Σταμάτης Πορτελάνος
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων- Πρόεδρος Ολυμπιακού Κέντρου Φιλοσοφίας και Παιδείας- Η γέννηση του Θεανθρώπου, Λόγος αντι-ικός.

Σύμφωνα με τον Kierkegaard ο άνθρωπος δε συνιστά έναν αυτοπροσδιοριζόμενο πνευματικό κόσμο, αλλά μια σχεσιακή ύπαρξη με τελική αναφορά στη θεία αποκάλυψη. Η αρχαιοελληνική σοφία στην εξέλιξή της αναζητούσε τον άγνωστο Θεό που θα έφερνε λύτρωση στον άνθρωπο και στον κόσμο από τα ιογενή αίτια του πόνου, της φθοράς, της πνευματικής σύγχυσης από τον πλουραλισμό εγκόσμιων και αυθαίρετων δοξασιών για την Αλήθεια.
Ο Ιουστίνος φιλόσοφος και μάρτυρας του δευτέρου αιώνα που ανάλωσε τη ζωή του για την ανακάλυψη της αλήθειας, τελικά προσήλθε στο Χριστιανισμό. Είχε ανακαλύψει την υπερβατική αλήθεια και γνώση της Χριστιανικής αποκάλυψης. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας εκπρόσωπος του αρχαίου Ολύμπου βρήκε στην αποκάλυψη της Χριστιανικής πίστης το ύψος της ανθρώπινης σκέψης και το πλήρωμα κάθε αναζήτησης. Αναφέρει ότι ο Χριστός είναι το νόημα και η ίδια η σοφία ή ο «Λόγος». Η γέννηση του Χριστού ήταν απάντηση στο θορυβώδη τρόπο ζωής και σε μια κοινωνία που πάσχιζε να βρει διέξοδο από τη σύγχυση για το νόημα της ζωής, της ελευθερίας και απάντηση για το πρωταίτιο της ενότητας. Προσπαθούσε να βρει ουσιαστική πρόταση στη μεταφυσική προβληματική, στην υπαρξιακή αγωνία, στο φόβο του άγνωστου, των δοκιμασιών, του θανάτου, και στην φιλοσοφική έννοια του αρχαίου κάλλους και αγαθού.
Κάθε γέννηση ανθρώπου είναι γεγονός εορταστικό, πόσο μάλλον όταν συνδέεται με την ανάμνηση της εισόδου και αποστολής στον κόσμο του Υιού και Λόγου που αιώνια προτάσσεται, πανδημικώς και ακατάπαυστα. Χριστούγεννα, γεννιέται ο αντι-Λογος, το «σημείο αντιλεγόμενο», η αμφισβήτηση στο παράλογο και αυθαίρετο κάθε εποχής. Είναι ο αντι-ικός Λόγος που ελευθερώνει την ανθρώπινη βουλιμία από την ανάγκη και το κυνήγι της παροντικότητας, του συμφέροντος και της ματαιοδοξίας. Η παρουσία του Λόγου αποτελεί «θεία παρεμβολή» και πρόταση για τη μεταμόρφωση του κόσμου και της παράνοιάς του. Ιογενείς παράγοντες, θανατηφόροι, είναι δυνατόν να προκύπτουν τόσο από τη φθαρτότητα της φύσης, όσο και από την α-λογία του αυτοκαταστροφικού ανθρώπου που εκφράζεται με σκοτεινές επινοήσεις όπως ο εφευρεθείς και αποκαλούμενος βιο-λογικός (sic) πόλεμος, μετάλλαξη του ψυχρού πολέμου.
