Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,Κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.

απανταχού Ορθοδόξους, που το Ιερό Φανάρι έχει επιδείξει ανά τους αιώνες στηναντιμετώπιση παρόμοιων και ανάλογων προβλημάτων.Οπως έγραψα και σε πρόσφατο κείμενό μου, αποτυπώνοντας σε λίγες γραμμές μιαιστορική αλήθεια τεραστίων διαστάσεων, την οποία οι Μοσχοβίτες και οιελεγχόμενοι ή εκμαυλιζόμενοι από αυτούς απεγνωσμένα πασχίζουν ναδιαστρέψουν:«Μόνον η Κωνσταντινούπολη έκοβε θυσιαστικά όλους αυτούς τους αιώνεςαπό το κορμί της, για να δημιουργεί τοπικές Εκκλησίες με δυνατότηταεσωτερικής διαχείρισης των επιμέρους υποθέσεών τους, αυτό πουαργότερα ονομάστηκε -καλώς ή κακώς- Αυτοκέφαλη Εκκλησία! Όλες οινεώτερες Εκκλησίες, ακόμη κι εκείνες που έχουν τιμητικά τον τίτλο τουΠατριαρχείου -επ’ αναφορά προς μέλλουσα Όικουμενική Σύνοδο- έλαβανό,τι είναι από την Κωνσταντινούπολη, ανά τους αιώνες. Ό Τόμος, οεκάστοτε τέτοιος Τόμος, δεν είναι συμφωνητικό δύο μερών, αλλάμονομερής πράξη του Κωνσταντινουπόλεως που δόθηκε όχι τόσο γιαπνευματικούς λόγους, διότι πνευματικά ως τότε δεν υπήρχε πρόβλημα πουτόσοι λαοί υπάγονταν στη Μεγάλη Εκκλησία, αλλά για λόγους αποκλειστικάκοσμικούς.

Επειδή, δηλαδή, κάθε φορά δημιουργούνταν ένα νέο κράτος -και με διάθεση προσφοράς και θυσίας- η Μεγάλη Εκκλησία υπέκυπτε, ωςγνήσια Μητέρα, στα αιτήματα των κρατικών διοικήσεων και των λαών,ώστε να τους δώσει μια δυνατότητα να κανονίζουν μόνοι τους τηνεσωτερική τους εκκλησιαστική ζωή και καθημερινότητα».Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένα νομοκανονικό έρεισμα, ή έστω πρόσχημα, για τηνάρνηση αποδοχής μιας κορυφαίας Πράξης του Οικουμενικού Θρόνου, όπως ηαπόδοση Αυτοκεφαλίας σε μια τοπική Εκκλησία, ιδιαίτερα μάλιστα από εκείνους,των οποίων οι Εκκλησίες, στο παρελθόν, απέλαβον την ίδια ακριβώς ευεργεσία απότη Μητέρα Εκκλησία, η οποία, αυτοθυσιαστικώς, ήλθε να θεραπεύσει σχίσματα καιαποστασίες των κατά καιρούς ατακτούντων και στασιαζόντων τέκνων της.

