Μέσα σε ένα κλίμα κατάνυξης και αφρικανικής Ορθόδοξης παραδοσιακής τάξης τελέσθηκαν ανήμερα της γιορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρως Χριστού τα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Τιμίου Προδρόμου σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Δυτικής Κένυας με την ονομασία Μουμιάς.

Ανεπιφύλακτα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε και να επιμαρτυρήσουμε ότι μέσα στο βαρύ κλίμα λόγω των σημερινών προεδρικών εκλογών εδώ στην Κένυα, τα εγκαίνια του ναού αυτού έφεραν ένα μήνυμα ελπίδας και δημιούργησε μέσα στις ψυχές των ανθρώπων μια κατανυκτική ατμόσφαιρα που άνοιγε τις ψυχές τους με το δυνατό φως που ακτινοβολούσε και εξέπεμπε τις ακτίνες του στις ψυχές των κουρασμένων αυτών των δημιουργημάτων του Θεού.

Ενθυμούμαι έντονα πριν δέκα ακριβώς χρόνια όταν ο ιερέας της περιοχής αυτής με προσκαλούσε να πάω να τελέσω τις πρώτες ομαδικές βαπτίσεις στο ποτάμι.

Για να αντιληφθεί κανείς την κατάσταση της περιοχής αυτής αρκούμαι να πω μόνο ότι όταν έφθασα εκεί να τελέσω τις βαπτίσεις αυτές τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν ‘’Μούσα Μούσα’’ που μεταφράζεται στα ελληνικά ‘’Μωυσής’’, αφού δεν είδαν ποτέ στη ζωή τους λευκό.

Μετά από τις ομαδικές βαπτίσεις ο ιερέας εργάσθηκε με ζήλο αφού τελούσε τη Θεία Λειτουργία και τις άλλες ιερές ακολουθίες μέσα σε ένα πρόχειρο ναό καμωμένο από χώμα.

Το 2016 ο ιερέας με κάλεσε ξανά για να θέσω τον θεμέλιο λίθο για το χτίσιμο μόνιμου ναού.

Έτσι, ξεκινήσαμε ένα ταξίδι μακρινό που διήρκησε οκτώ ώρες για να φθάσουμε ακριβώς εκεί που επρόκειτο να γίνουν τώρα τα εγκαίνια του ήδη αποπερατωθέντος ναού.

Ήταν και αυτό μια ένδειξη και ένα δείγμα από τον ίδιο τον Θεό ότι τελικά η παρουσίας ενός ναού σε αυτή την περιοχή θα αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τους κατοίκους και όχι μόνο αλλά και επιβεβαίωση της αποκαλυπτικής έμπρακτης αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο και η εφαρμογή του θελήματός Του που θα ένωνε τελικά τα γήινα με τα επουράνια.

Την ελπίδα αυτήν οι άνθρωποι την αγκάλιασαν και την έσφιξαν δυνατά μέσα στην νέα πορεία της ζωής τους για να καταλήξουν τελικά στην ωραία εκείνη στιγμή που ο άνθρωπος αποκτά τις αρετές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος για να καταλήξει τελικά στη θέωση του.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της Μεταμορφώσεως χτίστηκε ακόμα ένα προπύργιο της Ορθοδοξίας, για να μπορούν έτσι οι άνθρωποι της περιοχής να ακούν το προσκλητήριο των αγγέλων του ουρανού και να τρέχουν ώστε στο τέλος να μπορούν να συναντήσουν τον Κύριο που θα τους δείχνει ότι ο δρόμος αυτός είναι εκείνος που θα τους οδηγήσει στον τελικό θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού.

Ο κόσμος αυτός όσο φτωχός και αν ήταν, όσο περιφρονημένος, όσο αδικημένος, η παρουσία αυτού του ναού τους εμψυχώνει σήμερα και τους δίνει μηνύματα ότι τελικά δεν είναι ορφανοί, δεν είναι μόνοι, αλλά κινούνται με οδηγό τον ίδιο τον Θεό στον τελικό τους προορισμό.