Μη γένοιτο, είναι αντίφαση όταν, προκειμένου να ερμηνευθεί και να καλυτερεύσει η ζωή (βίος) του ανθρώπου, λειτουργούν επιστημονικά εργαστήρια βιολογίας με εκτροπή της αποστολής τους. Σ’ αυτά ερευνώνται και κατασκευάζονται ενίοτε με αδιαφανή αξιολογικά κριτήρια στοιχεία βιο-αλογίας και απανθρωπίας. Από πνευματικές ιώσεις παράγονται ιοί απώλειας. Στοιχεία ειλημμένα από την ιερή δημιουργία χρησιμοποιούνται για να πολεμήσει ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Αυτό καλείται, παραδοξολογικά, βιο-λογικός πόλεμος, όταν η συνθετική λέξη «λογικός» αναιρείται από το ουσιαστικό «πόλεμος». Είναι πολιτισμικό «σοκ», επικίνδυνος ορθολογισμός και γεννά α-λογία, όταν τελείται αδιαλείπτως από το σώμα της Εκκλησίας η «λογική λατρεία». Δηλαδή, επαναλαμβάνεται και ψάλλεται σε κάθε ορθρινή ακολουθία ο αγγελικός ύμνος των Χριστουγέννων «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επι γης ειρήνη». Ο ετήσιος εορτασμός της Γέννησης του Χριστού δεν αποτελεί παρελθόν, αλλά είναι διαρκής ενεστώτας μυστικού βιώματος που επιβεβαιώνεται υπαρξιακά από την θεόπνευστη καταβασία «Χριστός γεννάται δοξάσατε…». Αυτό το ουράνιο ηχόχρωμα επι γης απελευθερώνει από τους ψυχικούς ιούς του εγωισμού, της μισαλλοδοξίας, της κακίας, της μοναξιάς, της ανίερης διαχείρισης της δημιουργίας και της άδοξης διαπλοκής που ευνοεί την αναξιοκρατία και την ανομία.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη το «δοξαστικό» ή «λογιστικό», ηθικά, δεν είναι ανεξάρτητο από τα προσδιοριστικά στοιχεία της ενέργειας και του τελικού σκοπού. Αυτά επαγωγικά μας οδηγούν σε δύο ενάρετες τακτικές, την τέχνη και τη φρόνηση (Ηθικά Νικομάχεια Ζ, 1140a. Πρβλ. Πορτελάνος Σ. Θέματα Θρησκειοπαιδαγωγικής, Έννοια 2010). Στο Χριστιανισμό αυτές «σαρκώνονται» με τη γέννηση του Λόγου σε όσους τον ενστερνίζονται σε οποιεσδήποτε συνθήκες ζωής: όπως ανεξέλεγκτης φτώχειας, ασθένειας, φόβου, πόνου, κατατρεγμού και ανασφάλειας. Αφού ο ίδιος ο Χριστός προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση για να την ανατάξει, αναμορφώσει στο πρωτόκτιστο κάλλος της. Πριν από 2020 χρόνια η γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού προκάλεσε την αλαζονεία και α-λογία της εξουσίας με τη σφαγή των ανυπεράσπιστων νηπίων, υπολογιζόμενων ως σφετεριστών της. Έτσι και σήμερα μαρτυρούν εκατομμύρια εξαθλιωμένων αθώων ανθρώπων, σε υποανάπτυκτες και «αναπτυγμένες» χώρες, γηγενείς, μετανάστες, πρόσφυγες, άστεγοι, άποροι, απόρροια ακοινώνητων «κοινωνιών» κάτω από τη σύγκρουση αμετανόητων δυναστών και ιμπεριαλιστών, απρόσωπων χρηματιστηρίων του συμφέροντος. Διχάζονται για τον «υπόγειο» πλούτο και κωφεύουν εξ οιήσεως από τον επουράνιο πλούτο που γεννά δοξαστική τέχνη σύνθεσης: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη». Η γέννηση του Υιού και Λόγου συνεχίζει να κρούει τη θύρα στην πονεμένη ανθρωπότητα, ώστε να αφήσει χώρο να «σκηνώσει» και να ελευθερώσει τον έσω άνθρωπο από τις πληγές της εγωπάθειας. Η περιφρόνηση του Λόγου της φρόνησης από τον άνθρωπο προκάλεσε τη γέννηση ιών α-λογίας και α-καρδίας, την αδιαχείριστη οικο-αλογία στη δημιουργία με συνέπεια την καταστροφή λογικών και αλόγων όντων.
Η εορτή των Χριστουγέννων ως πνευματική εορτή, διαχρονικά, διαγενεαλογικά και ιστορικά βιωμένη, ασκεί μεγάλη επίδραση στις ψυχές όταν πρόκειται για αποκάλυψη προσώπου ή αρχετυπικού συμβόλου με πανανθρώπινες και οικουμενικές διαστάσεις που εμπνέει με την ταπείνωση, την αγάπη και την ελπίδα. Στην πνευματική αυτή ποιότητα, σ’ αυτό το λείμμα, τη μικρά ζύμη, ανήκουν οι σημερινοί Σαμαρείτες που προβάλλονται ως πρότυπα του σαρκωθέντος Λόγου της αγάπης ενάντια στον ατίθασο, ά-λογο και θανατηφόρο ιό (κορωνοϊό) που δοκιμάζει αυτή την εποχή τον άνθρωπο.
