ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ: Η Ομογάλακτη αδελφή του μιλάει για την παιδική τους ζωή και οι στενοί συγγενείς του για τα Θαύματα και την αγάπη του απλού κόσμου.

Λίγες ημέρες μετά τη διακήρυξη της Αγιότητας του Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη († 1999) με επίσημη Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη, άνθρωποι που μεγάλωσαν μαζί του στην Εθιά του Ηρακλείου, αλλά και μέλη της οικογένειάς του αναφέρονται στον ενάρετο βίο και την αγιότητά του.

«Απ’ όντε γεννήθηκε ήτονε παιδί για την αγιοσύνη» θυμάται η κα Μαρία Κακουδάκη και τα μάτια της βουρκώνουν από συγκίνηση, καθώς η σκέψη της γυρίζει στα χρόνια που μεγάλωνε σε μια φτωχική γειτονιά μαζί με τον κατά κόσμον Κωνσταντίνο Σαριδάκη.

Η 91χρονη ομογάλακτη αδελφή του Αγίου Ευμένιου μιλά για τον Άγιο της Εθιάς

«Εκείνος γεννήθηκε 1η Ιανουαρίου 1931 και εγώ δύο μέρες αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου. Δέκα παιδιά γεννηθήκαμε εκείνη τη χρονιά στην Εθιά, πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια. Τώρα απόμεινα μόνη, όλοι έχουν φύγει» αναφέρει ξεδιπλώνοντας το μακροσκελές κουβάρι της μνήμης της και, παρά τα 91 της χρόνια, θυμάται με λεπτομέρεια κάθε πτυχή της δύσκολης ζωή τους.

«Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Κωνσταντίνος ήταν μωρό και η μάνα του ξενοδούλευε από τα χαράματα μέχρι τη νύκτα για να μεγαλώσει τα πέντε παιδιά της. Η μεγαλύτερη αδελφή του, η Ευγενία, τον έφερνε στη μάνα μου να τον θηλάζει. Έπινα πότε εγώ, πότε εκείνος και δόξα τω θεώ, με το λίγο γάλα της ανατραφήκαμε κι οι δυο. Μόνο που εκείνος, όπως μου είχε πει η μάνα μου, δεν έπιανε τη ρόγα να θηλάσει Τετάρτη και Παρασκευή. Της έκανε εντύπωση, αλλά όταν περάσανε τα χρόνια κατάλαβε». Για την κα Μαρία, ο μικρός Κωνσταντίνος ήταν αδελφός και έτσι κράτησαν τη σχέση τους μέχρις ότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για τον ομογάλακτό της.

«Μεγάλωσε με φτώχεια και κακουχίες, πήγε σχολείο μέχρι την Τρίτη Δημοτικού και πρωτόβαλε παπούτσια μετά τα δώδεκα» αναφέρει και θυμάται ότι από μικρός ξεχώριζε για την πραότητα, την καλοσύνη και την πίστη του στον Θεό. «Εμείς είχαμε το νου μας στο παιχνίδι και εκείνος στην Εκκλησία. Τον σηκώναμε με το ζόρι να παίξει αλλά εκείνος εξαφανιζόταν. Πήγαινε στην Παναγία, άναβε τα καντήλια και έψελνε με τις ώρες». Όλο το χωριό έμαθε τότε ότι ένα χειμωνιάτικο βράδυ που καθόταν κοντά στο τζάκι με την οικογένειά του, κατέβηκε μια λάμψη πάνω στο κεφάλι του και αμέσως ανακοινώσε στα αδέλφια και τη μητέρα του οτι θα γίνει μοναχός. Γι αυτό, κανείς δεν απόρησε όταν κάποια ημέρα, σε ηλικία 15-16 ετών, έφυγε για το μοναστήρι του Αγίου Νικήτα, στη Νότια Κρήτη, για να αφιερωθεί στο Θεό.

Εκεί πήρε το όνομα Σωφρόνιος και αργότερα, μετά την ασθένειά του από λέπρα, την ίασή του και την απόφαση να διακονεί στο εξής ανθρώπους που σηκώνουν τον σταυρό κάποιας βαριάς αρρώστιας, χειροτονήθηκε ιερέας με το όνομα Ευμένιος.

ASKOMET 300×250
Έμεινε ταπεινός υπηρέτης Θεού και ανθρώπων στο Ναό των Αγίων Αναργύρων Ιατρών Κοσμά & Δαμιανού στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών και δεχόταν συχνά τις επισκέψεις συγγενών και χωριανών του, που τον σέβονταν και ζητούσαν την ευλογία του, αλλά και πιστών από όλη τη χώρα – ανώνυμων και επώνυμων – που είχαν μάθει για την αγιοσύνη του, τα χιλιάδες θαύματα και την άοκνη προσφορά του στο συνάνθρωπο.

«Γεννήθηκε για να γίνει άγιος, ήταν ταπεινός, διορατικός και χαρισματικός» λέει με ευλάβεια ο Αντώνης Κακουδάκης από την Εθιά, και διηγείται ότι ο Γέροντας ήξερε λεπτομέρειες για τη ζωή των συγχωριανών του, ακόμη και αν είχε να τους δει χρόνια, σαν να τους είχε υπό την επίβλεψη και την προστασία του.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.