Τήν Κυριακή 24η Ἰουλίου τ.ἔ. πού στίς Ἐκκλησίες μας ἀναγιγνώσκεται ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο ἡ Περικοπή τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ (Ματθ. θ΄ 1-8), ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ἀκολουθούμενος ἀπό τόν Διάκονό του π. Νικόλαο Τσεπίση ἐπεσκέφθη τή μικρή Ἐνορία Ἁγίου Γεωργίου Μεσοκώμου, στήν ὁποία διακονεῖ εὐόρκως ὁ Αἰδ. Οἰκ. π. Ἀντώνιος Παπασωτηρίου καί ὁ ὁποῖος- πράγματι- ἔχει φροντίσει ἰδιαιτέρως νά ἀναβιβάση τόσο τό πνευματικό ἐπίπεδο ὅλης τῆς Ἐνορίας, ὅσο καί τήν καλλιέπεια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοινότητος. Ἡ ἔκπληξη τῆς ἡμέρας ἦταν ἡ συμμετοχή στήν Εὐχαριστιακή Σύναξη τοῦ Παν. Ἀρχιμ. π. Χρυσάνθου Σαββίδη, Ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς Καλλινδοίων (Καλαμωτοῦ), ὁ ὁποῖος ἔφερε μαζί του καί τά πνευματικά του παιδιά καί τήν Ἐνορία του, τά ὁποῖα ἔψαλαν ὑπέροχα καί ἐστόλισαν τά ἀναλόγια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τό ἔπραξε ὁ π. Χρύσανθος γιά νά τιμήση τόν συνάδελφό του Κληρικό, μά καί τόν Ἐπίσκοπό του, ὁ ὁποῖος τρέφει τίς καλύτερες ἐντυπώσεις γιά τό πρόσωπό του.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του γιά τή ΣΤ΄ Κυριακή Ματθαίου στάθηκε στό γεγονός τῆς φρασεολογίας τοῦ Κυρίου μας πρός τόν παράλυτο τῆς Καπερναούμ πρό τῆς Ἰάσεώς του καί τῆς ἀπολαύσεως πλέον ὑγιοῦς ζωῆς καί πορείας. Στό ὅτι ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἰ ἁμαρτίες σου, ἔχε θάρρος» (Ματθ. θ΄ 2). Πρόκειται γιά τήν ἀπό καρδιᾶς ἀποκατάσταση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό πού ἐπέλεξε νά τονίση ὁ Κύριος, συγχωρώντας τίς ἁμαρτίες τοῦ παιδιοῦ Του! Ὁ λόγος λοιπόν περί ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία, εἶπε ὁ Ἐπίσκοπός μας, εἶναι ἄρνηση ἀπό μέρους τοῦ ἀνθρώπου τῆς φυσικῆς του ροπῆς, ἄρνηση στήν κλήση τοῦ Θεοῦ γιά προσωπική κοινωνία καί ἕνωση μαζί Του. Εἶναι τραγικό γεγονός, στό ὁποῖο μετέχει ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος. Πρόκειται γιά σεισμό, συγκλονισμό καί πτώση τοῦ ἀνθρώπου κάτω ἀπό τό “εἶναι” του. Πρόκειται γιά ἀστοχία, ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νά ὁλοκληρωθῆ καί νά τελειωθῆ στή σχέση κοινωνίας του μέ τόν Θεό, ἀστοχία καί ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου στόν προορισμό του, δηλαδή στή θέωση. Οὐσιαστικά πρόκειται γιά τήν κακή χρήση, τήν κατάχρηση ἤ παράχρηση τῆς ἐλευθερίας καί ὅλων τῶν δυνατοτήτων, πού χάρισε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, ἡ παράχρηση καί κατάχρηση τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου! Τελικά, ἀποβαίνει κακή ἀλλοίωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τραυματισμός, ἐξασθένηση καί μόλυνση τοῦ ἀρχικοῦ “εἶναι” τοῦ ἀνθρώπου, εἴσοδος τοῦ “παρά φύσιν” στήν ἀνθρώπινη ζωή καί τέλος ἔκπτωση ἀπό τήν “κατά φύσιν” ὕπαρξη στήν “παρά φύσιν” ἀτομικότητα.

Πέρανε δέ τόν λόγο του ὁ ὁμιλητής ἀναφέροντας πώς μέ τήν ἀλόγιστη κίνηση τῆς ἁμαρτίας καί τήν πτώση σέ αὐτήν οὐσιαστικά ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει τήν πορεία τῆς “αὐτοθέωσης” καί τῆς “αὐτοσωτηρίας” πού ἀποβαίνει ὁ τάφος τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας, τοῦ Ἁγιασμοῦ καί τῆς ζωῆς.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.