Ι.Μ. Γουμενίσσης

Μέσα στίς πολυειδεῖς κατά τόπους ἐκφράσεις ἐπαναβίωσης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἑορτολογίου καί “ἀποτύπωσής” του στήν ἑκασταχοῦ ποιμαντική ἐπικαιρότητα, καί ἡ δική μας Μητρόπολη τίμησε ἐξαιρέτως τήν δεύτερη Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα μέ τόν πανηγυρισμό τῶν ἁγίων Μυροφόρων καί τῶν ἁγίων Κηδευτῶν τοῦ Σωτῆρος, στήν φερώνυμη ἐκκλησία τους, ἀπό δεκαετιῶν πρῶτο κτίσμα στό χῶρο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γρίβας στή Γουμένισσα.

Στή λαμπροστολισμένη ἐκκλησία μεταφέραμε ἀπότμημα (δέρματος) ἐκ τῆς χειρός τῆς ἁγίας Μυροφόρου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καί τελέσαμε τόν πανηγυρικό Ἑσπερινό, μέ Λιτή-ἀρτοκλασία καί συμψαλμωδία τῶν ἐξαισίων δοξαστικῶν τῶν ἀποστίχων “Σέ τόν ἀναβαλλόμενον τό φῶς…” καί “Ἀναστάσεως ἡμέρα…”, στό κέντρο τοῦ Ναοῦ, κατενώπιον τῶν ἱερῶν εἰκόνων τῆς Ἀποκαθηλώσεως καί τῆς Ἀναστάσεως.

Στόν ἀριστερό χορό συνέψαλαν τά παιδιά τῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν τοῦ π. Μιχαήλ καί π. Δανιήλ, τά ὁποῖα καί ἀνέγνωσαν τά ἀναγνώσιμα μέρη καί τό Τρισάγιον.

Εἰς διδαχήν τῶν πατέρων καί τῶν προσκυνητῶν τῆς Μονῆς, προσομοιάσαμε τό λατρευτικό θάρρος, τήν εὐλογημένη ἁπλότητα, τήν καλλιεργημένη ἔμπνευση τῶν ψαλλόντων καί συνευχομένων παιδίων πρός τήν τόλμη τῶν “τετιμημένων Κηδευτῶν καί τῶν ἁγίων Μυροφόρων”.

Ἀναφερθήκαμε σέ ἕνα πρό ἱκανῶν ἐτῶν προσκυνηματικό μας κατανυκτικό βίωμα ἐπί τοῦ λίθου τῆς ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως ἐντός τοῦ Ναοῦ τῆς ᾽Αναστάσεως, μέ τήν προσφορά μύρων, πού ἁπλώθηκαν μέ κοχλασμό ἐπί ὥρα πολλή ἐπί τοῦ λίθου, καί αὐτό σέ δύο ἐξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Ὁπότε ἐπισημάναμε τήν φλεγόμενη-λατρεύουσα καρδιά ὡς βασικό “συνομιλητή” μέ τόν λατρευόμενο Κύριο, στήν προσευχή, στίς λατρευτικές συνάξεις, στόν ἐκκλησιασμό.

Ἐπιμείναμε τέλος στήν ἀναστάσιμη εὐεξία μέθεξης τῆς θείας λατρείας, ἔναντι τῶν ἐθισμῶν τῆς ἐποχῆς μας σέ τόσα ἀντιπαραδείγματα πνιγηρᾶς αὐτολατρείας καί αὐτειδωλισμοῦ, στά ὁποῖα παρωθεῖται καί ἐθίζεται νά ἀναλίσκεται ὁ κόσμος μας.

Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ, στό ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς, κατηχήσαμε τούς προσκυνητές καί τούς μοναχούς σέ σημεῖα τῆς θείας συγκαταβάσεως καί φιλανθρωπίας, πού ἀπερινοήτως βέβαια συντηρεῖ ὅλη τήν κτίση, ἀλλά γίνεται ἀντιληπτή –ὅσον ἔνεστι – ὅποτε, ὅταν καί ὅπως εὐδοκεῖ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀοράτως συνών σέ κάθε λειτουργική καί λατρευτική σύναξη, προσδεχόμενος τήν δική μας πιστότητα καί ἐνεργό συσσωμάτωση τῆς γνώμης μας στήν θεία οἰκονομία τῆς σωτηριώδους ἐνσωματώσεώς μας στό ἐκκλησιακό Του σῶμα.

***

Τήν κυριώνυμη Κυριακή, προέστημεν τῆς θείας Λειτουργίας στήν ἐκκλησία τῶν ἁγίων Μυροφόρων, τελουμένης ἐκ παραλλήλου καί ἄλλης θείας Λειτουργίας καί στό Καθολικό τῆς Μονῆς, λόγῳ τῶν πολλῶν προσκυνητῶν.

Κατά τήν ἀρχιερατική μας θεία Λειτουργία, μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ ἱ. Εὐαγγελίου, ἡμετέρᾳ ἐντολῇ, ἐκήρυξε τά τῆς ἑορτῆς καταρχήν ὁ π. Νικόδημος, ὁ ὁποῖος καί τόνισε μέ προσήνεια τό κυριότερο κίνητρο τῶν πρωτωνύμων Ἁγίων τῆς Κυριακῆς, τό κίνητρο τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Κύριο καί μάλιστα τίς ὧρες τῆς ἐθελούσιας ἄκρας ταπείνωσής Του καί τοῦ ἐθελοθανάτου. Ἀντί τῶν ἐξεχουσῶν κοινωνικο-θρησκευτικῶν τους θέσεων καί κάθε πιθανῆς διώξεώς τους “διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων”, προέκριναν – εἶπε – τήν τολμηρή θυσία τῆς ἀπόδοσης τῶν νεκρικῶν τιμῶν στόν Ἄχραντο Νεκρό, καί ἔγιναν οἱ Ἐνταφιαστές μέ τήν διακονία τους καί οἱ Μυροφόρες μέ τήν τολμηρή τους προσέλευση πρῶτοι ἐξάγγελοι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί τοῦ κενοῦ τάφου. Δυστυχῶς, ἡ προεξάρχουσα εὐαγγελίστρια τῆς Ἀναστάσεως Μαρία ἡ Μαγδαληνή εἶναι μέχρι σήμερα τόσο παρεξηγημένη γιατί ταυτίσθηκε σέ βαθμό πλάνης ἀπό τούς δυτικούς μέ τήν πόρνη γυναίκα τοῦ Εὐαγγελίου. Φαίνεται ὅτι ὅντως ἰσχύει αὐτό πού ἐξέφρασε σύγχρονος ἱεροκήρυκας ὅτι αὐτή ἡ διαβολή προέρχεται ἀπό τό μένος τοῦ ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνου διαβόλου πού τήν ἐξουσίαζε, μέχρι πού ὁ καρδιογνώστης Κύριος τήν ἐλευθέρωσε.

Καί ἐπικράτησε αὐτή ἡ πλάνη στόν χῶρο τῆς Δύσης ἐπειδή δέν ἔχουν τήν ἁγιοπνευματική διάκριση γιά νά τήν ἀπορρίψουν.

Ἐξ αὐτῶν ἀφορμώμενος, συνέχισα τό κήρυγμα καί ὑπέδειξα τό πρόταγμα τῆς πιστευματικῆς καί λατρευτικῆς τόλμης αὐτῶν τῶν περιωνύμων Ἁγίων. Τόνισα τήν ἁγιοπνευματική διακήρυξη συγχρόνων ὁσιακῶν Μορφῶν γιά τό ἅγιο Φῶς πού καθημερινά ἐπιφοιτᾶ καί ἐκφοιτᾶ ἐπί τοῦ Παναγίου Τάφου σέ ψυχές ἀγνές καί καθαρές οἰκεῖες πρός τόν Κύριο, ἀλλά παρέχεται συγκαταβατικά πρός πάντες τό Μέγα Σάββατο.

