Την Τετάρτη 1η Φεβρουαρίου, εορτή του Αγίου Τρύφωνος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας στο ομώνυμο δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Βέροιας.

Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ευλόγησε το κόλλυβο του εορταζομένου Αγίου και τέλεσε τον καθιερωμένο αγιασμό για τους αγρούς.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Τρυφῆς μεθέξειν ἀξί­ω­­σόν με Τρύ­φων».

Ἑορτάζουμε καί πανηγυρίζουμε σήμε­ρα τή μνήμη ἑνός μεγαλο­μάρ­­τυρος τῆς Ἐκκλη­σίας μας. Τιμοῦμε τόν ἅγιο Τρύφωνα, ἕνα νεα­ρό χρι­στιανό ἀπό τή Λάμ­ψα­κο, πού ἀπό μι­κρός, προκειμένου νά ἐξα­σφα­λί­ζει τά πρός τό ζῆν, ἔβοσκε χῆνες καί καλ­λιεργοῦσε τή γῆ.

Ἐπειδή ὅμως εἶχε με­γάλο ζῆλο γιά νά μορ­φω­θεῖ ἀλλά καί νά προ­οδεύσει πνευ­­ματικά, πα­­­ράλ­λη­λα μέ αὐτή τήν ταπεινή ἐνασχό­λη­σή του, μελε­τοῦ­σε τόν λό­­γο τοῦ Θε­οῦ, μελε­τοῦ­σε τήν ἁγία Γραφή, καί ἔτρεφε μέ αὐτή τήν ψυχή του. Ἔτσι, ὅταν ἄρ­χισε ὁ δι­ωγμός τοῦ αὐτο­κρά­το­ρος Δεκίου, καί ὁ ἅγιος συνε­λή­φθη ὡς χρι­στιανός καί ὁδη­γή­θηκε ἐνώπιον τῶν ἀρ­χόν­των, δέν δί­στα­σε οὔτε γιά μία στιγ­μή, δέν δει­λίασε καί δέν σκέ­φθηκε τί θά μπο­ροῦ­­­σε νά ἀπο­λογηθεῖ καί πῶς θά μποροῦσε νά ἀντιμετωπίσει τούς δικαστές καί τούς διῶκτες του.

Καί ὄντως αὐτός ὁ τα­πεινός καί ἀσήμαν­τος κατά κόσμον χριστια­νός ἀξιώ­θηκε ἀπό τόν Θεό, πού ὑπο­σχέ­θηκε ὅτι αὐτός «δώ­σει στό­μα καί σο­φίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντι­στῆ­ναι πάντες οἱ ἀντικεί­μενοι ὑμῖν», νά κατατρο­πώ­σει μέ τέτοιο τρόπο τούς δικαστές του καί νά ὁμο­­λογήσει μέ τόσο θάρρος καί παρ­ρησία τήν πίστη του, ὥστε οἱ πάν­τες ἐξε­πλάγησαν, ὅπως ἐξε­πλά­­γησαν καί ἀπό τή γενναιότητα καί τήν καρτερία μέ τήν ὁποία ὁ ἅγιος ὑπέμεινε τά σκληρά καί ἐπώ­δυνα βα­σανιστήρια στά ὁ­ποῖα τόν ὑπέβαλαν οἱ διῶκτες του, γιά νά λά­βει ἔτσι τόν στέφανο τοῦ μαρ­τυ­ρίου καί νά ἀπο­λαμβάνει εἰς τούς αἰῶ­νες τήν τρυφή τῆς οὐ­ρα­­νίου μακαριότητος κο­ν­τά στόν Θεό.

Γι᾽ αὐτή του τήν ὁμο­λο­γία καί τό μαρτύριο ἔλαβε ὁ ἅγιος Τρύφων ἀπό τόν Θεό τή χάρη τῶν θαυμά­των καί ἀνε­δεί­­χθηκε προστάτης ὅ­λων ὅσων ἐργάζονται καί καλλι­εργοῦν τή γῆ, καί ἰδίως τῶν ἀμπε­λουρ­­γῶν. Ἀξιώθηκε αὐ­­­­τή τή χάρη, γιατί καί ὁ ἴδιος μόχθησε καί κο­πία­σε ὄχι μόνο γιά νά καλλιερ­γή­σει τή γῆ, προ­κειμένου νά ἐξα­σφα­λίζει τά πρός τό ζῆν, ἀλλά κυρίως γιατί καλ­λιέργησε καί τό γεώργιο τῆς ψυχῆς του καί ἀνεδείχθη κλῆ­μα πολύκαρπο καί καλ­λί­καρ­πο, καί προσέφερε αὐτούς τούς καρπούς, καρπούς πίστεως καί εὐ­σεβείας, θυσία καί ὁλοκαύτωμα στόν Θεό.

Γνώριζε ὁ ἅγιος Τρύφων ὅτι ὅλα ὅσα ἐπέτυχε στή ζωή του, ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ ζωή, εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καί προέρ­χο­νται ἀπό αὐ­­τόν. Γι᾽ αὐ­τό καί δέν τά ἀντιμε­τώ­πισε μέ πλε­­ο­­νεξία ἤ μέ ἀπλη­στία, ὅπως πολλές φο­ρές κάνουμε ἐμεῖς οἱ ἄν­θρωποι, ἀλλά μέ εὐ­γνω­μοσύνη καί εὐχα­ρι­στία.

