Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας κληρικός – εκπαιδευτικός , εφημέριος του παν/κού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης και Τριών Ιεραρχών Αιγαίου Ρόδου.

Πέρασαν 74 χρόνια από την επίσημη υπογραφή και ένταξη της Δωδεκανήσου με τη μητέρα Ελλάδα . Εξακόσια χρόνια υπόδουλης σκλαβιάς όπου παρήλασαν Ενετοί , Φράγκοι , Τούρκοι , Ιταλοί . Επιτέλους μετά από τόσους αιώνες , στις 7 Μαρτίου 1947 φτάνει στη Ρόδο ( πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου ) ο Αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός , η μεγάλη αυτή εκκλησιαστική και Εθνική φυσιογνωμία για να ανακοινώσει το ευχάριστο αυτό γεγονός της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με τη μητέρα Ελλάδα . Από την Αθήνα ο Δαμασκηνός και το Εθνικό επιτελείο σκεφτόταν σε τι γλώσσα θα απευθυνόταν στον Δωδεκανησιακό λαό και πήραν την απάντηση όταν είδαν κλήρο και λαό να πέφτουν στη θάλασσα , νέους , γέρους , μικρά παιδιά , άνδρες , γυναίκες με τσεμπέρια , βρακοφόρους και μαζί με τους αλαλαγμούς χαράς να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο και το < τη Υπερμάχω..>Άφωνος ο αντιβασιλεας , όταν έφτασε στην πλατεία Μανδρακίου έκλαψε αντικρύζοντας τον πρώτο Δήμαρχο Ρόδου , αείμνηστο Δικηγόρο Γαβριήλ Χαρίτο , όλους τους συμβούλους , προύχοντες , Δασκάλους , Δημογέροντες κλήρο και λαό χιλιάδες γονατισμένοι να ψάλλουν τον εθνικό Ύμνο καθώς η Γαλανόλευκη σημαία μας υψωνόταν στο βωμό της πατρίδος , στο μεγάλο ιστό που υπάρχει μέχρι σήμερα. Όπως υπάρχει στην περιφέρεια Ρόδου και η πρώτη ιστορική γαλανόλευκη σημαία που υψώθηκε εκείνη την ημέρα.
Ο πρώτος επίσημος Ναύαρχος Δωδ/σου μετά τον Ιταλό Ντεβέκι ήταν ο Περικλής Ιωαννίδης . Ο διωγμένος και εξόριστος Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος Τρύφωνος ,με δάκρυα, μαζί με τον ιερό του κλήρο, συναντήθηκαν με τον αντιβασιλέα και Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό.Ο ιερός κλήρος έπαιξε σημαντικό ρόλο με τους εκάστοτε ποιμενάρχες τους . Πολλοί φυλακίστηκαν , εξορίστηκαν , μαρτύρησαν , πείνασαν μαζί με το ποίμνιό τους.
Για τα γεγονότα έχουν γραφεί και θα γραφούν πολλά από ζωντανά βιώματα όσων έζησαν και κατέγραψαν από μαρτυρίες συγγενών και δικών τους προσώπων. Θα ήθελα μόνο να φέρω στη μνήμη όλων μας την πίστη , την προσφορά , την καρτερία των παππούδων και γιαγιάδων μας και την ευγνωμοσύνη μας απέναντί τους Θυμάμαι αυτές τις μέρες και τους δικούς μου παππούδες , τους μακαριστούς παπά Κυριάκο Μανέττα και Γιάννη Βεργωτή –Σούρη οι οποίοι βίωσαν πολλά , κυνηγήθηκαν αλλά το σχέδιο του Θεού του έσωσε.Η μητέρα μου Μαρία Βεγωτή –Σούρη 15 χρονών τότε κρατούσε την ημέρα της απελευθέρωσης την Ελληνική σημαία.Ο πατέρας μου , ο πρωτογιός του παπά Κυριάκου Μανέττα Αναστάσιος Μανέττας παρέδωσε το κλειδί της ελεύθερης Δωδεκανήσου , της τότε νομαρχίας Δωδεκανήσου, στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη.
Χάρη στην εμπνευσμένη καθοδήγηση του Μητροπολίτη Ρόδου Αποστόλου Τρύφωνος , τα κατηχητικά σχολεία , τα κρυφά σχολειά ,το κήρυγμα από δασκάλους και ιερείς , η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής και η Ιερά Μονή Παναγίας της Καλόπετρας ,που ευεργέτησε ο Δημήτριος Υψηλάντης , δεν έσβησε ο Χριστιανισμός. Χειροτονήθηκαν ιερείς και συνεχίστηκε η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.
Τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωση , το 1951, εξελέγη Μητροπολίτης Ρόδου ο μακαριστός Σπυρίδωνας Συνοδινός , ο επτανήσιος .Έδωσε την ευκλεή ποιμαντορία του, 38 χρόνια , σε έργα μνημειώδη και στην ισορροπία εκκλησιαστικών πραγμάτων κλήρου και λαού μετά από αιώνες σπαραγμού και υποδούλωσης.

