Ἀπό πολύ παλιά ἡ 17η Αὐγούστου σύν τοῖς ἄλλοις εἶναι ἀφιερωμένη σέ μιά μεθέορτη θεομητορική ἑορτή (σύναξις τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ἐν τοῖς Ἀρματίου, ἀναφέρεται στό ἑορτολογικό συναξάρι).

Γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί εἰδικά γιά τή Μητρόπολη Γουμενίσσης, προστίθεται ἄλλη μιά τοπική ἑορτή (σύναξις τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀπειπαρθένου Μαρίας τῆς ἐπονομαζομένης Γουμενίσσης).

Παλαιότερα τήν τοπική αὐτή Σύναξη τήν τιμοῦσαν προσκαλούμενοι καί ἄλλοι Ἀρχιερεῖς καί πλῆθος κληρικῶν καί λαϊκῶν προσκυνητῶν ἀπό ἄλλες περιοχές.

Φέτος στόν ἑορτασμό ἀφ᾽ ἑσπέρας καί ἀνήμερα προέστη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γουμενίσσης κ. Δημήτριος συμπαραστατούμενος ἀπό τόν καθηγούμενο ἀρχιμ. Ἀγαθάγγελο Σφονδυλιᾶ, τούς πατέρες τῆς Μονῆς καί πολλούς ἀπό τόν ἱερό κλῆρο τῆς Μητροπόλεως, καθώς καί ἡ καθηγουμένη τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου Ἁγ. Γεωργίου Ἀνύδρου μοναχή Ἰωάννα μετά τῆς συνοδείας της.

Γιά τή Γουμένισσα ἡ παραδοσιακή εὐλαβική προσέλευση τῶν πιστῶν στό συνεορτασμό τῆς Παναγίας μας ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη μέ τήν κρατοῦσα κατάσταση.

Οἱ ἱερές ἀκολουθίες τοῦ ἑσπερινοῦ καί τοῦ ὄρθρου μέ τή θεία λειτουργία μεταδόθηκαν ἀνά τήν Ἑλλάδα καί διαδικτυακά ἀνά τόν κόσμο μέσῳ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ

Στόν ἑσπερινό ὁ Σεβασμιώτατος ἀπηύθυνε σύντομο χαιρετισμό διδαχῆς, πού ἀπομαγνητοφωνήθηκε καί παρατίθεται διορθωμένος ἀκολούθως:
Τό ἐμβόλιο τῆς ἀθανασίας καί ὁ ἐμβολιασμός τῆς χριστοζωῆς

«…Ἀπό χθές τό πρωί καί σήμερα καί αὔριο καί μέχρι τά ἐννιάμερα (τήν Κυριακή), ἀκοῦμε καί ξανακοῦμε πολλές σπουδαῖες ὑμνωδίες, μέ μεγάλη ὀμορφιά ποιητική καί ὀμορφιά μελωδική. Ὅ,τι γλυκύτερο καί ὡραιότερο σάν ποίηση καί σάν μελωδία, τό βρίσκουμε σ᾽ αὐτά τά τροπάρια γιά τήν Παναγία μας. Ἐκεῖνο πού ἔνιωσε καί ἔζησε καί φανέρωσε ἡ ἁγία Ἐλισάβετ, ἀπό τότε τό δανειστήκαμε σέ κάθε ἑορτή, σέ κάθε πανηγύρι, σέ κάθε ἀγρυπνία: τό «ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου καί ἀνεβόησε φωνῇ μεγάλῃ… εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου…».

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γεμάτη ἀπό Ἅγιο Πνεῦμα, συνεχῶς, πάντοτε. Μᾶς Τό ἔστειλε ὁ Κύριος.

Ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς καί ἔπεμψε τόν Παράκλητον ἐν κόσμῳ. Λοιπόν! Ἡ Ἐκκλησία ἐξαιρέτως τό δείχνει ὅτι εἶναι γεμάτη ἀπό Ἅγιο Πνεῦμα, στίς ἑορτές (πρῶτα) τίς Δεσποτικές καί (ἔπειτα) τίς Θεομητορικές καί (τέλος) τῶν Ἁγίων.