Ἀναφέρθηκα δι᾽ ὀλίγων στό σύγχρονο παράδειγμα ἑνός ὑποδειγματικοῦ ὑποτακτικοῦ καί χαρούμενου ἱερομονάχου, ἑνός θεούμενου ἀνθρώπου, ἄν καί ταλαιπωρημένου ἀπό πολλούς ἀσκητικούς καί ποιμαντικούς κόπους καί ἀρρώστιες, τοῦ διατελέσαντος διαδόχου τοῦ ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη, τοῦ “μέ συγχωρεῖτε”, ὁσιακῆς δέ μνήμης ἀπολαύοντος, τοῦ μακαριστοῦ π. Κυρίλλου Γεραντώνη. Ὁ π. Κύριλλος, φιλότιμος καί ὑποδειγματικός ὑποτακτικός καί κληρικός, σκοπίμως ἐπιτιμηθείς εἰς ταπείνωσιν κάποτε κατά τόν Ἑσπερινό τῶν Μυροφόρων, ἀποσύρθηκε χωρίς ἀντίλογο στό κελλί του καί ἔζησε μιά ἁγιοπνευματική ἐμπειρία ἐν ἐγρηγόρσει: εἶδε νά ζωντανεύει τό γεγονός τῆς Ἀποκαθηλώσεως καί τοῦ ἐπιδόθηκε σέ σινδόνα τό ἄχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας, μέ ἔκχυση εὐωδίας, πού διατηρήθηκε ἐπί καιρό!

Ἡ Ἱ. Μονή Ὁσίου Δαυΐδ τοῦ Γέροντος ἔχει ἐκδώσει καλαίσθητο ἔγχρωμο πολύπτυχο, μέ χαρακτηριστικές γνῶμες Μητροπολιτῶν καί Κληρικῶν καί τήν καταγραφή τοῦ θαύματος αὐτοῦ ἀπό τόν ἴδιο τόν π. Κύριλλο στόν π. Ἰουστῖνο, νῦν Μητροπολίτη Νέας Κρήνης.

Μέ ἀφορμή αὐτήν τήν περιγραφή, παρακίνησα τούς συνεκκλησιασμένους σέ δοξολογία τοῦ λατρευομένου ζῶντος Θεοῦ καί Κυρίου μας καί ἐπισήμανα ὅτι –κατά τήν εὐαγγελική διαβεβαιώση τοῦ Κυρίου μας – ποτέ δέν θά παύσει νά ὑπάρχει τό ἐκλεκτόν λεῖμμα ἐπί γῆς, ἡ ἐν ἀνθρώποις ἐνεργός παρουσία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

***

Κατ᾽ αὐτήν τήν θεία Λειτουργία, τελέσαμε τήν χειροτονία εἰς πρεσβύτερον τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς καί διακόνου μας π. Σεραφείμ (πτ. νομικῆς, ἀριστούχου πτ. θεολογίας, προγρ. ἠλ. ὑπολογιστῶν), ἐπί παρουσίᾳ τῆς εὐλαβέστατης μητέρας του μεταξύ τῶν συμπαρόντων.

Εἶχα προγραμματίσει ἀπό καιροῦ τήν χειροτονία του, γιά τίς ἀνάγκες τῆς Μητροπόλεως καί τῆς Μονῆς, ἀλλ᾽ ἐπέλεξα τελικά αὐτόν τόν ἑορτασμό, χωρίς νά τό ἀνακοινώσω οὔτε στόν ἴδιο οὔτε στούς πατέρες. Ἦταν μέν προετοιμασμένος, ἀλλά εὑρέθη πρό συγκεκριμένης ἐκπλήξεως.