Ο Χριστιανισμός καθώς εξαπλωνόταν στον Ελληνορωμαϊκό κόσμο τους πρώτους αιώνες μ.Χ., παράλληλα κατακτούσε έδαφος και η λατρεία του Ήλιου, μια από τις σημαντικότερες φυσικές θρησκείες. Ο μεγαλύτερος εορτασμός της λατρείας του Ηλίου ετελείτο τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου, μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, όταν αρχίζει να μεγαλώνει η ημέρα. Ήταν η τελευταία γιορτή ενός γιγάντιου κοσμοειδώλου που ωστόσο ο θάνατός του ήταν αναπόφευκτος. Το χειμερινό ηλιοστάσιο σήμαινε τη νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι. Με τον Χριστό, «το Φως το της γνώσεως» μετέβαλε το χειμερινό ηλιοστάσιο της ψυχής σε αειφόρο έαρ, σε φωτοστάσιο στα αδιέξοδα του κόσμου. Ο Χριστιανισμός μεταστοιχείωσε τη γιορτή του θνητοειδώλου σε πνευματική με αναγωγή σε πρόσωπο, μετέβαλε την προσκύνηση των θνητών θεοποιημένων αντι-κειμένων σε λειτουργία αιώνια του Θεανθρώπου, του άδυτου ηλίου της δικαιοσύνης και της αρετοφάνειάς του. Ανέτρεψε την αντικειμενοποίηση της θρησκείας σε προσωποποίηση της Αλήθειας και της «κοινωνίας» της. Μεταποίησε το νόημα της ζωής από τη λατρεία του «φαίνεσθαι» σε συνθήκη με την ουσία, σε διαθήκη με την όντως ζωή. Η κοινωνία των χριστιανών επέλεξε την ίδια μέρα που λάτρευαν το υλικό φως οι «εθνικοί», ειδωλολάτρες, οι πιστοί να γιορτάζουν την είσοδο στην ιστορία της αυθεντικής πηγής του γνήσιου πνευματικού Φωτός, που προδρόμησε η Ελληνοκλασική σοφία. Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός έχει αυτοαναγγελθεί και αυτοσυστηθεί ως «ανέσπερο φως»: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου…».
Είναι σημαντικό γεγονός ότι μετά τον αυτοκράτορα Αυρηλιανό, στις αρχές του 4ου αι. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος μεταστράφηκε από τη λατρεία του Ηλίου στο Χριστιανισμό, δηλαδή στην πνευματική λατρεία του ηλίου της δικαιοσύνης που ψάλλει ο ύμνος των Χριστουγέννων. Ο φυσικός ήλιος έγινε σύμβολο, η αντανάκλαση του υπερβατικού, πνευματικού θείου και φωτοδόχου ήλιου της ύπαρξης. Η λατρεία μεταφέρεται από τις τυφλές δυνάμεις της φύσης στον Ένα που βρίσκεται υπεράνω της φύσης και είναι δημιουργός της. Αποκαλύπτεται η πηγή της ζωής και της ουσίας της. Είναι εκείνο το Ένα του Τριαδικού Θεού που μυσταγωγικά επιφέρει και διδάσκει την ενότητα των ανθρώπων. Ο αυτόφωτος σαρκωμένος Λόγος δίνει άλλο περιεχόμενο στις σχέσεις και στο σκοπό της ζωής και προσφέρεται, αδαπάνητα, για να επανανοηματισθεί ο κόσμος.
Στη φανέρωση του Θεανθρώπου αποκαλύπτεται τόσο η εικόνα του τέλειου άυλου Θεού και τέλειου ανθρώπου που ως ενότητα συνάπτει «το φως το της γνώσεως». Αυτό το μήνυμα ερμηνεύει τα Χριστούγεννα ως την υπερβατική και καθολική αποκάλυψη του νοήματος της ζωής σε όλες τις γενιές των ανθρώπων και την ιστορία. Αλίμονο αν η φύση του ανθρώπου μετά την ανάμνηση αυτού του γεγονότος φυλακίσει το νόημα της εορτής στα σύμβολα και τα εξωτερικά φώτα που θα σβήσουν μετά το εορταστικό δωδεκαήμερο. Με τη γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού δίνεται η δυνατότητα απαγκίστρωσης του ανθρώπου – μικρόκοσμου – από την εμμονή στο φυσικό κόσμο (φυσιοκρατία) και εισόδου του στον πνευματικό και αόρατο που είναι μέρος του «Μεγάκοσμου». Είναι πρόταση εξόδου του ανθρώπου από τη ματαιότητα του κόσμου και εισόδου στο εσωτερικό φως με το οποίο θεάται το νυν και το αεί ευ ζην.