Ὑμνολογεῖ τήν Παναγία μας. Ὄχι ἁπλῶς μέ ἀνθρώπινη μελωδία, ἀλλά μέ ἀνθρώπινη μελωδία γεμάτη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Μέ χίλιες-δυό ποιητικές μελωδίες μεταφράζει εὐλαβικά τό “εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου”.

»“Αἱ γενεαί πᾶσαι μακαρίζομέν σε, τήν μόνην Θεοτόκον. Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοί, Παρθένε ἄχραντε· παρθενεύει γάρ τόκος, καί ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετά τόκον παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τήν κληρονομίαν σου”.

“Ὅλες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων σέ ἀνυμνολογοῦμε, πού εἶσαι ἡ μοναδική Θεοτόκος. Σέ σένα κατανικήθηκαν τά φυσικά ὅρια, ἀμόλυντε Παρθένε· παρθενεύεις μέ τόν τοκετό σου, καί, ἐνῶ πέθανες, μνηστεύθηκες τήν ἀθάνατη ζωή. Ἐσένα, λοιπόν, Θεοτόκε (μέ τά τόσα θαύματα), τήν παρθένο μετά τόν τοκετό, τήν ὁλοζώντανη μετά τό θάνατο, σέ παρακαλοῦμε νά σώζεις πάντοτε ἐμᾶς τούς κληρονόμους σου”.

»Τί λέει αὐτό τό τροπάριο; Ὑμνολογεῖ τόν ἀληθινό Θεό μέσα ἀπό τήν Μητέρα τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του. Ἀντί νά εἰπεῖ “σέ ὑμνολογοῦν ὅλες οἱ γενεές τόν μόνο ἀληθινό Θεό”, λέει “ὅλες οἱ γενεές σέ ὑμνολογοῦν ἐσένα πού εἶσαι ἡ μοναδική Θεοτόκος, πού ἀπό σένα γεννήθηκε ὡς ἄνθρωπος ὁ προαιώνιος Θεός”. Νά το! Δέν λέει εὐθέως “σέ δοξολογοῦμε, Θεέ μου”. Ἀλλά τό μεταφράζει σέ γλώσσα θεομητορική: “σέ δοξολογοῦμε ἐσένα τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ”. Πάντως, τό βάρος πέφτει στόν μόνο ἀληθινό Θεό (εἴτε τό λέει κατευθείαν, εἴτε τό λέει ἔμμεσα, μέσα ἀπό τήν Παναγία μας). Καί γιατί δοξολογοῦμε τό Θεό, εἴτε κατευθείαν εἴτε διά μέσου τῆς Θεοτόκου; Διότι ἡ Παναγία μας μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τά φυσικά δεσμά.

»Γεννιόμαστε, γιά νά πεθάνουμε. Ἀπό τήν στιγμή πού μᾶς συλλαμβάνει στήν κοιλιά της ἡ μάνα μας, κι ἀπό τή στιγμή πού μᾶς γεννᾶ, παύει νά εἶναι παρθένος (εἰσέρχεται στό νόμο τῆς φθορᾶς). Ἡ εὐλογία τῆς δικῆς μας ὕπαρξης περνάει μέσα ἀπό τή θυσία τῆς δικῆς της φθορᾶς. Καί ἔρχεται ὁ Θεός, γίνεται ἐπιπλέον καί ἄνθρωπος, σαρκώνεται, ἐνανθρωπίζει στήν ἄσπορη γαστέρα τῆς Παναγίας Μητέρας Του καί ἀνατρέπει τή φθορά, τήν κυριαρχία τῆς φθορᾶς.

Δίνει τήν μοναδική κυριαρχία τῆς μοναδικῆς ζωῆς. “Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοί, Παρθένε ἄχραντε. Παρθενεύει γάρ τόκος, καί ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετά τόκον παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα…”.