Αυτόπολύ ορθά, και προς τιμήν και έπαινόν της, διακήρυξε η Αγιωτάτη Εκκλησία τηςΕλλάδος, αποδεχόμενη έγκαιρα και έγκυρα το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο, συνιστώνταςέτσι ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση για άλλες τοπικές ΑυτοκέφαλεςΕκκλησίες.Και η ιστορία της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας δεν είναι λιγότερο «ένοχη»από εκείνην της Εκκλησίας της Ελλάδος, όσον αφορά τις πράξεις αποστασίας καιαντικανονικής αποσχίσεως από τη Μητέρα Εκκλησία. Γι’ αυτό και η αξιοπερίεργηαντίδραση και αντίσταση του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου προκαλεί θλίψη και οργήσε όλους τους συνετούς ανθρώπους της Εκκλησίας, ιδιαίτερα μάλιστα σε όσουςέχουν γνώση και επίγνωση της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και του Κανονικού Δικαίουτης Εκκλησίας. Η συμπεριφορά αυτή του Αναστασίου έρχεται σε ευθεία αντίθεσημε τη συνετή και αξιόλογη παρουσία και το λόγο του κατά την Αγία και ΜεγάληΣύνοδο της Κρήτης, το 2016, όταν εύστοχα στηλίτευσε τον ανθρώπινο εγωισμό ωςένα από τα βασικά κίνητρα που οδήγησαν κάποιες Εκκλησίες, με πρωτεργάτη τηΡωσική Εκκλησία, να απόσχουν τελικά από μια Πανορθόδοξη Σύνοδο, της οποίας τακείμενα και όλη την προετοιμασία είχαν ήδη εγκρίνει και υπογράψει. Σήμερα,δυστυχώς, φαίνεται ο ίδιος να εμφορείται από αυτόν τον εγωισμό και την εμμονήεις εαυτόν, αρνούμενος να αποδεχθεί γεγονότα καλώς και ορθοδόξως τετελεσμένα
που μαρτυρούν το διαχρονικό μεγαλείο της Εκκλησίας, ως Μητέρας που συγχωρείκαι προσλαμβάνει το επιστρέφον απολωλός, ώστε να μη μείνει κανείς «έξω τουνυμφώνος Χριστού». Σήμερα, δυστυχώς, ο ίδιος εμφανίζεται ως ο μεγάλος υιός τηςπαραβολής του Ασώτου, ως ο πικρόχολος εκείνος οιηματίας που έχονταςαυτοδικαιωθεί τελικά αρνήθηκε τη δικαιοσύνη του Πατρός και -αν και«αναμάρτητος» ως προς τον τύπο- τελικά δεν απέλαυσε το εορταστικό δείπνο τηςΒασιλείας. Διότι του έλειπε η ουσία της αγάπης και της συγγνώμης, χωρίς τις οποίεςκανένας δεν μπορεί να είναι και ονομάζεται αληθινός μαθητής του Χριστού.Είναι κρίμα, πραγματικά, σκεπτόμενος κανείς τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο και τησυμπεριφορά του ως προς το Ουκρανικό Εκκλησιαστικό Ζήτημα -δηλαδή τηστοργική απόφαση της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως να αποκαταστήσειμέσα στο Κυριακό Σώμα της Εκκλησίας εκατομμύρια Ορθοδόξων που βρίσκοντανεκτός, όχι λόγω δογμάτων και πίστεως, αλλά εξαιτίας των εωσφορικώνγεωπολιτικών παιγνίων της Μόσχας- να φέρνει στο νου τέτοιες εικόνες