ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ὁριακῆς ἀπόθλιψης γιά τήν πονεμένη Ρωμηοσύνη, ἡ πρός αἰῶνες δύση τῆς ἄδυτης Ἀνατολῆς τήν 29η Μαΐου τοῦ 1453, μᾶς πρόλαβε πάλι, πρίν κλείσει κι ὁ φετινός Μάϊος.

Στήν πορεία τοῦ ἱστορικοῦ καί κυρίως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί τελικά τοῦ ἐθναρχικά ἐκκλησιαστικοῦ μας βίου, μόλις πού προφθαίνουμε τήν ἑορταστική ἐπέτειο τῶν ἐγκαινίων τῆς Βασιλεύουσας καί τήν ἑορτή τοῦ ἱδρυτῆ της Μεγάλου Κωνσταντίνου, κι ὕστερα μᾶς προλαβαίνει ἡ μνήμη τῆς Ἅλωσης μέ τόν ὕστερο αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο (τόν 11ο) τόν Παλαιολόγο.

Ἀπό τότε μέχρι σήμερα, ἄλλοι ἀποθρηνοῦν ἀπέλπιδες ἐκείνη τήν ἀποφράδα Τρίτη, ἄλλοι ἀπομυζοῦν ἀπό τόν πρώϊμο 20ό αἰώνα τίς φευγαλέες ἀπόπειρες πού ὅμως κατάντησαν ἀκόμη πιό θλιβερές “Ἁλώσεις” (κάτι σάν τρίτη Ἅλωση στά 1919 γιά τή ΒΔ Μικρασία καί τόν Πόντο, στά 1922 γιά ὅλη τή Μικρασία καί τόν Πόντο καί Ἀν. Ρωμυλία, στά 1924 μέ τήν ἀνταλλαγή…).

Γιά νά ἀπομείνουν ὅσοι ἐλπίζουν τά ἀνθρωπίνως ἀνέλπιστα καί ἐπαναλαμβάνουν τό ψαλμικό “τά κρίματά σου ἄβυσσος πολλή” μέ τήν παραμυθητική ἀποκαλυπτική βεβαιότητα τῶν νεότερων Ὁσίων, ὅπως ἐκ παραλλήλου καί μέ τήν παλαιότερα δειλή καί σήμερα πιό θαρρετή διακρίβωση περί τῶν Κρυπτοχριστιανῶν.

ΤΟ ΓΕΝΟΣ πάντως δέν ἔσβησε παρ᾽ ὅλες τίς Ἁλώσεις. Ὄχι μόνο ἐξαιτίας τῶν διοικητικῶν καί οἰκονομικῶν ἐπιλογῶν τοῦ κατακτητῆ γιά τούς κατακτημένους πληθυσμούς (καί λαούς), ἀλλά, χάρη στή χριστιανική πίστη τήν ἐκκλησιαστικά θεσμοποιημένη, ἡ Ρωμηοσύνη παρήγαγε ἐν Χάριτι λαμπρούς ἐκπροσώπους τούς Νεομάρτυρες καί τούς ἀπέδιδε γιά αἰῶνες στόν οὐρανό τῆς δόξης καί στή γῆ τῶν βασάνων, μεταγγίζοντας μοναδική ζωντάνια στό Γένος μέ τόσους λαούς καί τελικά στό κρατικό Νεοελληνικό Ἔθνος.

Η ΝΕΟΤΕΡΗ Ἑλλάδα ἀναζωογονήθηκε μέ τόν προσφυγισμό τῶν ἀποδιωγμένων Ἑλλήνων. Ἡ σημερινή πατρίδα μας γιά ἑκατό χρόνια ἔχει πιά ἀφομοιώσει ὡς φερωνυμία ταυτοτήτων καί πόλεων καί οἰκισμῶν τίς ἱστορικές ἑστίες τῶν προσφύγων Ἑλλήνων της μέ τό ἐπίθεμα “νέος”. Κι ἐδῶ ἡ περιοχή τῆς ΠΕ Κιλκίς ἀρτιώθηκε μέ τό Ρωμέηκο προσφυγικό στοιχεῖο, τό ὁποῖο διατηρεῖ κι ἀναθερμαίνει τίς μνῆμές του ὁλοζώντανες μέ τούς ἀντίστοιχους Συλλόγους καί δέν παύει νά ἐπισκέπτεται καί νά κρατᾶ ἐπαφές μέ τίς μακραίωνες πατρογονικές του ἑστίες.