»Ὁ χειρότερος κορωναϊός εἶναι ὁ θάνατος, εἶναι ἡ φθορά, εἶναι ἡ τωρινή “φυσικότητα” τῆς φθορᾶς καί ἡ τωρινή “φυσικότητα” τοῦ θανάτου. Αὐτήν τήν φυσικότητα τῆς φθορᾶς τήν κατήργησε στόν ἑαυτό Της ἡ Παναγία μας.

Ὁ Υἱός καί Θεός της ἔγινε τό ἐμβόλιο τῆς ἀθανασίας καί τῆς ζωῆς. Ἡ Παναγία μας ἔγινε ὁ ἐμβολιασμός τῆς χριστο-αθανασίας καί τῆς χριστο-ζωῆς. Καί μᾶς τό φανέρωσε αὐτό στόν ἑαυτό Της: νίκησε τή φθορά τοῦ τοκετοῦ (ὡς ἀειπάρθενος), νίκησε καί τή φθορά τοῦ θανάτου (ὡς μεταστᾶσα εἰς οὐρανούς ψυχῇ καί σώματι).

Ἀλλά δέν στάθηκε μόνο στόν ἑαυτό Της. Ἔγινε καί προσφέρεται ὡς Μητέρα μας Πνευματική. Μᾶς μεταδίδει μεσιτευτικά τήν ἁγιότητα ἀπό τήν θεία ἁγιότητα τῆς ἀειπαρθενίας καί ἀφθορίας Της.

Μᾶς μεταδίδει μεσιτευτικά τήν ἁγιότητα ἀπό τήν θεία ἁγιότητα τῆς αἰώνιας ψυχοσωματικῆς ζωῆς Της. Πέθανε, χωρίστηκε ἡ ψυχή της ἀπό τό σῶμα, ἐνταφιάστηκε.

Ἀλλά καί μετέστη πρός οὐρανούς, μετέστη σώματι καί ψυχῇ στούς οὐρανούς, στόν Υἱό καί Θεό Της καί Θεό μας. Αὐτό δέν τό κράτησε δικό Της.

Συνεχῶς ζεῖ γιά Κεῖνον καί γιά μᾶς. Συνεχῶς προσφέρεται σέ Κεῖνον καί σέ μᾶς. Συνεχῶς ἀγκαλιάζει Ἐκεῖνον καί ἐμᾶς. Συνεχῶς σκέπτεται μόνον Ἐκεῖνον καί συνάμα σκέπτεται κι ἐμᾶς μέ τό βλέμμα Ἐκείνου.

»Τά τελευταῖα χρόνια γονατίσαμε ἀπό τήν ὁριακή οἰκονομική κρίση. Τή φετινή χρονιά ἀπελπιζόμαστε ἀπό τήν ὁριακή ἀναμέτρηση μέ τό θάνατο.

Παλεύουμε νά χαροῦμε τήν ἀνθρωπινή μας ζωή μέσα στίς συμβατικές της χαρές (πού εἶναι ἡ ὑγεία καί ἡ μακροζωΐα, ἡ ἄνεση καί ἡ εὐτυχία, ἡ ὀμορφιά τῆς προσωρινότητας, ἡ ὀμορφιά τῶν ὁρίων μας, ἡ ὀμορφιά τῆς κοινῆς ἐπιβίωσης).

Ἀλλά βλέπουμε τίς συμβατικές χαρές νά ξεφεύγουν ἀπό τά χέρια μας. Τό διεθνές περιβάλλον εἶναι εὔθραυστο, μέ ἀπειλές, μέ διεκδικήσεις.

»Ἡ γιορτή τῆς Παναγίας, τό Πάσχα τῆς Παναγίας, τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ μᾶς προσκαλεῖ, μᾶς προσδέχεται στήν πίστη, στήν ἐλπίδα καί στήν ἀγάπη τῆς Παναγίας.