Η γέννηση του Θεανθρώπου – Μυστήριο
Η γέννηση του Χριστού, σύμφωνα με την εκκλησιαστική υμνολογία, αποτελεί ένα «φοβερό», «ξένο», «Μέγα, παράδοξο θαύμα» και «μυστήριο».Ο άυλος Υιός και Λόγος του Θεού «καταδέχεται» να σαρκωθεί από πανάγιο δημιούργημά του (αειπάρθενο Θεοτόκο) επί γης. Επομένως, ο πεπερασμένος νους αδυνατεί να χωρέσει και να ερμηνεύσει με τη λογική αυτό το υπερφυσικό γεγονός. Ένας ντετερμινιστικός τρόπος σκέψης καταφέρνει να μεταβάλλει το Χριστιανισμό σε εγκόσμιο εμπορικό θρησκευτικό είδος για παρασκευή ληξιπρόθεσμων αγαθών και σκευασμάτων. Είναι πρωτοφανές και πρωτάκουστο για την κοσμοϊστορία ότι με το υπέρλογο και υπέρ έννοια γεγονός της Γέννησης του Χριστού «νενίκηνται οι όροι της φύσης». Έτσι εκπληρώνεται η προφητεία του προφήτη Ησαΐα οκτακόσια χρόνια πριν: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ης. 7,14. Πρβλ. Ματθ. 1,23). Επομένως το μυστήριο της Γέννησης του Χριστού, μεταμορφωτικής δύναμης, εφόσον ανήκει στα ανερμήνευτα θαύματα και «υπέρ-φύσιν» παράδοξα της φύσης και της ζωής γίνεται αποδεκτό μόνο με την πίστη και την Θεοτοκομίμητη ταπείνωση. Ο άνθρωπος μόνο με υπέρβαση της λογικής αυτοδυναμίας και αδυναμίας μπορεί να γίνει κοινωνός του λυτρωτικού μυστηρίου, σύμφωνα με ένα ύμνο του αγίου Ανδρέα Κρήτης: «Ου φέρει το μυστήριον έρευναν, πίστει μόνη τούτο πάντες δοξάζομεν» (Μηναίο, γ΄ Κάθισμα όρθρου 25ηςΔεκεμ.).
Η εορτή των Χριστουγέννων αφορά τη σχεσιακή αναφορά του ανθρώπου με το Θεό, το συνάνθρωπο και τον κόσμο. Ο Χριστός ονομάζεται Λόγος και Λυτρωτής. Δηλαδή αποκαλύπτει το λόγο και την αιτία τόσο της δημιουργίας, όσο και την προοπτική και τον τρόπο της απολύτρωσης. Για να γίνει αυτό ο Λυτρωτής έπρεπε να ανήκει και στα δύο μέρη, δηλαδή να είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος, γιατί διαφορετικά η διακοπείσα κοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπου δεν θα μπορούσε να αποκατασταθεί, θα ήταν ανοίκεια. Όταν λέμε γέννηση του Υιού του Θεού ή σάρκωση του Λόγου, η φράση αυτή σημαίνει ότι η Αλήθεια για την Αιτία της δημιουργίας και του νοήματος της ζωής υποστασιάζεται σε πρόσωπο και όχι σε κάποια αυτόκλητη ιδέα ή ανθρώπινη και άσαρκη ιδεολογία. Η σχέση και κοινωνικότητα της Τριαδικής θεότητας αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Θεανθρώπου για να φανερωθεί η προπτωτική αυθεντική κοινωνία του ανθρώπου (ουσιαστική – οντολογική – προ-κοινωνικότητα).
Η διαστροφή του νου από το εγώ και το ναρκισσισμό προκάλεσε και ρήξη της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό δημιουργό, το συνάνθρωπό του, αλλά και με τη φύση της οποίας αποτελεί μέρος συμβατικό. Η φύση της Ενανθρωπήσεως, της σαρκώσεως του Λόγου, δηλαδή της ένωσης της θείας μεγαλοσύνης με την ανθρώπινη ύπαρξη και αδυναμία είναι ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο με σκοπό την ενσωμάτωσή μας στην Αλήθεια, στο πρόσωπο του Ενανθρωπήσαντος Θεού. Επίσης είναι «μυστήριο παράδοξο», ως θεοπρόβλητος και προνοιακός, προαιωνίως, σκοπός. Όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διακηρύττει ότι η Ενσάρκωση πρέπει να θεωρηθεί σαν απόλυτος και πρωταρχικός σκοπός του Θεού στην πράξη της Δημιουργίας. Και αυτό θεωρείται ως «ο της αρχής των όντων προεπινοούμενος θείος σκοπός» (PG 90, 621,624). Δηλαδή ο Θεός έχει προεπινοήσει, προνοήσει τον τρόπο της λύτρωσης του ανθρώπου, πριν ο άνθρωπος το σκεφτεί, αναιρώντας τη μυθολογία περί ειμαρμένης.
