Γράφει ο Μητροπολίτης Εδέσσης Ιωήλ

ΕΝ ΤΩ ΜΙΚΡΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια.
Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τοῦ Λιβισίου τὸν γόνον,
σεμνὸν Ἰάκωβον,
τὸν ὕστερον ἐν Μάνδρᾳ,
τοῦ Δαυῒδ προεστῶτα,
πρεσβύτερον ὁμοῦ τε καὶ μοναχόν,
ἐπαινέσωμεν ἅπαντες,
ὥσπερ γὰρ ἄγγελος ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς,
τοῦ Κυρίου Παντοκράτορος.
Τὴν θαυμαστὴν βιοτήν σου,
πάτερ Ἰάκωβε,
ἐν τῇ σεπτῇ μονῇ σου,
τῶν ἀγγέλων ὁ δῆμος,
ἐθαύμασε καὶ ὕμνησε τὸν Χριστόν,
τὸν πλουσίως κοσμήσαντα,
σὲ τὸν φιλόθεον ἄνδρα ταῖς ἀρεταῖς,
καὶ χαρίσμασι τοῦ Πνεύματος.

Τῶν εὐσεβῶν σου τοκέων,
γόνος πανθαύμαστος,
ὑπάρχων θεοφόρε,
ἐκ μικρᾶς ἡλικίας,
Ἀκολουθία Ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ – Μικρὸς Ἑσπερινός
ἠγάπησας τὸν Κύριον Ἰησοῦν,
καὶ τὰ τούτου ἐντάλματα·
διὸ καὶ γέγονας πᾶσιν ὁ ὁδηγός,
πρὸς τὰ κρείττω ἀσφαλέστατος.

Ἐξ ἁπαλῶν σου ὀνύχων,
πάτερ Ἰάκωβε,
εὐχάς τε καὶ δεήσεις,
ἐγκαρδίως θεόφρον,
ἐξέπεμπες πρὸς Κύριον θερμουργῶς,
ὡς εὐχῆς ἐργαστήριον,
διὸ αἰτοῦμεν λιτῶν σου τὴν ἀρωγήν,
ἐν τῷ βίῳ ἀξιάγαστε.

Δόξα. Ἦχος β΄.
Πάτερ ὅσιε τὴν ψυχήν σου,
καθῆρας τῇ ἀσκήσει καὶ πόνοις,
οὐδὲν ἡγησάμενος τὰ τερπνὰ τοῦ βίου,
καὶ φωτὶ τῶν θεουργῶν ἀρετῶν ἀπαστράπτων,
ἐν τῇ νήσῳ Εὐβοίας,
γέγονας ποδηγὸς ἄριστος τῶν συνόντων σοι,
μοναστῶν καὶ κοσμικῶν·
διὸ καὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην σου τελοῦντες,
ἐκτενῶς βοῶμέν σοι,
ἅγιε Ἰάκωβε,
ταῖς σαῖς λιταῖς πρεσβεύειν,
ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου…
Ἀπόστιχα.
Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Πόθῳ θεοφιλεῖ,
εἰσῆλθες ἐν τῇ Μάνδρᾳ,
Δαυῒδ τοῦ πανοσίου,
καὶ ἤστραψας ὡς ἄστρον,
πολύφωτον Ἰάκωβε.

Ἀκολουθία Ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ – Μικρὸς Ἑσπερινός
Στίχ. Οἱ ἱερεῖς σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην,
καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται.
Σχῆμα τῶν μοναστῶν,
ἀξίως ἐνεδύθης,
ὁμοῦ καὶ ἀμπεχόνην,
θυτῶν ἱερωτάτην,
Ἰάκωβε θεόληπτε.

Στίχ. Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Δαυῒδ
καὶ πάσης τῆς πρᾳότητος αὐτοῦ.
Δένδρον ἀειθαλές,
ἐφύης Παρακλήτου,
καρποὺς ποιῶν πλουσίους,
διὸ καὶ ἐν Ἑλλάδι,
πολλοὺς πιστοὺς ἐξέθρεψας.
Δόξα.

Ὅσιε τοῦ Θεοῦ,
Ἰάκωβε παμμάκαρ,
Τριάδι τῇ Ἁγίᾳ,
πρεσβεύων μὴ ὀκνήσῃς,
ὑπὲρ ἡμῶν πανάριστε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Μαριάμ,
τοῦ κόσμου εὐεργέτις,
ὁμοῦ σὺν Ἰακώβῳ,
ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κτίστην,
ἀεὶ καθικετεύετε.

Νῦν ἀπολύεις. Τὸ Τρισάγιον,
τὸ Ἀπολυτίκιον ἐκ τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ
καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ
Μετὰ τὸν Προοιμιακὸν τὸ Μακάριος ἀνήρ.
Εἰς δὲ τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄
καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια.
Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσι.
Λιβισίου τὸ βλάστημα,
καὶ Εὐβοίας τὸ κόσμημα,
καὶ μονῆς ὁσίου Δαυῒδ τὸν ἔξαρχον,
Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον,
τοῦ Πνεύματος ὄργανον,
μοναστῶν τὴν καλλονήν,
ἱερέων εὐπρέπειαν,
τὸ θησαύρισμα,
Ἐκκλησίας ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος,
ἐγκωμίοις ἐγκαρδίοις,
ἀνευφημήσωμεν ἅπαντες.