(Μέσα ἀπό τίς παρακλήσεις, τούς ἑορτασμούς καί τίς προσευχές ὅλου σχεδόν τοῦ Αὐγούστου) μᾶς προσλαμβάνει στό κλίμα καί στήν πραγματικότητα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Παναγίας… Αὐτήν τήν μεγάλη χαρά σᾶς εὔχομαι νά τήν χαίρεστε καί νά τήν ἀκτινοβολεῖτε καί νά τήν μοιράζεσθε μέ τό περιβάλλον καί τήν κοινωνία μας.

Ἡ Παναγία μας ἡ Γουμένισσα εἴη ψυχοσώτειρα, ἐθνοσώτειρα καί κοσμοσώτειρα, μιά παρά πάντων βιούμενη συγκατάβαση Μητρικῆς εὐσπλαχνίας καί προστασίας καί βοηθείας.

†Ὁ Γ.Δ.

***

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ

Στόν ἑορτασμό παρέστησαν οἱ τοπικές Ἀρχές, ὁ δήμαρχος Παιονίας κ. Κων. Σιωνίδης, μέ ἀντιδημάρχους καί τόν πρόεδρο τοῦ ΔΔ Γουμένισσας κ. Στ. Τάτση, ὁ ὑφυπουργός ψηφιακῆς διακυβέρνησης κ. Γ. Γεωργαντάς, ὁ διοικητής τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας ταξίαρχος κ. Χρ. Ζέζος μέ συνοδούς ἀξιωματικούς, ὁ διοικητής τοῦ Α.Τ. Γουμένισσας κ. Ἀντ. Λιακόπουλος, ὁ πολιτευτής Ν. Σαχπεκίδης, καρδιοχειρουργός, ὁ δκτής τῆς ΠΥ Παιονίας ἀντιπύραρχος κ. Χρ. Γκαντίδης, ὁ δντής τοῦ δασαρχείου Γουμένισσας κ. Ἀντ. Τζάκος, ἀντιπροσωπεῖες τῶν τοπικῶν πολιτιστικῶν συλλόγων.

Τελέστηκε ὁ πανηγυρικός Ὄρθρος καί ἀρχιερατική θεία Λειτουργία μέ τόν οἰκεῖο Ποιμενάρχη καί συνεορταστές ἀπό τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα κλήρου καί λαοῦ.

Τά τροπάρια ἀπέδωσε ἡ χορωδία τοῦ διδασκάλου κ. Ἰω. Χασανίδη. Ἡ συμμετοχή τῶν μικρῶν παιδιῶν τοῦ διακόνου π. Μιχαήλ Πόποβιτς, Μάρθας καί Ραφαήλ, στήν ἐκφώνηση τοῦ “Πιστεύω” καί τοῦ “Πάτερ ἡμῶν” ἐνεικόνιζε τή χαρμονή τῶν Ἀγγέλων συλλατρευτῶν τοῦ Θεοῦ καί συνυμνητῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Μέ τό πέρας τῆς θείας λειτουργίας συνοδεύτηκε ἡ φερώνυμος ἱερά εἰκών τῆς Παναγίας Γουμένισσας στόν αὔλειο χῶρο τῆς Μονῆς, ἔμπροσθεν τοῦ Ἐπισκοπείου, εὐλογήθηκαν οἱ ἄρτοι καί μοιράστηκε τό ἀντίδωρο.

Κατά τή διάρκεια τοῦ Κοινωνικοῦ ἀνεγνώσθη ἀπό τόν καθηγούμενο-πρωτοσύγκελλο ἀρχιμ. Ἀγαθάγγελο Σφονδυλιά τό ἑόρτιο γιά τό Δεκαπενταύγουστο μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου πρός τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα τῆς Παιονίας-Γέφυρας καί τούς συνεορταστές, τό ὁποῖο καί παρατίθεται ἀκολούθως.

ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ 17ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ (ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)

«ἀδελφοί μου, εὐλογημένοι χριστιανοί αὐτῆς τῆς ἐπαρχίας, ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μεθ᾽ ὑμῶν. Μᾶς καῖνε πολλά, ὅμως σήμερα θά δώσουμε προτεραιότητα στήν ἅγια χαρμοσύνη τῆς ἑορτῆς.