Ἀπευθυνόμενος στόν προσαγόμενο, τόνισα τό διαρκές χρέος του, νά ἀναζωπυρώνει τό χάρισμα τοῦ Θεοῦ διά βίου, μέ τήν ἱερή μελέτη, τήν ἐκκλησιαστική συνέπεια καί καθαρότητα, τόν διαρκή φόβο καί τήν διαρκή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

«Ὅ,τι ἁγιότερο καί ἱερότερο στόν κόσμο – τοῦ εἶπα – εἶναι τό ἱερό θυσιαστήριο καί τά τελούμενα ἐν αὐτῷ, χάριν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πού συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία “ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ”. Δι᾽ ἡμᾶς τούς κληρικούς εἶναι τό μέτρο τῆς διαρκοῦς μας κρίσεως, ὅπως ἀποτυπώνεται σέ ὅλες τίς εὐχετικές καί λειτουργικές Δεήσεις καί ἐκφωνήσεις. Ἡ καρδιά μας πρέπει νά εἶναι ἕνα διαρκές θυσιαστήριο, ὅπου θά μεγαλύνεται μόνον ὁ Χριστός, θά δοξάζεται ἡ Ἁγία Τριάς, θά ἐξυμνεῖται ἡ Παναγία μας, θά ὑμνολογοῦνται οἱ Ἅγιοι καί θά χαριτώνονται διακονούμενοι οἱ ἄνθρωποι… Νά ἁγιάσουμε τήν ὕπαρξή μας ὡς ὁλοπροσφορά στόν Κύριο, νά ἁγιάζουμε τό σῶμά μας μέ τήν ἀσκητική ἄθληση, ὥστε νά εὐαρεστεῖται συγκαταβαίνοντας τό Ἅγιον Πνεῦμα καί νά ἐμπεριπατεῖ μέσα μας…

»Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τῆς φερωνυμίας σου νά προσεύχεται γιά σένα, ὥστε νά εἶσαι πάντοτε ἕτοιμος ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα καί ἡ στιγμή νά παρουσιασθεῖς ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου Χριστοῦ νά δώσεις τήν καλήν ἀπολογίαν.

Ὡσάν τό βιβλικό ὅραμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου γιά τόν ἑκατόνταρχο Κορνήλιο, τόν μετέπειτα ἅγιο Κορνήλιο, νά σέ διακατέχει ἡ εὐαισθησία ἐκείνη πού χαρακτηρίζει τούς ἀνθρώπους τῆς θείας λατρείας καί τῆς θείας εὐαρεστήσεως, τῆς διαρκοῦς ἀναζητήσεως τοῦ Θεοῦ…».

***

Ἀποκρινόμενος ἀπό στήθους ὁ προσαγόμενος, εἶπε μέ ἔκδηλη τήν συγκίνηση:

«Σεβασμιώτατε Γέροντά μου, εὑρισκόμενος σήμερα πρό μεγάλης ἐκπλήξεως, τήν στιγμή πού τό συνειδητοποίησα, λύγισαν τά γόνατά μου. Τό μέγα ἔλεος τοῦ Κυρίου, πού μέ εἰσήγαγε ἀπό τήν ἔρημο τήν πνευματική πού βρισκόμουν ἀπό μικρό παιδί, μέ ὁδήγησε στήν πέτρα μέ τό ὕδωρ τό ζῶν, πού μέ τά λόγια σας, μέ τήν πράξη, μέ τήν στάση τῆς ζωῆς σας, ἀλλά κυρίως μέ τήν εὐχή σας καί προπαντός μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ ἀξίωσε νά στέκομαι ἐνώπιόν σας, πρίν λάβω τήν εὐλογία τοῦ μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης.