Γνώριζε ὁ ἅγιος Τρύ­φων καί ὅλοι οἱ ἅγιοι ὅτι ὅ,τι εἶχαν καί ὅ,τι ἀπο­κτοῦσαν εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ὁποῖο προέρχεται «πᾶσα δόσις ἀγα­θή καί πᾶν δώρημα τέλειο». Γνώριζε ὅτι ἀκόμη καί ὅσα σπέρ­νου­­­με καί φυτεύ­ουμε στή γῆ, εἶναι τοῦ Θεοῦ, στόν ὁποῖο ἀνή­κει καί ἡ γῆ καί ὁ ἀέρας καί τό νερό καί ὁ ἥλιος καί ὅλα ὅσα συμ­βάλλουν στήν αὔξη­ση καί τήν καρποφορία τῶν φυ­τῶν καί τῶν δέν­­δρων μας· ἀλλά καί ὅτι στά δικά του χέρια βρί­σκο­νται καί ὅλα τά φυ­σικά φαι­νόμενα πού ἐπηρεά­ζουν τίς καλ­λι­έρ­­­­­­γειες καί τούς καρ­πούς τῆς γῆς. Καί αὐτό ὑπεν­θυ­μί­ζει καί σέ μᾶς ὁ ἅγιος Τρύ­φων, πού τιμοῦμε σήμε­ρα τή μνή­μη του.

Καλλιεργώντας τή γῆ νά μήν λη­σμο­­νοῦ­με τόν Θεό, ἀλλά νά ἐπι­κα­λούμεθα τήν προ­στα­σία καί τήν ἐνίσχυσή του καί νά ἀποδίδου­με σ᾽ Αὐτόν τήν εὐχαριστία μας γιά ὅ,τι καλό προ­έρ­χεται ἀπό αὐτήν. Πα­ράλ­ληλα ὅμως νά μήν παρα­λεί­πουμε νά καλλιεργοῦμε καί τήν ψυχή μας, ὅπως ἔκανε καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Τρύφων, ὁ ὁποῖος μελετοῦσε συστηματικά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τρέφει καί καλ­λιεργεῖ καί φωτίζει τήν ψυχή μας. Καί ἀκόμη νά φροντίζουμε νά καλ­λιερ­γοῦμε τήν ψυχή μας μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία προσ­φέ­ρει ἡ Ἐκ­κλησία μας διά τῶν ἱερῶν μυ­στη­ρίων της, ἔτσι ὥστε ἐκτός ἀπό τούς ὑλικούς καρπούς νά παράγουμε καί πνευματικούς τούς ὁποίους ἀνα­μένει ὁ Θεός καί θά μᾶς ζητήσει κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως.

Δέν εἶναι ἄλλωστε τυ­χαῖο ὅτι μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας τό ὑλικό συνδέεται ἀδιάρ­ρηκτα μέ τό πνευ­μα­τι­κό. Μέσα στή λειτουρ­γία τό σιτάρι καί τό κρα­­σί, ὁ ἄρ­τος καί ὁ οἶνος, προσ­φέ­ρο­νται στόν Θεό καί μετου­σιώ­νονται σέ σῶμα καί αἷ­μα Χριστοῦ, καί γί­νο­νται ἁγιασμός γιά τούς μετέχοντες σέ αὐτά, γίνονται σύμβολο τῆς ἑνό­τη­τος τοῦ ὑλικοῦ καί τοῦ πνευμα­τι­κοῦ, τοῦ φυσικοῦ καί τοῦ θεί­ου, καί μᾶς διδά­σκουν ὅτι μόνο μέσα ἀπό αὐτήν τήν ἑνότητα μπορεῖ ὁ ἄν­θρω­πος νά προοδεύσει ὄχι μόνο κατά κόσμον ἀλλά καί κατά Θεόν.

Καί αὐτή τήν πρόοδο ταπεινά εὔχομαι νά χαρίσει σέ ὅ­λους σας καί σέ ὅλους μας ὁ Θεός, διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Τρύ­φωνος, καί νά εὐ­λο­γεῖ πάντοτε τίς προ­σπά­θειες καί τούς κόπους σας.

Σήμερα ἔχουμε τήν εὐλογία, μαζί μέ τήν τιμή τήν ὁποία ἀποδίδουμε ἀλλά καί τή χάρη τήν ὁποία λαμβάνουμε ἀπό τόν ἅγιο Τρύφωνα, νά ἔχουμε ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν τήν κάρα τοῦ ὁσίου Δαβίδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, ὁ ὁποῖος ἔρχεται πολλές στήν ἐπαρχία μας χάρη στό γεγονός ὅτι ὁ Ἅγιος Καθηγούμενος εἶναι τέκνο τῆς Μητροπόλεώς μας, καί ὁσάκις τόν παρακαλέσουμε μᾶς φέρνει ἐδῶ τή χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ ὁσίου Δαβίδ. Εἶναι μία ἐνίσχυση ἡ χάρη τῶν χαριτοβρύτων λειψάνων τῶν ἁγίων μας. Ἔτσι καί ὁ ὅσιος Δαβίδ, ὅποτε ἔρχεται, μᾶς δίνει κουράγιο, μᾶς δίνει δύναμη γιά νά συνεχίσουμε τόν πνευματικό μας ἀγώνα ἀλλά καί τόν ἐν γένει ἀγώνα τόν ὁποῖο ἔχει ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς νά ἀντιμετωπίσει, μέ τά προβλήματα εἴτε τά πνευματικά εἴτε τά σωματικά εἴτε τά παντός εἴδους προβλήματα. Εἴμεθα ὑπόχρεοι στήν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, τοῦ π. Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος εἶναι παρών ἐδῶ καί μαζί μέ τή χάρη τοῦ ἁγίου θά σᾶς μεταφέρει καί τίς εὐχές καί τίς εὐλογίες του.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.