Ὁ Θεός καί Σωτήρας μας (μέσα στήν ἀμέτρητη φιλανθρωπία Του) μᾶς ἀξιώνει ἄλλη μιά χρονιά νά ἑορτάσουμε μαζί Του τήν κατ᾽ ἐξοχήν ἑορτή τῆς Μητέρας τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.

Γιά δεκαπέντε μέρες τώρα καί ἄλλες ἐννέα μέρες ἔπειτα, ἀντί νά σκεφτόμαστε τή δεινή μας ταπείνωση ἀπό τά βάσανα τῆς ἐπιβίωσης, μᾶς συγκαλεῖ ὅλους νά σκεφτόμαστε τήν Παναγία μας ὅπως τήν σκέπτεται Ἐκεῖνος.

Μᾶς προσκαλεῖ νά ζοῦμε τήν Παναγία μας ὡς Μητέρα τῆς σωτηρίας μας, ὅπως τήν ζεῖ Ἐκεῖνος ὡς Μητέρα τῆς σαρκώσεώς Του γιά χάρη μας.

Ὅλα ὅσα κατέγραψε ἡ πρώτη Ἐκκλησία μέ τή θεολογική σκέψη καί τό χέρι τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ (στήν ἀρχή-ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου του), αὐτά πού ἀκούγαμε τόσες μέρες στίς Παρακλήσεις, γίνονται ἡ χαρμονή καί ἡ ἐλπίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς χριστιανικῆς μας ταυτότητας.

Ὁ Χριστός ἔγινε δικός μας χάρη στήν Παναγία. “Εὐλογημένη ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας της”.

»Ἡ Παναγία συνεχίζει νά μᾶς χαρίζει τό πιό μεγάλο χάρισμα, τό πιό μεγάλο δώρημα, τό πιό μοναδικό εὐεργέτημα: μοιράζεται τή φυσική Μητρότητά Της πρός Ἐκεῖνον ὡς πνευματική Μητρότητα πρός ἐμᾶς!

Ὁ Σωτήρας καί Ζωοδότης δέν μᾶς χαρίζει μόνο τόν Ἑαυτό Του (πού εἶναι ἡ ἐνυπόστατη σωτηρία μας). Ἀλλά μᾶς χαρίζει καί τή Μητέρα τῆς ἱστορικῆς καί ἐσχατολογικῆς παρουσίας Του ἀνάμεσά μας.

Τή Μητέρα τῆς ἄφθαρτης ἀπολυτρώσεως πού ἐργάστηκε ὁ Θεός μέ τήν ἀνθρώπινη συγκατάβασή Του γιά χάρη μας. Τή Μητέρα τῆς αἰώνιας σωτηρίας πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός ὁλοτελῶς.

Τό νόημα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τό ἑρμηνευτικό κλειδί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τήν ὁλάνοιχτη θύρα τοῦ ἀληθινοῦ νέου παραδείσου, γιά ὅσους θελήσουν νά εἰσέλθουν.

»Ἀπό τήν Παναγία εἰσέβαλε στόν κόσμο ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Καί ἡ ἐνανθρώπηση ἔγινε ἐκκλησία-σῶμα Χριστοῦ. Ἀπό τήν Μητέρα τῆς ἐνανθρωπήσεως πέρασε σέ μᾶς ἡ λυτρωτική οἰκειότητα πρός τόν Υἱό καί Θεό Της καί Θεό μας. Καί ἀπό τόν Κύριο προσδεχόμεθα τήν πνευματική ἄμεση οἰκειότητα πρός τήν Μητέρα Του. Ἐκεῖνος ἔγινε δικός μας, καί Ἐκείνη ἔγινε δική μας, καί ἐμεῖς δικοί τους.

»Ἔχουμε τήν Παναγία δική μας χριστολογική καί ἁγιοπνευματική Μητέρα; Τότε, ἔχουμε μεθεκτό δικό μας Πανευεργέτη καί Σωτήρα τόν Θεό καί Σωτήρα τῆς Παναγίας, τόν σαρκωμένο Υἱό τῆς Παναγίας! Ὁ Κύριος εἶναι τό Α καί τό Ω, τό ἅπαν.