Δεν μπορούμε φέτος , παρά μόνο διαδικτυακά να ζήσουμε εκδηλώσεις , ομιλίες , εορταστικά παραδοσιακά σχήματα , που άλλοτε ομόρφαιναν κάθε γωνιά των δεκατεσσάρων νησιών ,κάθε νησί και ένα πετράδι πολύτιμο στο Αιγαίο.Μια ομορφιά , ένας πίνακας , ένα μεγαλείο .Παραδόσεις , τοπωνύμια , διάλεκτοι , ήθη , έθιμα , πίστη στο Θεό , δύναμη ψυχής , μεγαλείο ανθρώπινης παρουσίας. Αναμνήσεις γεμάτες ήχους , μουσική ,λαχτάρα ,δάκρυα χαράς και υπερηφάνειας , Ελλάδας , είναι τα Δωδεκάνησά μας. Δεν τα διαπραγματευόμαστε με κανένα εχθρό ή <φίλο> από όπου κι αν προέρχεται.

Η Ελλάδα είναι Δωδεκάνησα και τα Δωδεκάνησα Μάνα Ελλάδα γιατί οι Δωδεκανήσιοι απέδειξαν πως ξέρουν να φυλάνε Θερμοπύλες .Ώσπου να ζει έστω και μια Ελληνική ψυχή τα Δωδεκάνησα θα υμνούν το Ελληνορθόδοξο πνεύμα και τη σοφία των μεγάλων ηρώων της πίστης μας και της πατρίδος. Βοά σήμερα η φωνή του Διογένη Φανουράκη , του Αλέξανδρου Διάκου , του παπά Λουκά και της Ανθούλας Ζερβού ,του παπά Κλήμη και της κάθε αγνής ψυχής που πάλαιψαν για την ελευθερία μας.

Θα ηχούν ακατάπαυστα τα λόγια του μεγάλου μας φιλολόγου ,Σαλακενού συγγραφέα και λόγιου ποιητή Φώτη Βαρέλη όπως τα διηγήθηκε στον επετειακό του λόγο το 1987 μπροστά στον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας .<< Όταν στη ( Βιλανόβα) το Παραδείσι δηλαδή, ήτανε να φύγει ο τελευταίος Ιταλός Διοικητής , θέλησαν οι νέοι και οι κάτοικοι του χωριού να τον γιουχαϊσουν με ύβρεις και φωνές στην πλατεία .Ο γεροντότερος του χωριού είπε στο πλήθος < Χωριανοί Παραδεισιώτες ,εμείς υπήρξαμε πάντοτε Έλληνες , ευγενείς και ανώτεροι . Καθείστε λοιπόν ,κανείς δεν θα βρίσει , ούτε θα γιουχαϊσει . Ο κύριος Ιταλός Διοικητής θα φύγει ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΟΠΟ>. Κλαίγοντας όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και ζητοκραυγές τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο .Με κατεβασμένο το κεφάλι , ντροπιασμένος έφυγε από τη Ρόδο ο Ιταλός Διοικητής >>. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κος Χρήστος Σαρτζετάκης , ο Μητροπολιτης Ρόδου Σπυρίδωνας Συνοδινός , οι Αρχές ,το αμέτρητο πλήθος ,όρθιοι χειροκροτούσαν ασταμάτητα το σεβάσμιο λόγιο Λογοτέχνη της Ρόδου Φώτη Βαρέλη. Ο ίδιος έγραψε στο Βωμό της Σύμης , πάνω σε μια τριήρη, το ωραίο επίγραμμα << Απόψε σιγομίλησε η λευτεριά με μένα ,πάψετε Δώδεκα νησιά νάστε συλλογισμένα >>.
ΖΗΤΩ ΤΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΜΑΣ
ΖΗΤΩ ΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ. Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΛΑΧΤΑΡΑ ΜΑΣ……………..

Φανούρης Ευστράτιος
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.