἀπό πολιτικές καί πολιτειακές ἐντάσεις καί πολέμους.

«Αὐτό μπορεῖ νά ἑρμηνεύεται ἀντίστροφα ἀπό τήν κρατοῦσα λογική, μέ τήν ἔννοια ὅτι μεθοδευόταν μιά ἐπιπλέον ἑρμηνεία τοῦ πολέμου μέ αἰτιογένεση καί στήν ἐκκλησιαστική ἔνταση· ἡ ἀλήθεια ὅμως τοῦ πνευματικοῦ νόμου εἶναι ρεαλιστικότερη», εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.