Πρώτη καί κατεξοχήν, Τόν ἔζησε Ἐκείνη, λυτρώθηκε Ἐκείνη, σώθηκε Ἐκείνη, θεώθηκε Ἐκείνη ἐν Χριστῷ. Πρώτη καί κατεξοχήν Ἐκείνη ἔγινε χαρμοσύνη ἄφθαρτη τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλά (μέσα ἀπό τό μυστήριο τῆς Χριστολογικῆς σωτηρίας) οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι καί ὅλος ὁ κόσμος γίναμε καί γινόμαστε χαρμοσύνη τοῦ Κυρίου καί χαρμοσύνη τῆς Παναγίας.

Γι᾽ αὐτό κάθε ὁλοκάρδια ἀναφορά μας στήν Παναγία (μέ τίς Παρακλήσεις, μέ τίς πανηγύρεις, μέ τούς Χαιρετισμούς, μέ τό “Ἄσπιλε…”, μέ τό “Ἐξαιρέτως…”, μέ τά βιβλικά καί τά ὑμνολογικά Θεομητορικά Μεγαλυνάρια) εἶναι μιά ὁλοκάρδια ἀναφορά μας συνάμα καί πρός τό Χριστό. Καί “ἀντί νά δίνουμε, ἐμεῖς λαμβάνουμε”.

Λαμβάνουμε εὐωδία Πνεύματος Ἁγίου, εὐωδία ζωῆς αἰωνίου. Γιά νά γίνουμε “Χριστοῦ εὐωδία, ἐν τοῖς σῳζομένοις καί ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις”.

Εἶναι αὐτό πού τό λέμε μέ τά χείλη σάν ἕνα μυριόχειλο “στόμα”, τό λέμε καί μέ τήν καρδιά σάν μιά μυριόκαρδη “ψυχή”: “Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι…”!

»Πλήν ὅμως, μέσα στήν παραζάλη τόσων ἀλλοτριώσεων, ἐθιζόμεθα στή λησμοσύνη τῶν σωτηρίων καί στήν ἀλαζονεία τῶν φθειρομένων. Ἔχουμε ὑποστεῖ μιάν ἀβιταμίνωση περί τήν ὁδό καί τήν ἀλήθεια καί τήν ζωή. Τό εἶπα πάλι καί τό ξαναλέω μέ πόνο ψυχῆς: μᾶς εἶχε ἀπομείνει ἡ εὐλογημένη λαογραφία μερικῶν ἑορταστικῶν ἐθίμων, ἀπό τήν ὁποία σήμερα μᾶς ἀποκλείουν, καί ἀρχίζουμε νά ἀπολησμονοῦμε τήν πνευματική ὡραιότητα καί οὐσία τῶν ἑορτασμῶν.

Οἱ λιτανεῖες ἦταν μιά ὁρατή καί ἁπτή πανηγυρική καθιέρωση καί ἀφιέρωση τῶν τόπων μας, τῶν σπιτιῶν μας, τῆς καθημερινότητάς μας στό Θεό τῆς ἀληθινῆς μας πίστεως καί στή Μητέρα τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του καί στούς Ἁγίους τῆς χριστομιμησίας Του. Σταδιακά ἔγιναν συνωστισμός χωρίς πόνο καί κλαυθμό καί προσευχή τῶν λιτανευόντων.

Μόνο τά λιτανευόμενα ἅγια εἰκονίσματα καί ἅγια εὐαγγέλια καί ὁ Σταυρός συνιστοῦσαν “ἄμεσο τρόπο ἀναφορᾶς στό Θεό”, ἐνῶ ἐμεῖς ἁπλά συνοδεύαμε καί φλυαρούσαμε, συνεισφέροντας κυρίως τόν σωματικό κόπο τῆς πορείας καί ταλαιπωρίας.