Δίπλα στούς γηγενεῖς τῶν πολύπαθων γειτονικῶν κοινοτήτων Κούπας καί Σκρᾶ, ἡ προσφυγική ἐνορία τοῦ Φανοῦ ἔστησε πρό ἑκατονταετίας τήν κοινοτική της ζωή γύρω ἀπό ἕνα ἐκκλησιαστικό σύμβολο, τήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

Ὁ συγγενής ἐκ τῆς μητρός του καί προάγγελος τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ μας, στό μεταίχμιο Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, τιμώμενος καί ἐδῶ γιά τρεῖς καί περισσότερες γενιές δείχνει στούς κατοίκους τοῦ Φανοῦ τό δικό τους ἐκκλησιαστικό “μερτικό” σ᾽ αὐτήν τήν ὄμορφη νέα τους ἑστία.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ἐνοριακή Ἐκκλησία διακονήθηκε γιά χρόνια ἀπό τόν π. Ἀπόστολο Θεοδωρίδη, μέ ψάλτη τό σημερινό καί ἐπί 40ετία ἐφημέριο π. Ἀνδρέα.

Φιλόμουσος μέχρι σήμερα στά ὥριμα γηρατειά του, δέν παύει νά πρσφέρει τόν ἑαυτό του στόν Τίμιο Πρόδρομο καί στούς ἐνορίους Προδρομίτες τοῦ Φανοῦ. Ἐκτός ἀπό τό βάσανο τῆς χηρείας πέρασε κι ἀρρώστιες, κι ὅμως ὁ Θεός μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Τιμίου Προδρόμου τόν ἀξίωσε νά ζήσει καί νά χαρεῖ τά ἐγκαίνια τοῦ τωρινοῦ Ναοῦ.

Τελέστηκαν τοῦτο τό Σάββατο μέ τό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Δημήτριο, πού ἀρεσκόταν νά χοροστατεῖ στούς ἑόρτιους ἑσπερινούς ἑπτά φορές τό χρόνο, ὅσες καί οἱ ἑορτές τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, καί νά ἱερουργεῖ καί νά τιμᾶ τόν χαριτώνυμο Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, μοναδική ἐκκλησία ἀφιερωμένη στή χάρη του σέ ὅλη τή Μητροπολιτική ἐπαρχία.

Στίς κατηχητικές του σύντομες ἀναφορές τοσο στόν ἑσπερινό μέ τήν ὑποδοχή τῶν ἱερῶν λειψάνων, ὅσο καί στήν ὅλη πρωϊνή τελετουργία, ὁ Σεβασμιώτατος ἐξηγοῦσε τή μυσταγωγική καί λειτουργική σημασία τῶν ἐπιμέρους πράξεων τῶν ἐγκαινίων.

Στά ἐγκαίνια καί στή θεία λειτουργία ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης μας μνημόνευσε δεητικά καί εἰς ἐπήκοον ὅλων τόν Αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τόν Παλαιολόγο μαζί μέ τούς τελευταίους ὑπερασπιστές τῆς Βασιλεύουσας καί τά μετέπειτα θύματα τῆς ὀθωμανικῆς λαίλαπας πού ἐνέσκηψαν σάν ἄλλη βαβυλωνιακή καταδυναστεία στό λαό τοῦ Θεοῦ.

ΣΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ του ἐπίσης καί μεταλειτουργικά στίς συζητήσεις του μέ τό ἐκκλησίασμα, ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στίς ἐπετείους τοῦ Μαΐου καί στή σημερινή καταληκτική ἐπέτειο σέ σχέση μέ τήν Ἐθνεγερσία, ἕνα “δῶρο μυστικῆς εὐωχίας” ἀπό τή φιλάνθρωπη πρόνοια τοῦ Θεοῦ μας, μέ τίς εὐπρόσδεκτες δεήσεις ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας μας καί τῶν Ἁγίων καί μάλιστα τῶν Νεομαρτύρων.

Ἐνσήμανε τίς φετινές ἐπετειακές ἐκδηλώσεις γιά τά 200 χρόνια ἀπό τό 1821 ὡς ἀφύπνιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας πίστης καί ἀνακαίνιση τῆς ἐθνικῆς μας ζωντάνιας.

Ὅπως καί ἐπέμεινε στήν ἅγια πρόνοια τοῦ Θεοῦ πού ἐνεργοῦσε μέσα ἀπό ἥρωες καί ἁγίους, ἀπό γενάρχες καί ἐθνάρχες τή σταυρωμένη καί ὅμως ἀδούλωτη καί τελικά ἀναστάσιμη διαχρονία ἀπό τῶν 400 καί τῶν 500 χρόνων τῆς σκλαβιᾶς.

Τά ἐγκαίνια ἦταν μιά σπάνια εὐλογία γιά τή συνοριακή αὐτή ἐνορία καί ἐπιλέχθηκε μέ τήν εὐκαιρία αὐτές τίς ἡμέρες καί τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς τρίτης εὑρέσεως τῆς τιμίας κάρας τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Ἡ εὐλογία του ἄς δαψιλεύει στό συνοριακό μας κόσμο τήν ἐκζήτηση καί τήν ἀπόγευση τῆς χάριτος καί τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.

Ἐμνήσθην ὡσαὐτως τήν μνήμη τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Ὀἰκουμενικῆς Συνόδου, τῆς μητρός τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τῆς ὁσίας Ὑπομονῆς, ὅπως καί τῶν ὁσιομαρτύρων Θεοδοσίας τῆς παρθένου καί Θεοδοσίας τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει.

Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος ὑπέμνησε στό ἐκκλησίασμα ὅτι ὀφείλουν νά τιμοῦν καί νά ἑορτάζουν τούς ἱερομάρτυρες Χαράλαμπο καί Ἐλευθέριο καί τόν μεγαλομάρτυρα Τρύφωνα, λείψανα τῶν ὁποίων τοποθετήθηκαν στό φυτό τῆς ἁγίας Τραπέζης, διότι ἀπό σήμερα καί αὐτοί θά εἶναι προστάτες τοῦ ἀκριτικοῦ χωριοῦ.

***

Ἀντιφωνώντας ὁ ἐφημέριος τοῦ ναοῦ, συγκινημένος μίλησε βιωματικά:

Πρίν ἀπό 99 χρόνια ἦρθε ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ μας μαζί μέ τούς πρόσφυγες από τή Χρυσούπολη Προύσσης. Οἱ κάτοικοι προέρχονταν, ἄλλοι ἀπό τή Μισόπολη, ἄλλοι ἀπό τό Νιχώρι καί οἱ Καραμανλῆδες ἀπό τό Ἰκόνιο. Ἡ γιαγιά μου ἦταν ἀπό τά Μουδανιά.

Ὅταν ἦρθαν ἐδῶ ὁ τόπος αὐτός ἦταν τουρκοχώρι. Μου εἶχε πεῖ: «Φύγαμε ἀπό τούς Τούρκους καί πάλι σέ Τούρκους ἤρθαμε».

Ἐδῶ ὑπῆρχαν πέντε τζαμιά. Ἐκκλησία δέν ὑπῆρχε. Τόν παπποῦ μου τόν κράτησαν οἱ Τοῦρκοι ἐνῶ ἡ γιαγιά μου ἦρθε ἐδῶ μέ τρία παιδιά, τήν μητέρα μου πού ἦταν 18 ἐτῶν, τόν θεῖο μου 16 καί τή θεία μου 14.

Αὐτός ἐδῶ ὁ ναός ἦταν τζαμί. Στίς μέρες μου πού ἔγινα πρεσβύτερος, τό 1983, ἀπό τό ἱερό φαινόταν οἱ σκάλες πού ἀνέβαιναν στό μιναρέ.

Εἶχα δώσει ὑπόσχεση στό Θεό σ᾽ αὐτό τό σημεῖο πού ἦταν παλιά τζαμί, νά κτίσω ναό. Τό 1986 ἐπενέβη ἡ Πολεοδομία. Μοῦ εἶπε τότε ὁ Διευθυντής: «Ἄν μοῦ κάνουν καταγγελία, θά σέ σταματήσω. Ἄν δέν κάνουν, συνεχίστε». Γκρεμίζαμε τά ἐρείπια καί σιγα-σιγά κτίζαμε τούς τοίχους τοῦ ναοῦ. Τότε ἦταν στό χωριό 150 οἰκογένειες.

Ὅλες φιλοτιμήθηκαν καί προθυμοποιήθηκαν καί συνεισέφεραν καί ἐργασία καί χρήματα καί ἀπό τό ὑστέρημά τους κτίσαμε αὐτόν τόν ναό σέ ἕξι μῆνες, ἀπό τόν Ἰούνιο μέχρι τό Δεκέμβριο τοῦ 1986. Ὅλοι αὐτοί οἱ κτήτορες φύγαν ἀπό αὐτή τή ζωή. Ἄς ἀναπαύει ὁ Θεός τίς ψυχές τους.

Εἶμαι τυχερός Σεβασμιώτατε, ἐνῶ ἔφθασα στήν ἡλικία τῶν 83 ἐτῶν καί ἀρρώστησα μέ κορονωϊό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης μέ κράτησε στή ζωή καί μέ ἀξίωσε νά εἶμαι στά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ του.

Ὁ Ἅγιος, ὡς φαίνεται, σᾶς προμήνυσε καί μᾶς ἐκπλήξατε λέγοντας: «Παπα-Ἀνδρέα τό ἐρχόμενο Σάββατο θά κάνουμε τά ἐγκαίνια».

Χάρηκα πάρα πολύ. Λέει ἡ κόρη μου: «Πατέρα θά κουραστεῖς». Ἄς κουραστῶ. Θά ἀντέξω. Ψαλῷ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω. Σᾶς εὐχαριστῶ ἐκ μέρους ὅλων, καί αὐτῶν πού ἔφυγαν ἀπό τή ζωή.

Ἕνα “παράπονο” ἔχω, Σεβασμιώτατε, μονάχα ἀπό Σᾶς, ὅτι εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος.

Δέν μέ στενοχωρήσατε ποτέ, οὔτε παρατήρηση μου κάνατε, ποτέ δέν μέ ἐνοχλήσατε, ποτέ δέν μέ ἐπιπλήξατε.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.