Ο Δήμος Σωτήρας με τη δημιουργία ενός σημαντικού μνημείου συναντά πλέον με την αξιοπρέπεια και το σεβασμό που του αρμόζουν, ένα κομμάτι της ιστορίας του και μια γυναίκα σύμβολο των καρκινοπαθών και των Αμμοχωστιανών, που αναδύεται μέσα από τις σελίδες της ιστορίας με μεγαλοπρέπεια, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι.

Η φιλοτέχνηση ενός επιβλητικού ανδριάντα της Χριστοδούλας από τον γλύπτη Φίλιππο Γιαπάνη, κατά επιθυμία του Δήμου Σωτήρας μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, στάθηκε αφορμή τους τελευταίους μήνες να βγουν στο φως και νέα στοιχεία για τη γυναίκα-σύμβολο των καρκινοπαθών στην Κύπρο, τα οποία ρίχνουν φως σε άγνωστες πτυχές της ζωής της. Η Χριστοδούλα κατάγεται από την οικογένεια Ττοφινή της Αγίας Νάπας και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Ο σύζυγος της ήταν ο Αντώνης Ζέμπασιης από το Παραλίμνι και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

Κυνηγημένη ένα πρωί

Στα 70 της χρόνια, αυτή η δυναμική γυναίκα βρισκόταν πλέον σε προχωρημένο στάδιο καρκίνου και είχε υποβληθεί σε μαστεκτομή. Στις 16 Αυγούστου 1974 όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη της Αμμοχώστου και οι κάτοικοι της άρχισαν να απομακρύνονται όπως-όπως, η Χριστοδούλα πήρε μια τσάντα με λίγα ρούχα και ξεκίνησε πεζή ανάμεσα στον κόσμο που μπουλούκια-μπουλούκια έφευγε βιαστικά για να σωθεί, με κατεύθυνση τη Δερύνεια. Συνέχισε όμως την πεζή πορεία της και έφτασε στη Σωτήρα Αμμοχώστου, όπως έφτασαν χιλιάδες πρόσφυγες από την πόλη της Αμμοχώστου εκείνη την αποφράδα μέρα. Κάθησε κάτω από μια πορτοκαλιά να ανασάνει, αποκαμωμένη από την μακρά πορεία, εκεί άφησε και την τελευταία της πνοή. Το 1976, με εισήγηση του γιατρού Δημήτρη Σουλιώτη, η μέχρι τότε πορεία αγάπης για τους καρκινοπαθείς που ξεκίνησε το 1973, μετονομάσθηκε σε πορεία Χριστοδούλας, εις μνήμην της 70χρονης Αμμοχωστιανής καρκινοπαθούσας.

Μιλώντας στον «Φ» ο δήμαρχος Σωτήρας Γεώργιος Ττάκας ανέφερε ότι η μοίρα το έφερε η Χριστοδούλα να ξεψυχήσει κάτω από ένα δέντρο το 1974 στη Σωτήρα και έκτοτε η συγκλονιστική αυτή ιστορία συνοδεύει την κοινότητα. Η Χριστοδούλα, πρόσθεσε, ήταν μια από τις χιλιάδες των προσφύγων που βρέθηκαν στην κοινότητα, όταν ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής. Από την Αμμόχωστο, την Καρπασία και άλλες περιοχές, άνθρωποι που έφυγαν με τα ρούχα που φορούσαν και έψαχναν να σωθούν.

Μέσα από τις αφηγήσεις του γιατρού της αλλά και από άλλα άτομα που έλαχε να τη γνωρίσουν, η Χριστοδούλα φαίνεται πως ήταν παράλληλα και άνθρωπος της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Ακόμα και ο γιατρός της το είχε διαπιστώσει αυτό και την τίμησε, εισηγούμενος να δοθεί το όνομα της στην μετέπειτα πορεία Χριστοδούλας για τους καρκινοπαθείς συνανθρώπους μας. Επομένως, συνέχισε ο κ. Ττάκας, ο δήμος πήρε την ομόφωνη απόφαση ότι το όφειλε στη Χριστοδούλα, το όφειλε στην ίδια την ιστορία να δημιουργήσει ένα μνημείο, αντάξιο της ιστορίας αυτής της Αμμοχωστιανής, αυτής της γυναίκας του τόπου μας.