»Τώρα πού προληπτικά ἀναγκαζόμεθα καί τά ὑστερούμεθα, θυμόμαστε πάλι μέ πόνο ψυχῆς τήν οὐσία μαζί μέ τήν ὀμορφιά τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας λατρείας. Καί φιλοσοφοῦμε πάνω στή ζωή ὡς δῶρο Θεοῦ, στήν ὑγεία ὡς δῶρο Θεοῦ, στήν ἀνθρωπιά ὡς δῶρο Θεοῦ, στήν ἐλεύθερη κι ἀνεμπόδιστη θεία λατρεία ὡς δῶρο Θεοῦ, μετεχόμενο ἀπό ὅλους καί ἀνοικτό σέ ὅλους.

Ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νά ξαναθυμηθοῦμε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι μαζικά δικός μας, ἀλλά ἐκκλησιαστικά δικός μας. Δέν ἀποτελοῦμε κομματική ὁμάδα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους. Ἡ Παναγία μας δέν εἶναι μαζικά δική μας, ἀλλά ἐκκλησιαστικά δική μας, τοῦ καθενός καί ὅλων μας.

»Ὁ Κύριος μοιράζεται τόν Ἑαυτό Του ὁλότελα μέ μᾶς μέσα στό ἐκκλησιαστικό Του σῶμα. Καί ἡ Παναγία μας μοιράζεται τόν Ἑαυτό Της ὁλότελα μέ μᾶς μέσα στό ἐκκλησιαστικό σῶμα τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της.

Μέσα σ᾽ αὐτήν τήν ἁγιοπνευματική χριστολογική ἑνότητα, διαρκῶς καί ἀσιγήτως, ἡ Παναγία μοιράζεται τόν χριστοποιημένο Ἑαυτό Της μέ τό ἐκκλησιαστικό σῶμα. Εὐεργετώντας, ἐλεώντας, παρηγορώντας, ἀφυπνίζοντας, διασώζοντας, ἐμπνέοντας στόν κόσμο τό ἄθλημα τῆς ὑπακοῆς, προσοικειώνοντας τόν κόσμο πρός τόν Υἱό καί Θεό της, δαψιλεύοντας τήν Πλατυτέρα καρδιά Της γεμάτη ἀπό Ἅγιο Πνεῦμα σέ μᾶς τούς πονεμένους καί πενομένους (πού ἐθελοπάσχουμε ὑπαρκτικήν πτωχεία δίχως τή χάρη τοῦ Θεοῦ).

»Πόσο μεγαλόφωνα τό διαλαλεῖ ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική ἐμπειρία καί θεολογία! “Δέν ζοῦσες γιά τόν ἑαυτό σου (λέγει πρός τήν Παναγία), ἀλλά γιά τόν Υἱό σου”!

Καί μέσα σ᾽ αὐτήν τήν ὁλοτελή ἀναφορά Της στόν Κύριο, ἡ Παναγία μας θέλει ἀκοίμητα νά ἐμπερικλείει ὅλον τόν θεόκτιστο καί θεόσωστο κόσμο, ἀγγέλους καί ἀνθρώπους καί τήν ἄλογη φύση. Ἐπιποθεῖ καί δέεται καί μεσιτεύει γιά ὅλους.

Αὐτό πού διατρέχει ὡς ἄμεση θαυματολογική βεβαιότητα ὅλο τό ὀρθόδοξο Ἁγιολόγιο…, αὐτό πού καταγράφεται μέ ἀπόλυτη σιγουριά ἀπό τόν ἀπόστολο Πέτρο ὡς μεταθανάτια δική του ἔγνοια γιά τούς χριστιανούς… (Β΄ Πέτρ. 1:15), αὐτό ἰσχύει ἀπόλυτα γιά τήν Παναγία μας.