Αυτή όμως η «προεπινοουμένη» σοφία του Θεού για την Ενσάρκωση του Λόγου ως ενέργεια εκτείνεται και στη δημιουργία της ανθρώπινης φύσης. Αυτή η σοφή προεπινόηση ως προ-καταβολή προϋποθέτει και θεία «καταβολή» στον άνθρωπο. Δηλαδή, κατά τον άγιο Μάξιμο, δημιουργεί την «καταβολή», τη δυνατότητα που έχει φυτευτεί στον ανθρώπινο εαυτό ώστε να αποδεχθεί του «θείου του σκοπού το μέγα μυστήριο» (PG 91, στ. 1305 εξ.). Και ο Αριστοτέλης αναφέρει το ρήμα «φυτεύω» προκειμένου να καταδείξει ότι το αγαθό είναι εγκατεσπαρμένο στη φύση του ανθρώπου ή κατά τη θρησκεύουσα ψυχολογία στο συλλογικό ασυνείδητο.
Αθεϊσμός: λανθάνων θεϊκός υπαρξισμός
Σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης ο οφθαλμός μπορεί να επικοινωνήσει με το φως, διότι έχει μέσα του ριζωμένη μια φωτιστική δύναμη, μια «αυγή». Εκ παραλλήλου και η δυνατότητα επικοινωνίας με τον Θεό επιτυγχάνεται με την παρουσία μιας «εγκεκραμένης» στην ανθρώπινη φύση του συγγένειας, ώστε να δημιουργείται έφεση, πόθος προς το οικείο και θείο (Γρηγόριος Νύσσης, Κατηχητικός Μέγας 5). Επομένως, η συγγένεια με τον Θεό έχει τη ρίζα της στον «λόγο» που βρίσκεται μέσα σε κάθε δημιούργημα (άγ. Μάξιμος, Περί Αποριών 41, PG91, 1329 Α). Ένας αθεϊσμός είναι λανθάνων θεϊκός υπαρξισμός, είναι μια εν υπνώσει στο ασυνείδητο «καταβολή» των Χριστουγέννων, είναι υποφώσκουσα ελπίδα του εαυτού, του «κατ’ εικόνα». Συνεπώς, το «κατ’ εικόνα» είναι καθολικό προσόν και προίκα του ανθρώπου και κάθε προσπάθεια να ευρεθεί συγκεκριμένο σημείο του στο οποίο να εδρεύει η θέση της εικόνας θα μείνει άκαρπη και άρρητη, εφόσον έχει δωρεοδοτική, πνευματική υπόσταση στο ανθρώπινο Είναι. Η αφύπνιση και η εγρήγορση είναι ενέργειες που απορρέουν και συνδέουν την ασυνείδητη «καταβολή – θείο εμφύτευμα» με τη συνειδητοποίηση, μυστηριακά, της «Δεσποτικής» εορτής ως Αποκαλυπτικής γνώσης σε οδοφράγματα απομάγευσης του κόσμου. Είναι χαρμόσυνο, ανεκλάλητα, γεγονός επειδή γεννιέται το Αρχέτυπο, ως πρόσωπο, του «κατ’ εικόνα» μας, που είναι (το κατ’ εικόνα) εγκατεσπαρμένο στη φύση μας.
Η συμμετοχή στο μυστήριο της Σάρκωσης του Λόγου απαιτεί υπέρβαση, κάθαρση της εγωτικής ανθρώπινης βούλησης και αναστοχασμό γύρω από τα αίτια της αλλοτρίωσης του ανθρώπου και αποστασίας του από την ουσία της ύπαρξης και γέννησής του. Δυστυχώς η λατρεία της κτίσης παρά του Κτίσαντος αυτήν και η επισώρευση φερτών υλικών α-λογίας συγκαλύπτουν τις θείες καταβολές του Λόγου που είναι εγκατασπαρμένες στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η αδιαφορία και η παθητική συγκατάθεση για ό,τι συμβαίνει, σημαίνει μια αχλή που σκέπασε τη λειτουργία του Λόγου που ως άδυτος ήλιος αναμένει να φωτίσει και να ελευθερώσει την ανθρώπινη ψυχή από τα σκοτάδια της. Τα οντολογικά και ηθικά μας αντανακλαστικά χωρίς παιδεία, πρόσληψή μας από το Λόγο, ακυρώνονται με την παραπλάνηση της ψυχής σε ετερόκλητες προς τη φύση της αποδημίες.
