«Κατέπαυσεν Ιακώβ επιτάσσων τοις υιοίς αυτού, και εξάρας τους πόδας αυτού επί την κλίνην, εξέλιπε. Και προσετέθη προς τον λαόν αυτού. Και επιπεσών Ιωσήφ επί πρόσωπον του πατρός αυτού, έκλαυσεν αυτόν και εφίλησεν αυτόν. Και εκόψαντο αυτόν (πάντες) κοπετόν μέγαν και ισχυρόν σφόδρα. Και εποίησε Ιωσήφ το πένθος τω πατρί αυτού».

Πανοσιολογιώτατε Πατέρα Αντώνιε Φραγκάκη,

Μέ αἰσθήματα βαθειάς ὀδύνης καί τῆς κατ’ἄνθρωπον λύπης, πού εἶναι ἀπότοκος τοῦ αἰφνιδίου θανάτου της μακαριστής γερόντισσας μας, ἀλλά καί μέ τήν βεβαίαν ἐλπίδα τῆς άναστάσεως, την προπέμπομεν εἰς τήν αἰωνιότητα.Πονοῦμε καί συγκλονιζόμαστε ὡς ἄνθρωποι, πού φεύγει ἀπό τόν μάταιο τοῦτο κόσμο, διότι όλη μας που την γνωρίσαμε την είχαμε ανάγκη. Χαιρόμαστε ὡς πιστοί καί ὡς Χριστιανοί, γιατί μεταβαίνει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν. Τήν φρίκην τοῦ θανάτου ἐξέφρασεν ὁ Ἀριστοτέλης μέ μία μόνο λέξη. Ὁ θάνατος εἶπε, εἶναι τό «φοβερώτατον», ἡ δύναμίς του εἶναι ἀκατανίκητη καί συντρίβει τήν κάθε ζωή. Οὐδείς μπορεῖ ν’ἀποφύγει τόν θάνατο, πού ἐκληρονομήσαμε ὅλοι, μέ τό προπατορικόν ἁμάρτημα.

Μπροστά στό θέαμα τοῦ νεκροῦ ἀπορεῖ καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος καί κυριεύεται ἀπό φόβο, άναφωνόντας τά ἴδια λόγια τοῦ Σταγειρίτου Φιλοσόφου: «ὄντως φοβερώτατον τό τοῦ θανάτου μυστήριον» καί προβληματίζεται γιά τό φοβερό κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου: «πῶς ψυχή ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται!»
Η μακαριστή γερόντισσα η γερόντισσα της Πόμπιας η αγαπητή σε όλους μας γιαγιά Γαλάκτια, όποιος την συναντούσε δεν μπορούσε να ξεχάσει το “άγγιγμα”της στην ψυχή του καθενός μας. Έβλεπε με τα μάτια όχι τα ορατά αλλά τα αόρατα, τα μάτια που της είχε χαρίσει ο παντοδύναμος Θεός. Έβλεπε μέσα στα βάθη της καρδιάς μας, καταλάβαινε τι είχαμε και μας έδινε τις απαντήσεις που θέλαμε χωρίς να μας πει το παραμικρό,αλλά μας το έλεγε με έναν διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που την συνάντησα την αγάπη που έλαβα, την χαρά που έκανε, της ευχές και προσευχές που μου είπε . Δεν θα ξεχάσω έναν μικρό διάλογο που είχαμε διότι η ασθένειες τις δεν τις επέτρεπαν κάτι πάρα πάνω.
Κάθε φορά που ερχόμουν για να πάρω την ευχή της κάθε φορά και κάτι έβλεπε,είτε αρνητικό είτε θετικό.
Θυμάμαι μια φορά τις είπα γερόντισσα να προσεύχεσαι για εμένα η απάντηση ήταν για όλο τον κόσμο.
Αναπάυσου μακαριστή γερόντισσα μας.
Έχε μας στην προσευχή σου όλους εμάς που σε είχαμε ,έχουμε και θα έχουμε ανάγκη.
Κουράγιο πατέρα Αντώνιε.

Με σεβασμό.
Γρηγοράκης Γεώργιος
Φοιτητής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων(ΑΕΑ).

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.