ΓΙΟΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ: Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού, ως «εικόνα και καθ' ομοίωσις» αυτού ( Γέν.1,26). Πλάστηκε να ζει αιώνια μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας. Αυτή τη σημασία έχει η βιβλική διήγηση περί του κήπου της Εδέμ (Γεν.2 ο κεφ.). Ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησής του και προτίμησε το κακό. Ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή. Αυτό του στέρησε τον παράδεισο, δηλαδή την αέναη και ζωοποιό παρουσία του Θεού και την κοινωνία των ακένωτων ευλογιών Του.

Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσά τους (Εφ.2,13). Η αγία Γραφή αναφέρει συμβολικά πως οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον κήπο της Εδέμ και δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί. Το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε!

Ο Αδάμ και η Εύα τότε κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής και θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε.

Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους, προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και γι’ αυτό έκλαιγαν γοερά. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του παραδείσου ερήμου.

Όμως δυστυχώς ο θρήνος των πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά του Θεού. Δεν ήταν πράξη μετάνοιας και αίτημα συγνώμης προς το Θεό, αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός. Δε θρηνούσαν για τη χαμένη αθωότητα και αγιότητα, αλλά για τη χαμένη υλική ευμάρεια του παραδείσου. Ούτε ένας λόγος μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι προπάτορές μας μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από τον απόλυτα φιλάνθρωπο Θεό, θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή τους.

Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού

Άγιος της Χριστιανοσύνης, γνωστός και ως ο «άνθρωπος του Θεού». Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Μαρτίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 17 Ιουλίου από την Καθολική Εκκλησία.

Ο Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη στα τέλη του 4oυ αιώνα από γονείς ευγενείς και πλούσιους, τον πατρίκιο Ευφημανό και την Αγλαΐδα. Κατά την παράδοση ενυμφεύθη σε νεαρή ηλικία μετά από επιμονή των γονέων του, αλλά την πρώτη νύχτα του γάμου εγκατέλειψε τη συζυγική εστία και μετέβη στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας (σημερινή Ούρφα Τουρκίας), όπου έζησε για δέκα χρόνια ως επαίτης. Όταν κινδύνευσε να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του, αναγκάστηκε να εγκατελείψει την περιοχή, παρά την εκτίμηση των ντόπιων για την αρετή του.

Ο Αλέξιος επιβιβάστηκε σ’ ένα πλοίο με προορισμό την Ταρσό της Κιλικίας, αλλά στην πορεία το πλοίο έπεσε σε θύελλα και βρέθηκε στη Ρώμη. Δίχως να το πολυσκεφτεί κατέφυγε στην πατρική οικία και ζήτησε μια γωνιά για να μείνει, χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του. Συνάντησε, όμως, τη γενική αδιαφορία και την περιφρόνηση, όπως αναφέρουν οι συναξαριστές. Έβλεπε τον πατέρα του και τη μητέρα του να περνούν από μπροστά του και να μην του δίνουν σημασία, ενώ οι δούλοι της οικογένειάς του τον ενέπαιζαν.

Όταν κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος του, ζήτησε ένα χαρτί κι έγραψε τα πάντα για τη ζωή του. Το χαρτί βρήκε με θεϊκή εντολή ο αυτοκράτορας του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους, Ονώριος, και το διάβασε ενώπιον μεγάλου ακροατηρίου, προκαλώντας γενική κατάπληξη. Η κηδεία του Αλέξιου ήταν μεγαλοπρεπής και πάνδημη κι έγινε στο ναό του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη.

Ο Αλέξιος ονομάσθηκε «άνθρωπος του θεού», επειδή, όταν πέθανε, ακούστηκε ουράνια φωνή (του Θεού ή της Παναγίας), που φανέρωνε την αγιότητά του, λέγοντας: «Ζητήσατε τον άνθρωπο του Θεού». Ενδέχεται, όμως, να απαντούσε ο ίδιος ότι είναι άνθρωπος του Θεού, όταν τον ρωτούσαν ποιος είναι, για να μην αποκαλύψει την ταυτότητά του.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’.
Τῆς σοφίας ὁδηγέ, φρονήσεως χορηγέ, τῶν ἀφρόνων παιδευτά, καὶ πτωχῶν ὑπερασπιστά, στήριξον, συνέτισον τὴν καρδίαν μου Δέσποτα. Σὺ δίδου μοι λόγον, ὁ τοῦ Πατρός Λόγος, ἰδοὺ γὰρ τὰ χείλη μου, οὐ μὴ κωλύσω ἐν τῷ κράζειν σοι· Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.