»Δέν ζεῖ οὔτε στό ἐλάχιστο γιά τόν ἑαυτό Της! Ζεῖ τόν Κύριο καί γιά τόν Κύριο. Ζεῖ τήν Ἐκκλησία καί γιά τήν Ἐκκλησία, ζεῖ καί γιά τόν κόσμο τόν δυνάμει Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός, τό ὁποῖο φανερώθηκε καί φανερώνεται ὡς ἄκτιστος φωτισμός μας. Εἶναι ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς, πού ἀποκαλύφθηκε καί ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνάσταση καί ζωή μας. Εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, πού ἐνανθρώπησε καί προσφέρεται ὡς ὁ Θεάνθρωπός μας.

»Ἀλλά καί ἡ Παναγία δέν παύει νά προσφέρει τόν ἑαυτό Της. Προσφέρεται πανευεργετικά διαρκῶς καί ἀκατάπαυστα στόν κόσμο καί μᾶς προσκαλεῖ ἀσίγητα μέ τή δική Της Μητρική πνευματική στοργή.

Μᾶς συγκαλεῖ καί μᾶς ὁδηγεῖ νά ἀπολάβουμε τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Νά προσδεχθοῦμε καί νά σεβαστοῦμε ἀλώβητη τή σωτηρία μέ τή δική Της προστασία.

Νά ἀπολάβουμε τή διάσωση ἀκόμη καί τῶν καθημερινῶν ἐπιβιωματικῶν μας συνθηκῶν. Γι᾽ αὐτό καί τόσες μέρες σάν ἀπό ἕνα στόμα καρδιοψέλναμε καί λέγαμε στήν Παναγία μας: «Καί ποῦ λοιπόν ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν; Ποῦ προσδράμω; Ποῦ δέ καί σωθήσομαι; Τίνα θερμήν ἕξω βοηθόν, θλίψεσι τοῦ βίου καί ζάλαις οἴμοι κλονούμενος; Εἰς σέ μόνην ἐλπίζω καί θαρρῶ καί καυχῶμαι καί προστρέχω τῇ σκέπῃ σου, σῶσόν με».

»Καί (ὡσάν νά ντραπήκαμε, πού ἀποζητούσαμε τήν Παναγία μας μόνο γιά τίς καθημερινές ἐπίγειες μέριμνες) αὐτό τό τριήμερο τοῦ Δεκαπενταυγούστου ἀποφασίσαμε ἀπό φιλότιμο καί ἀγάπη καί λαχτάρα νά θεολογήσουμε γιά τήν Παναγία μας.

Ἀντί νά κυττάζουμε τί θά ἀποκομίσουμε ἀπό τήν Παναγία στίς ἀτομικές μας ἀνθρώπινες, ἐπίγειες, πρόσκαιρες ἀνάγκες, στρέφουμε τώρα τό βλέμμα στήν ἄφθαρτη ἐνθεωμένη ὡραιότητά Της.

Τήν ὑμνολογοῦμε γι᾽ αὐτό πού εἶναι. Τήν ὑμνολογοῦμε γι᾽ αὐτό πού ἔγινε καί ὑπερέγινε στήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της.

Τήν ὑμνολογοῦμε γι᾽ αὐτό πού θά παραμένει στήν ἄφθαρτη ἄκτιστη βασιλεία Του. Τήν ὑμνολογοῦμε ὡς τό μέγα ἀνθρώπινο καί ὑπερανθρώπινο θαῦμα, ἡ ὁποία δέχθηκε καί ὑποδέχθηκε καί ὑπηρέτησε τό σωτήριο θαῦμα τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.

“Αἱ γενεαί πᾶσαι μακαρίζομέν σε, τήν μόνην Θεοτόκον. Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοί, Παρθένε ἄχραντε. Παρθενεύει γάρ τόκος, καί ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετά τόκον παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τήν κληρονομίαν σου”.

Γιά ὅλα αὐτά ἄς λαλεῖ ἡ καρδιά μας καί ἡ ζωή μας διαρκῶς μιά μικρή ὑμνολόγο φράση ἀπέραντης εὐγνωμοσύνης: “Σέ προσκυνῶ, Παναγία μου”!

Γουμένισσα, Δεκαπενταύγουστο 2020

Εὐχετικῶς

ὁ Μητροπολίτης σας
†Ὁ Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.