καιπαραδείγματα προς αποφυγήν από τη ζωή και τη διδασκαλία του Κυρίου μας ΙησούΧριστού. Αλλά αυτή είναι η πικρή και ωμή αλήθεια. Αν ζούσε ο Μακαριώτατος τότε,στους χρόνους της επί γης παρουσίας του Θεανθρώπου, θα εγκαλούσε τουςμαθητές του με το γνωστό φαρισαϊκό ευσεβισμό: $” 3      3ῶ ῶ  ” $$  42ἁ ῶ ἐ ὁ ὑ ῶ . Και όπως εκείνοι, οι «δίκαιοι» ως προς τονόμο, αλλά ανεπίδεκτοι της Χάριτος υποκριτές, θα άκουγε από τον Χριστό: ὐ’” ‘  ’       ‘.$3ἔ ἱ ἰ ἰ ῦ ἀ ᾿ ἱ ῶ ἔ”        3    ”.    #3      $”  3ἐ ἔ ὐ ὐ ἦ ἀ3 25 ..677(789ἁ ἰ .Ακατανόητη, λοιπόν, η όλη στάση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας, όταν μάλιστα οίδιος στο παρελθόν δεν είχε επιδείξει τέτοιες συμπεριφορές. Τι φταίει άραγε; Η,καλύτερα, ποιος φταίει; Εκτός φυσικά από τον ίδιο, διότι ως πολύπειροςΠροκαθήμενος δεν θα έπρεπε ούτε να σύρεται ούτε να παρασύρεται απόοποιαδήποτε φωνή αλλότρια προς την Αλήθεια της Εκκλησίας. Και όμως… Ισωςλόγω της ανασφάλειας που ανθρωπίνως δημιουργείται στους προβεβηκότες τηηλικία, ίσως για άλλους λόγους, ο Μακαριώτατος δέχεται την αρνητική επιρροήανθρώπων του στενού του περιβάλλοντος. Ανθρώπων με περίεργο εκκλησιαστικόπαρελθόν και πολλά σκοτεινά ή έστω αμφιλεγόμενα σημεία στο βιογραφικό τους.Μαθαίνουμε από εκεί ιδιαίτερα για κάποιον εκ των επισκόπων, Ελληνα στηνκαταγωγή, που έχει συμβάλει καθοριστικά στα «προς κέντρα λακτίσματα» τουΑρχιεπισκόπου, στην πρωτόγνωρη επίθεσή του προς την ευεργετήσασα και τον ίδιοΜεγάλη του Χριστού Εκκλησία.Αλλά δεν είναι μόνο η Μεγάλη Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που δέχεταιτην απαξιωτική αντίδραση του Προκαθημένου της Αλβανίας. Εξίσου αλγεινήεντύπωση προκάλεσε στο Δευτερόθρονο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας η πρόσφατηδημόσια τοποθέτησή του με αφορμή την αντιεκκλησιαστική και αντικανονικήεισπήδηση της Μοσχοβίτικης Εκκλησίας στο κανονικό έδαφος της ΑλεξανδρινήςΕκκλησίας, στην Αφρική. Θα περίμενε κανείς από έναν εκκλησιαστικό άνδρα πουέχει χύσει ιδρώτες στην Ιεραποστολή της Μαύρης Ηπείρου να μην επέλεγε αυτή την-δίκην Ποντίου Πιλάτου- «ουδετερότητα», που στο τέλος καταλήγει να εξισώνει τονεγκληματία (δηλαδή τους Ρώσους) με το θύμα (δηλαδή το ΠατριαρχείοΑλεξανδρείας). Και όμως, αυτό έπραξε και εν προκειμένω ο Αναστάσιος. Με τις