»Θέλω νά εὐχαριστήσω ὅλους καί νά ζητήσω συγχώρηση ἀπό ὅσους ἔχω στενοχωρήσει, ἠθελημένα ἤ ἀθέλητα. Καί νά εὐχαριστήσω τήν μητέρα μου, πού κατά ἀγαθή συγκυρία βρίσκεται κοντά μας συμπροσευχόμενη, πού πράγματι πολλά ὀφείλω σ᾽ αὐτήν. Στίς δύσκολες ἡλικίες, αὐτή ἔδινε στό σπίτι μας “αἱματηρό, θά ἔλεγα, ἀγῶνα” ἐν δακρύοις πολλοῖς γιά μένα, γιά νά σταθῶ καί νά ὀρθοποδήσω μέσα στήν Ἐκκλησία, νά μήν παρεκτρέπομαι. Καί θέλω νά τήν εὐχαριστήσω, πού ἀντιδροῦσα κιόλας σ᾽ αὐτά πού μοῦ προσέφερε, ἀλλά ἐκείνη ἀπτόητη παραθεωροῦσε μᾶλλον τήν ἀντίδρασή μου καί προσπαθοῦσε πάντοτε γιά τό πνευματικό καλό πρωτίστως…».

***

Τό Σύμβολο τῆς πίστεως καί τήν Κυριακή προσευχή –ὅπως συνηθίζεται πάντοτε στίς λειτουργικές συνάξεις μέ παιδιά– τήν ἐκφώνησαν μέ παλμό καί συμφωνία τά παιδιά δύο ἱερατικῶν καί ἄλλων οἰκογενειῶν.

Στό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας, παρέσχον τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου στόν ἱερομόναχο τῆς Μονῆς π. Ραφαήλ, κληρικό τῆς Μητροπόλεώς μας. Ἐξήγησα τήν ἀπόφασή μου αὐτή, ἐπαινώντας μέ μέτρο τήν ἀξιέπαινη φιλεργία, φιλοτιμία καί αὐταπάρνησή του, ἀλλά συνάμα περιστέλλοντας ἀπό σύνεση κάθε κίνητρο αὐταρέσκειας. Τό ἀπέδωσα σκοπίμως στήν μακρά ἱερατική του καταγωγή καί τήν παράλληλη ἱερατική του συγγένεια.

Ἀπό πάππου καί πατρός καί θείων, ὅπως καί ἀπό τῶν δύο γαμβρῶν του ἔχει πολλές ἱερατικές ρίζες καί προεκτάσεις, ὅπερ συνιστᾶ ἀγαθή μαρτυρία πρός πάντας.

Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, λιτανεύθηκαν ἀπό τήν ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Μυροφόρων πρός τό Καθολικό τῆς Μονῆς τά ἱερά λείψανα τῆς ἁγίας Μυροφόρου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς (ἀπότμημα δέρματος ἐκ τῆς χειρός, ἐξ Ἱεροσολύμων, πού μοῦ δόθηκε μέ θαυμαστό τρόπο ἀπό τόν μακαριστό Πατριάρχη Διόδωρο, κατόπιν εἰσηγήσεως τοῦ μ. Μητροπολίτου Θαβωρίου Δανιήλ), τοῦ ἁγίου Ραφαήλ (ἀπότμημα ὀστοῦ τῆς δεξιᾶς ὑπεροφρύου χώρας) καί τῆς ἁγίας Εἰρήνης τῆς παιδομάρτυρος (ἐκ τῶν πλευρῶν τοῦ μαρτυρικοῦ καί πυρικαύστου σώματος).

Στό Καθολικό, τελέσαμε τήν ἀρτοκλασία καί ἐπανελθόντες τήν ἀπόλυση τῆς θείας Λειτουργίας.

Τό ἀπόγευμα τελέστηκε Παράκληση στήν ἁγία Μυροφόρο Μαρία τήν Μαγδαληνή.

Ἦταν ἕνας “πληθωρικά” χαρμόσυνος ἑορτασμός γιά τούς ἀδελφούς τῆς Μονῆς, τοῦς πολλούς ἐθελοντές διακονίας καί τούς πολλούς προσκυνητές, οἱ ὁποῖοι – δι᾽ ὅλης τῆς ἡμέρας – προσέρχονταν νά ἀντλήσουν εὐλογία καί ἔμπνευση καί χάρη τοῦ Θεοῦ πού ἐνοικεῖ πλουσίως στούς Ἁγίους, ἐπιβεβαιώνοντας ὅτι οἱ πάντες εἴμεθα “σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους”.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.