Του Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη-Ι.Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου Καστελλίου & Βιάννου-Ο Γέροντας Παΐσιος προσπαθεί να καταστήσει σαφές το περιεχόμενο της φιλαυτίας σε αυτούς που τον ρωτούν. Αναφέρει, λοιπόν, πως η φιλαυτία είναι ένα απεχθές συναίσθημα, που φωλιάζει στις ψυχές των ανθρώπων και ‘γεννά’ κι άλλα πάθη.

Το να αγαπάμε τον κοσμικό εαυτό μας και να αισθανόμαστε ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς, αυτό είναι φιλαυτία.

Σαφώς η υπέρμετρη αγάπη του παλαιού μας εαυτού εγκυμονεί πληθώρα κινδύνων, αλλά και αρνητικών συνεπειών όπως η ζήλια, η γαστριμαργία, ο εγωισμός, το πείσμα.

Όταν ο άλλος έχει φιλαυτία, ζητάει το βόλεμά του, την ανάπαυσή του και δεν λογαριάζει κανένα .

Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο σεβαστός Γέροντας τονίζει την ανάγκη για την αντίληψη του λάθους, καθώς και το περιθώριο που έχει οικονομήσει ο Θεός να αφήσει στους ανθρώπους, ώστε να ταπεινωθούν και να μάθουν από την εσφαλμένη τους συμπεριφορά.

Η φιλαυτία έχει και το πάθος της φιλοχρηματίας.

Όταν καμιά φορά πήγαιναν στον Γέροντα Χατζη – Γεώργη για να τους δώσει χρήματα, νομίζοντας ότι έχει πολλά χρήματα στην τράπεζα, αυτός απαντούσε πολύ σοφά και πνευματικά, δείχνοντας με το χέρι του τον ουρανό.

Εκεί είναι η τράπεζά μου, μόνο ένα χρέος έχω ακόμη, εννοώντας να παραδώσει την ψυχή του στο Θεό . Αυτό δείχνει ότι δεν ζούμε για το χρήμα, αλλά απλά διευκολύνει την ζωή μας.

Ο άνθρωπος δεν έγινε για το χρήμα, αλλά το χρήμα για τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος που έχει φιλαυτία όλα τα θέλει στα μέτρα του και η επιθυμία του είναι να κάνει παραπάνω πράγματα, από όσα του χρειάζονται ή όσα έχει ανάγκη.

Η πιο σημαντική πνευματική τροφή, με άμεσες συνέπειες στο σώμα μας όμως, είναι μονάχα η αγάπη του Χριστού. Για το λόγο αυτό ο Γέροντας τονίζει τη σπουδαιότητα του, να κρίνει σωστά και μετρημένα ο άνθρωπος, όχι για να ικανοποιήσει την όρεξή του, αλλά να μπορέσει να τιθασεύσει την ανάγκη του.

Η πνευματική ανάπτυξη, που συντελείται μέσω αυτού, μπαίνει στις μέρες μας σε αντιπαράθεση με ανούσιες κοσμικές σκέψεις, όπως για παράδειγμα η αποχή των παιδιών από τη νηστεία, προκειμένου να μην τους λείψει κάποιο αγαθό και πάθουν τίποτε .

Αυτό που τονίζει ο Άγιος Γέροντας είναι να έχουμε πνεύμα θυσίας και αγάπης για τον συνάνθρωπό μας όπως ο καλός Σαμαρείτης. Όποιος όμως αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τους άλλους, δεν ζει σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου .

Ο Χριστός δεν έδειξε τέτοιο δρόμο, αλλά θυσιάστηκε για μας τους αμαρτωλούς. Επιπροσθέτως, οι συνυφασμένες με τις κοσμικές επιταγές αντιλήψεις τοποθετούν τον άνθρωπο σε μια θέση αδιάλλακτου εγωισμού και περιφρόνησης του συνανθρώπου του.

Το μοναδικό πράγμα, με άλλα λόγια, που ενδιαφέρει κάποιον είναι ο ίδιος να μην πάθει κακό, καθώς αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τους άλλους.

Για να δει κανείς καθαρά, βαθιά και όλα τα πράγματα με το θεϊκό μάτι, χρειάζεται να βγάλουμε τον εαυτό μας από την φιλαυτία. Γιατί αν ο άνθρωπος δεν ξεσκουριάσει τα πνευματικά του καλώδια, συνεχώς θα είναι βραχυκυκλωμένος και γεμάτος από κοσμικές θεωρίες και αμφιβολίες .

«Στην εποχή μας οι πιο πολλοί κοιτάζουν πώς να πάρουν τη θέση του άλλου και όχι πώς να έρθουν στη θέση του άλλου, για να τον καταλάβουν» .

Σε αυτήν τη φράση ο σεβάσμιος Γέροντας περικλείει όλη την αλήθεια περί φιλαυτίας, αλλά και τον τρόπο για να την καταπολεμήσουμε: πρέπει να μπούμε στη θέση του άλλου, να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας, όπως τον εαυτό μας.

Το να απαιτούμε μονάχα από τους άλλους και να βολευόμαστε με τη δική μας «άψογη» στάση απέναντι στη ζωή είναι βάσανο.

Η ανθρώπινη ψυχή βασανίζεται πολύ όταν περιπίπτει σε τέτοιες εκδηλώσεις φιλαυτίας κι εγωισμού καθώς στερείται η ειρήνη, η χαρά αλλά και η πνευματική αγαλλίαση του ατόμου και το κάνει να υποφέρει.