«ίσες αποστάσεις» κατ’ ουσίαν «αθώωσε» τους ενόχους και «ενοχοποίησε» ταθύματα.Χαρακτηριστική ήταν, άλλωστε, η απόλυτα δικαιολογημένη αγανάκτηση τουΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καμερούν κ. Γρηγορίου, όπως αποτυπώθηκεευθαρσώς στην Εισήγησή του προς την Ιερά Σύνοδο του ΠατριαρχείουΑλεξανδρείας:«Δυστυχ ς, σήμερα ο ρχε3ς τ ς ρθοδόξου κκλησιολογίας, ῶ ἱ ἀ ῆ ὀ Ἐ ἡεροκανονικη3 Παράδοση και3 καθηγιασμένη και3 μακραίωνη Πράξη τ ςἱ ἡ ῆκκλησίας μας περιφρονο νται και3 κούγονται πόψεις κκλησιολογικ ςἘ ῦ ἀ ἀ ἐ ῶπαράδεκτες, κανονικ ς πρωτοφανε ς και3 στορικ ς νέρειστες, ς πι3ἀ ῶ ῖ ἱ ῶ ἀ ὡ ἐπαραδείγματι μόλις προ3 δύο μερ ν θέση το γίου λβανίας που3ἡ ἡ ῶ ῦ ἁ Ἀναφέρει πι3 λέξει τα3 ξ ς: «ἀ ἐ ἑ ῆ Στο εξής οι απλοί Αφρικανοί θα καλούνται ναπροσέλθουν στην Όρθοδοξία από δύο Όρθόδοξα Πατριαρχεία, χωρίς ναέχουν μυστηριακή κοινωνία μεταξύ τους. Ό σκανδαλισμός και ηεξασθένηση της ορθοδόξου μαρτυρίας από τη διχαστική αυτήδραστηριότητα είναι ολοφάνερα. Πρόκειται για οδυνηρή εξέλιξη»[29]. Κατα3τη3ν ποψη το γίου λβανίας το3 Πατριαρχε ο λεξανδρείας με3 κανονικη3ἄ ῦ ἁ Ἀ ῖ Ἀπαρουσία στη3ν φρικη3 πο3 τη3ν ποστολικη3 ποχη3 και3 το3 Πατριαρχε οἈ ἀ Ἀ ἐ ῖΜόσχας που3 ε σέβαλε ντικανονικ ς στο3 κανονικό του δαφος τίθενταιἰ ἀ ῶ ἔκριβ ς στο3 διο πίπεδο, στη3ν δια ξία και3 περιωπή… Για3 το3ν γιοἀ ῶ ἴ ἐ ἴ ἀ ἅλβανίας ε ναι πλ ς «Ἀ ἶ ἁ ῶ δύο Όρθόδοξα Πατριαρχεία» και3 το3 μόνο, κατ’α τόν, πρόβλημα ε ναι τι ο φρικανοι3 δελφοί μας δε3ν θα3 ξέρουν ποιόὐ ἶ ὅ ἱ Ἀ ἀνα3 διαλέξουν… δυνατ να3 πιστέψω τι α τα3 λέχθησαν πο3 ρθόδοξοἈ ῶ ὅ ὐ ἐ ἀ Ὀεράρχη!!! Νομίζω τι α τη3 μεγίστη πρέπεια, για3 να3 μη3ν π βλασφημία,Ἱ ὅ ὐ ἡ ἀ ῶτο γίου λβανίας δε3ν θα3 πρέπει να3 μείνει ναπάντητη πο3 μέρους μας.»ῦ ἁ Ἀ ἀ ἀΔεν χρειάζεται να μακρύνω άλλο τον λόγο, για να πείσω ή να ευαισθητοποιήσωοποιονδήποτε. Αλλωστε, η ταπείνωση και η αλήθεια δεν χρειάζονται«επιχειρήματα», αλλά νουν και καρδίαν Χριστού. Οπως αυτά που διαθέτει, και τοέχει αποδείξει με την λαμπρά τριακονταετή Πατριαρχία Του, ο ΜέγαςΒαρθολομαίος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης που επελέγη από τον Θεό για ναθεραπεύσει χρόνιες πληγές στο Σώμα της Εκκλησίας και, κυρίως, για νααποκαταστήσει την -και με δική μας ευθύνη- αποστασία πολλών αδελφών από τηνΟρθόδοξη Εκκλησιολογία των Πατέρων μας. Η Ορθοδοξία, η Εκκλησία, δεν χρειάζονται κοσμικούς «κατευνασμούς» και«ωραιοποιήσεις». Τα πνευματικά τραύματα και άλγη πρέπει να αποκαλυφθούνπλήρως και χωρίς ευφημισμούς, προκειμένου να ιαθούν με τη Χάρη και το Ελεοςτου Θεού. Αυτό ας ευχόμαστε καθημερινά, όπως μας το διδάσκει η Αγία μαςΕκκλησία στην Ιερή Της Υμνογραφία:«Τέξασα ζωήν, Παναμώμητε γνη3 Παρθένε, πα σον κκλησίας τα3ἁ ῦ Ἐσκάνδαλα, και3 βράβευσον ε ρήνην ς γαθή»ἰ ὡ ἀ .Αμήν.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.