Στην περιοχή του περιβολιού όπου πιστεύεται διαδραματίστηκαν τα γεγονότα με τις τελευταίες στιγμές της γυναίκας αυτής, ακριβώς δίπλα, δημιουργείται αυτή την περίοδο το μνημείο που θα φιλοξενήσει τον ανδριάντα της Χριστοδούλας. Ένας χώρος που σύμφωνα και με τον καλλιτέχνη Φίλιππο Γιαπάνη που φιλοτεχνεί το έργο, θα αναδεικνύει με τη λαμπρότητα που αρμόζει τη ζωή και την ιστορία της Χριστοδούλας. Ο κ. Ττάκας στο σημείο αυτό στάθηκε στην μέχρι τώρα άγνωση ιστορία που διασυνδέει την οικογένεια του Φίλιππου Γιαπάνη, που κατάγεται από την Αμμόχωστο και η οποία πραγματικά ενέπνευσε τον καλλιτέχνη να δημιουργήσει ένα αριστουργηματικό έργο, το οποίο πραγματικά μιλά στον επισκέπτη και του αφηγείται την ιστορία του προσώπου που απεικονίζει. Είπε επίσης ότι οι ενέργειες του Δήμου Σωτήρας σε σχέση με το μνημείο, γίνονται και σε συνεννόηση με τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Καρκινοπαθών.

«Περήφανη και φιλεύσπλαχνη γυναίκα»

Από πλευράς του ο κ. Φίλιππος Γιαπάνης ανέφερε στον «Φ» ότι δημιούργησε τον ανδριάντα, βασιζόμενος σε φωτογραφία της Χριστοδούλας που του δόθηκε. Είπε επίσης ότι μελέτησε τη Χριστοδούλα από τις φωτογραφίες της. Η οποία ήταν μια αξιοπρεπής γυναίκα. Πάντα, πρόσθεσε, φορούσε στη ζωή της κλειστά παπούτσια και κάλτσες, επειδή δεν ήθελε να φαίνεται η γάμπα της. Ακόμα και το καλοκαίρι. Ενώ, ούτε και μπαστούνι κρατούσε. «Ήταν μια περήφανη αλλά ταυτόχρονα και φιλεύσπλαχνη γυναίκα η Χριστοδούλα», τόνισε ο κ. Γιαπάνης, που είχε αποκτήσει φήμη και σεβασμό, επειδή επιδίωκε, μεριμνούσε να βοηθά τους φτωχούς, τα ορφανά, τους ανθρώπους της Αμμοχώστου που είχαν ανάγκη. Κοντά στο σπίτι της, ανέφερε ο κ. Γιαπάνης, υπήρχε στάση του λεωφορείου και πήγαιναν οι άνθρωποι και περίμεναν να πάρουν τη «γραμμή». Όταν τους έβλεπε η Χριστοδούλα, έτρεχε να τους κεράσει μια λεμονάδα, έστω ένα ποτήρι νερό, να δροσιστούν μέχρι που να φτάσει το λεωφορείο.

Ο κ. Γιαπάνης αφηγήθηκε επίσης την περίπτωση της γιαγιάς του, δηλαδή της μητέρας του πατέρα του, η οποία πνίγηκε σε νεαρή ηλικία σε μια δεξαμενή εκεί στο Κάτω Βαρώσι. Τότε η Χριστοδούλα, όπως του αφηγήθηκε ο πατέρας του κ. Γιαπάνη, περπατούσε μέχρι το σπίτι που έμεναν μικρά παιδιά ο πατέρας του με τα αδέλφια του, για να δει αν είχαν ζεστό φαγητό. Και αν δεν είχαν, τους μαγείρευε η ίδια. Αυτές οι αφηγήσεις από τον πατέρα του, τον βοήθησαν πάρα πολύ για να δημιουργήσει τον ανδριάντα της Χριστοδούλας, ανέφερε ακόμη ο κ. Φίλιππος Γιαπάνης.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.