Οι εκδηλώσεις χαράς των Ορθοδόξων Χριστιανών της περιοχής αυτής ήταν έντονες και δημιουργούσαν ένα αίσθημα βεβαιότητας και ασφάλειας, ότι θα έχουν τώρα μόνιμο θυσιαστήριο για να μπορούν να δέχονται διαχρονικά τα Ευαγγελικά νάματα της αγάπης και της φιλευσπλαχνίας του Θεού.

Ήταν για μένα προσωπικά μια ακόμα ένδειξη του πόσο ο Θεός επεμβαίνει και δίνει μηνύματα της παρουσίας Του με έντονα αισθήματα της συνεχούς έμπρακτης αγάπης Του προς την ταπεινή μας διακονία.

Αυτές τις μέρες συμβαίνει να εορτάζω να 30 χρόνια της ταπεινής μου διακονίας ως επίσκοπος και σήμερα εκτός από τα εγκαίνια του Ιερού Ναού είχα την μεγάλη ευλογία να χειροτονήσω στο βαθμό του Πρεσβυτέρου έναν μαθητή μου του οποίου ο πατέρας υπήρξε και αυτός μαθητής μου και ήταν παρόν και συλλειτουργήσαμε όλοι μαζί με τους υπόλοιπους ιερείς που ήρθαν από διάφορες περιοχές.

Η πορεία μας συνεχίζεται, και έτσι επισκεφθήκαμε μια ακόμα πιο απομακρυσμένη περιοχή όπου είδαμε από κοντά το εκπαιδευτικό έργο που επιτελείται σε ένα από τα γυμνάσια μας.

Τόση τάξη, τόση σοβαρότητα, τόση αφοσίωση, τόση επιμέλεια από όλους, καθηγητές, μαθητές και μαθήτριες, 650 μαθητές και μαθήτριες, ήταν το επίκεντρο της πρόσφατης επίσκεψής μου.

Ενθυμούμαι ξανά ότι πριν δέκα χρόνια κατέθεσα τον θεμέλιο λίθο σε αυτό το εκπαιδευτήριο και σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα, που με πολύ θυσία και κόπους, τόσο ο διευθυντής, όσο και οι καθηγητές αλλά και τα ίδια τα παιδιά που φοιτούν μας κάνουν να αισθανόμαστε υπερήφανοι.

Γι’ αυτό επιμένουμε ότι σαν Ορθόδοξη Εκκλησία, πρέπει να δίνουμε πρωτοβουλία και προτεραιότητα στο θέμα της παιδείας.

Επενδύουμε με άλλα λόγια για το μέλλον και την επιτυχία των ανθρώπων, όλων των περιοχών της απέραντης αυτής χώρας της Κένυας και η χαρά μας αυξάνεται όταν στα ιεραποστολικά μας αυτά ταξίδια συναντούμε μορφωμένους ανθρώπους που μας πλησιάζουν όταν μας δουν για να μας πουν ότι υπήρξαν μαθητές στα δικά μας τα εκπαιδευτήρια.

Οι εκπλήξεις αυτές μας κάνουν να αισθανόμαστε πόσο δυναμική και εποικοδομητική είναι η παρουσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας όχι μόνο στον εκκλησιαστικό τομέα, στην ιεραποστολή δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα και στην παιδεία που πραγματικά ενισχύει τον άνθρωπο, όση κι αν η φτώχια και η πείνα θερίζει κυριολεκτικά και ταλαιπωρεί τους ανθρώπους.

Το γεγονός ότι επί καθημερινής βάσεως μπορούμε και δίνουμε ένα πιάτο φαγητού σε αυτά τα αθώα αλλά έξυπνα παιδάκια από το νηπιαγωγείο μέχρι και το γυμνάσιο είναι ένα θαύμα.

Γι’ αυτό και βρισκόμαστε μαζί τους καθημερινά, τα αγκαλιάζουμε και τους δίνουμε ελπίδα για το μέλλον τους, αφού είναι τα περισσότερα παιδάκια ορφανά.