Ἐκ παιδὸς ἡγησάμενος,
ὡσεὶ χόρτον τὰ πρόσκαιρα,
ἐν γονάτων κάμψεσι καὶ δεήσεσιν,
ὡς ἐπουράνιος ἄγγελος,
ἐσχόλαζες ὅσιε,
διδαχθεὶς ὑπὸ τῶν σῶν,
γεννητόρων Ἰάκωβε,
πολυσέβαστε,
διὰ τοῦτο ὁ ἦχός σου ἠκούσθη,
ἐν τῇ κώμῃ τῶν Φαράκλων,
καὶ τὸν Χριστὸν πάντες ὕμνησαν.
Ὑπὲρ φύσιν ἑώρακας,
τῆς Παρθένου τὸ πρόσωπον,
καὶ τὴν χεῖρα ὅσιε εὐλογοῦσάν σε,
ἐν λιτανείᾳ Ἰάκωβε,
καὶ ᾔσθου γλυκύτητα,
ἐν καρδίᾳ σου σεμνέ,
Ἀκολουθία Ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ – Μέγας Ἑσπερινός
καὶ χαρὰν ἀπερίγραπτον,
καθὼς εἴρηκας,
καὶ πολλάκις Δαυῒδ τὸν θεοφόρον,
καὶ τὸν Ρῶσσον Ἰωάννην,
καὶ ἄλλους εἶδες μακάριε.
Ἱερεὺς ἐννομώτατος,
τῶν πιστῶν ἡ παράκλησις,
τῶν μετανοούντων ὤφθης φιλόστοργος,
Μονὴν Δαυῒδ ἀνεκαίνισας,
Εὐβοίας ἁγίασμα,
περιοίκου στηριγμός,
μοναστῶν τὸ ὑπόδειγμα,
καὶ ἀντίληψις,
τῶν ἐν πίστει πρὸς σὲ ἀφικομένων,
εὐλαβείᾳ τε καὶ πόθῳ,
καὶ ἐκζητούντων τὴν χάριν σου.
Ἐν ἐσχάτοις τοῖς ἔτεσιν,
ἐν τῇ Λίμνῃ διέπρεψας,
τῆς Εὐβοίας ὅσιε τῇ ἀσκήσει σου,
σκληραγωγίαις Ἰάκωβε,
ῥοαῖς τῶν δακρύων σου,
καὶ δεήσεσι πολλαῖς,
καὶ παννύχοις ταῖς στάσεσιν,
ὥσπερ ἄγγελος,
διὰ τοῦτο τὸν ὄφιν ἀπεπνίξω,
καὶ τὰ πάθη τὰ ποικίλα,
ἀνδροπρεπῶς ἐξηφάνισας.

Προγνωρίσας τὸ τέλος σου,
καὶ τὴν ἔξοδον ὅσιε,
ἐκ τοῦ πολυφρόντιδος βίου ἔσπευσας,
μετατεθῆναι Ἰάκωβε,
εἰς ἄνω σκηνώματα,
ὁλοθύμως ἀσκητά,
καὶ μετέχειν τοῖς τάγμασιν,
ὡς ἰσότιμος,
τῶν ὁσίων Πατέρων καὶ ἁγίων,
τοῦ Δαυῒδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ,
καὶ Ἰωάννου τοῦ φίλου σου.
Ἀκολουθία Ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ – Μέγας Ἑσπερινός
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

Ὅσιε πάτερ, θεοειδὴς ὅλος χρηματίσας,
σεαυτὸν ἀπέστησας τῆς κοσμικῆς συγχύσεως,
καὶ ὤφθης ὡς δένδρον κατάκαρπον,
ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Κυρίου σου·
ἀκλινῶς γὰρ τὴν στενὴν τρίβον ἤνυσας,
καὶ πρὸς τὴν ἄνω χορείαν κατήντησας,
γεγονὼς τῶν ὁσίων συνέστιος·
διὸ καὶ ἡμεῖς πατέρα σε ἔγνωμεν,
καὶ ἐγκαρδίως λέγομεν·
χαίροις ἄνθραξ τηλαυγέστατε,
ὁ καταφλέξας τοὺς δαίμονας,
τοὺς πολλάκις θελήσαντας,
κατὰ σοῦ ἐπιτεθῆναι·
χαίροις μυσταγωγὲ ἄριστε,
ἱερωσύνης στολὴν ἐνδυσάμενος,
καὶ τὴν ἀναίμακτον θυσίαν,
ἐπιτελῶν γηθοσύνως·
χαίροις ὁ διατηρήσας,
τοῦ Θεοῦ τὴν εἰκόνα ἄμεμπτον,
καὶ πρὸς τὸ καθ’ ὁμοίωσιν ὁδεύσας,
τὸν χαρακτῆρα ἐν ἑαυτῷ τοῦ Χριστοῦ τιμήσας·
καὶ νῦν πάτερ Ἰάκωβε,
τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου παριστάμενος,
ὡς ἔχων παῤῥησίαν,
μὴ παύσῃ πρεσβεύων,
ὑπὲρ τῆς ἁγίας Μονῆς σου,
καὶ πάντων τῶν ἐν πίστει τιμώντων σε.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον τῶν Εἰσοδίων.
Μετὰ τὸ τεχθῆναί σε,
Θεόνυμφε Δέσποινα,
παρεγένου ἐν Ναῷ Κυρίου,
τοῦ ἀνατραφῆναι εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ὡς ἡγιασμένη.

Τότε καὶ Γαβριὴλ ἀπεστάλη πρὸς σὲ τὴν πανάμωμον,
τροφὴν κομίζων σοι.

Τὰ οὐράνια πάντα ἐξέστησαν,
ὁρῶντα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐν σοὶ σκηνῶσαν.

Διὸ ἄσπιλε ἀμόλυντε,
ἡ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς δοξαζομένη,
Μήτηρ Θεοῦ,
σῷζε τὸ γένος ἡμῶν.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.