Εντούτοις, αυτοσκοπός του ατόμου θα πρέπει να γίνει η ελευθερία της ψυχής από τη σκλαβιά της φιλαυτίας.

Κι αυτό διότι, σύμφωνα με τον Γέροντα, όταν ταπεινώνεται κανείς και δρα με αγάπη και καλοσύνη, τότε ο Θεός ανταμείβει τις αγνές προθέσεις και πράξεις του.

Ο αγώνας προς την ελευθερία θα πρέπει να ακολουθεί κάποια στάδια , ώστε τελικά να αισθάνεται ο άνθρωπος τη δύναμη και τη Χάρη του Θεού μέσα του.

Η αλόγιστη ανάπαυση, είναι καλός βοηθός της φιλαυτίας.

Η αυτομεμψία με την αυτοκριτική, πολύ βοηθάει, για να πέσουν τα λέπια από τα μάτια της ψυχής μας, για να κινούμαστε και να βλέπουμε καθαρά .

Οι Πατέρες έδωσαν αίμα και έλαβαν πνεύμα, με ιδρώτα και κόπο πήραν την χάρη, πετώντας τον εαυτό τους, βρέθηκαν στα χέρια του Θεού .

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν σκέφτονται την αιωνιότητα.

«Η φιλαυτία τους κάνει να ξεχνούν ότι θα χαθούν τα πάντα». Δεν έχουν καταλάβει πιο πραγματικά το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Δεν σκιρτά η καρδιά τους για κάτι ανώτερο ή ουράνιο. Αγκυλωμένοι και αναπαυμένοι στον υλικό κόσμο, χάνουν το ουράνιο πέταγμα και τη παραδεισένια ζωή .

Οι άνθρωποι βρίσκουν πολύ εύκολα επιείκεια και ελαφρυντικά για τον εαυτό τους και αυτό είναι διαβολικό πράγμα. Ενώ τους άλλους τους βλέπουν με αυστηρό και άδικο τρόπο. Ο Άγιος Γέροντας λέει ότι τουλάχιστον ας σκεφτόμαστε και ας φροντίζουμε τους αδελφούς μας, όπως κάνουμε και στον εαυτό μας .

Σήμερα ο άνθρωπος δεν σκέφτεται τον διπλανό του. Παλιά αν έμενε φαγητό, σκέφτονταν για να μη χαλάσει, να το δώσουν σε κανένα φτωχό. Έλεγαν: «Να φάη πρώτα ο φτωχός και ύστερα εγώ».

Ενώ σήμερα ο άνθρωπος δεν σκέφτεται τον άλλο που πεινάει ή έχει ανάγκη, έχει καλύτερα να πετάξει ή να αφήσει να χαλάσει το φαγητό, παρά να το δώσει σε κάποιον που έχει ανάγκη.

Πόσα και πόσα αγαθά και τρόφιμα πετιούνται σε χωματερές και την ίδια στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι πεινούν. Αυτό έχει κρύβει μέσα φιλαυτία και εγωισμό .

Όσο δίνουμε μέσα από την ψυχή μας, τόσο περισσότερο θα λαμβάνουμε την αγάπη του Κυρίου κι όσο αγωνιζόμαστε με αυταπάρνηση και ταπεινοφροσύνη, ο Θεός χαίρεται για μας και μας δίνει τη χάρη του.

Λέγει ο Γέροντας, ότι παλιά στην πατρίδα του έλεγαν: «Αν έχεις καμμιά δουλειά, μην την αφήνεις για αύριο. Αν έχεις καλό φαγητό, άστο για αύριο, μήπως έρθει κανένας μουσαφίρης».

Ενώ σήμερα λένε: «Να αφήσουμε την δουλειά μήπως έρθει κανείς αύριο να βοηθήσει. Και το καλό φαγητό, ας το φάμε εμείς απόψε!».

«Οι περισσότεροι σήμερα μόνο τον εαυτό τους σκέφτονται». Λείπει ο πόνος και το ενδιαφέρον για τον άλλο, όλα επικεντρώνονται στο βόλεμα και την αγάπη του εαυτού μας .

Ο άνθρωπος χρειάζεται να βγάζει τον εαυτό του από τη γη και να κινηθεί σε άλλη ατμόσφαιρα, ώστε να γίνει ουράνιος άνθρωπος.

Η πνευματική ζωή θέλει θυσία. Όσο βγάζουμε τον εαυτό μας από την ανάπαυση και το θέλημα, τόσο ερχόμαστε κοντά στην αγάπη του Θεού. Η φιλαυτία φεύγει, όταν κανείς δεν υπολογίζει τον εαυτό του .

Ο Γέροντας λέει, ότι «η ανώτερη χαρά βγαίνει από τη θυσία». Και όταν κανείς θυσιάζεται συγγενεύει με το Χριστό, γιατί ο Χριστός θυσιάστηκε για όλους εμάς και είναι ο ίδιος θυσία.

Αυτό που χρειάζεται να βάλουμε μέσα μας είναι: «Η δική μου ανάπαυση, να γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου» .

Για να πλατύνει η καρδιά πρέπει να φύγει η φιλαυτία του ανθρώπου, όπως και για να δεχτεί ο άνθρωπος την θεία χάρη χρειάζεται να μην έχει ανθρωπαρέσκεια .

Η αληθινή χαρά έρχεται σε κάθε άνθρωπο μετά από κόπο και σταύρωση, γιατί όποιος θέλει να έχει συνέχεια χαρά, αυτό μέσα του κρύβει φιλαυτία.

Ο Χριστός πρώτα σταυρώθηκε και έπειτα αναστήθηκε .

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.