Αναπληρούμε με τον τρόπο αυτό την μητέρα και τον πατέρα τους, αισθάνονται ότι είμαστε μια οικογένεια όλοι μαζί, τους αγαπούμε και μας αγαπούν.

Στον πόνο και στην δυστυχία τους η Ορθόδοξη μας Εκκλησία είναι πάντα παρούσα και τους αγκαλιάζει όλους ανεξάρτητα από καταγωγή, φυλή, ταυτότητα, ακόμα και σε εκείνους που δεν γνωρίζουμε τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Η πορεία μας συνεχίζεται, στην ίδια περιοχή, σε μια κηδεία ενός πρωτοπόρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενός ανθρώπου που θυμάμαι έντονα την συμμετοχή του, όχι μόνο στην εδραίωση της Ορθοδοξίας σε αυτή την περιοχή αλλά και τη συμβολή και το πάθος του που είχε για τη δημιουργία του πρώτου δημοτικού και γυμνασίου δίπλα από τον ναό.

Ήταν τότε δύσκολα χρόνια, μιλούμε για την δεκαετία του 90́ κι όμως με τη δική του συμβολή και επιμονή, επειδή είχε και αυτός το πάθος για την παιδεία μπορέσαμε και δημιουργήσαμε ένα μεγάλο εκπαιδευτικό κέντρο που λαμπρύνει όλη την περιοχή.

Έτσι, η Ορθοδοξία μας ακούγεται ότι ήλθε εδώ ακριβώς για να στηρίξει τον άνθρωπο, όχι μόνο πνευματικά αλλά και μορφωτικά με το εργαλείο αυτό που λέγεται παιδεία.

Μου θύμισαν οι άνθρωποι της περιοχής αυτής, τα φτωχά και ξεχασμένα παιδάκια που πέρασαν από αυτά τα σχολεία και τώρα κατέχουν μεγάλες θέσεις μέσα στην κοινωνία.

Τι άλλο θέλουμε, είναι και αυτό μια ένδειξη της πολλής αγάπης και μακροθυμίας του Θεού προς όλους μας, για αυτό συνεχίζουμε παρ’ όλες τις δυσκολίες και τους πειρασμούς που παρουσιάζονται για να διαλύσουν τον δρόμο αυτό που ακολουθούμε, που είναι μια πορεία σταυροαναστάσιμη.

Δεν κουραζόμαστε, δεν έχουμε κανένα παράπονο παρά το γεγονός ότι υπάρχουν οι αντίξοες συνθήκες και οι προβληματισμοί που έρχονται ακριβώς για να μειώσουν την πίστη και τις προσπάθειές μας. Αλλά επιμένουμε και προχωρούμε.

Δίνουμε τον εαυτό μας, δίνουμε ακόμα και τη ζωή μας για να προσφέρουμε αυτό το δυναμικό φως της ελπίδας και της χαράς στις ψυχές όλων αυτών των εικόνων του Θεού που μας περιτριγυρίζουν και μας ικετεύουν να είμαστε πάντα δίπλα τους για να μπορέσουν να εκπληρώσουν τον προορισμό τους στο ακέραιο.

Τους αγκαλιάζουμε και τους αισθανόμαστε πάντοτε σαν μια οικογένεια, αφού έχουμε όλη τη διαβεβαίωση ότι πλαστήκαμε για να μπορέσουμε στο τέλος σαν εικόνες του Θεού που είμαστε όλοι μας, να δούμε το φως που θα μας κατευθύνει για να φθάσουμε στο τέλος στα επουράνια.

Συνεχίζουμε την πορεία μας, όσο ο Θεός το επιτρέψει, ζητούμε μόνο τις προσευχές και την αγάπη αυτών που ενδιαφέρονται για την προαγωγή του έργου της Εκκλησίας μας στον χώρο της ιεραποστολής και της παιδείας.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.