Την εποχή της γέννησης του θεανθρώπου ο κόσμος βρισκόταν στο σκοτάδι και στην πανδημική πνευματική σύγχυση. Η είσοδος στην ιστορία του αδαπάνητου Λόγου της αγάπης ανέτρεψε την απαισιοδοξία και την μετέτρεψε σε ελπίδα, μας έμαθε τον τρόπο με τον οποίο φανερώνεται και γεννιέται η Αλήθεια, προσωπικά και κοινωνικά. Στη δοκιμασία και τον πόνο που περνά ο σημερινός κόσμος από τον μολυσματικό ιό, υλικό και πνευματικό, τα Χριστούγεννα γίνονται πηγή φανέρωσης του οντολογικού νοήματος της ζωής, της αληθινής ελπίδας και του συνανθρωπισμού, προέλευση της προσωπαρχικής ζωής των τριαδικών προσώπων. Η γέννησή του Χριστού σε «σπήλαιο» απέριττο, περίλουστο αγαθότητας και σοφίας αποτελεί εξέγερση ενάντια στην αλαζονεία, τις χρεοκοπημένες ιδεολογίες, την εξουσιολαγνεία, την απληστία, την άχαρη οικονομία της ανισότητας, την αναισθησία στη φτώχεια και την αδικία, την μονομερή και θετικιστική ερμηνεία της φθοράς και του θανάτου. Το φτωχικό, άβολο, ταπεινό και αθόρυβο κατάλυμα γίνεται αειφόρο σύμβολο χαράς, δοξολογίας, οικο-Λογίας, μεταμορφωτικής δύναμης και εσωτερικού φωτισμού. Δεν πρόκειται για ταπείνωση ως υποτίμηση του εαυτού, αλλ’ ως αρετή που γεννά την Αγάπη, ως «λυτήριο αμαρτημάτων» και καρπίζει την ενότητα και τη μέθεξη με την Αλήθεια. Στο νηπιοκατάλυμα του Θεανθρώπου αποκαλύφθηκε το έσοπτρο του Πλατωνικού σπηλαίου, των καρδιών που αναζητούν άσβεστο φως πορείας. Σ’ αυτό πρέπει να ακουμπήσει και να ξεφορτώσει ο σύγχρονος άνθρωπος τα βαρίδια της αλαζονείας, της οίησης και του μίσους, παίρνοντας δύναμη και μιμούμενος την αγάπη, την επί γης ειρήνη και την ταπείνωση του θείου βρέφους.
Ο Υιός και Λόγος γεννιέται ως άνθρωπος και ο άνθρωπος ομοιοτρόπως, «ηλικία» και «χάριτι», καλείται να εξελιχθεί και να εκπολιτιστεί. Η «ταυτότητα» του Χριστού ταυτοποιεί την καταγωγή και τον τρόπο ζωής και ύπαρξης του ανθρώπου. Για τον Καζαντζάκη «ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο είναι ζωντανός… Αλλά όταν νιώθει τον πόνο του άλλου τότε, ναι είναι άνθρωπος». Τότε, η πανδημία του ιού των παθημάτων γίνεται πανδημία της λύτρωσης, του εσωτερικού φωτός και της ελευθερίας από την «ιο-κρατία» του υλισμού, των παθών και της «μοναξιάς», του απρόσωπου κεφαλαίου της ιδιοτέλειας. Η γέννηση του Χριστού καταφάσκει τη χαρά μιας νέας αντίληψης για τη δημιουργία, τη φύση, τη θέση του ανθρώπου και την κατανόηση του κόσμου. Ο Χριστός γίνεται το πρότυπο παγκόσμιας ενσυναίσθησης αφού σκέπτεται και αισθάνεται κάθε άνθρωπο. Η γέννηση του Θεανθρώπου αποτελεί μια οντολογική και οικολογική πρόταση για τη διαχείριση του κόσμου και την αξιακή του κλήση.
Χριστός ετέχθη! Αληθώς ετέχθη!

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.