Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου- Δρ. Φυσικοῦ, πτ. Θεολογίας (Τμ.Κοιν.Θ.ΕΚΠΑ).

Μελετήσαμε μὲ πολὺ προσοχὴ καὶ προσδοκίες τὴν νομοκανονικὴ τοποθέτηση τοῦ κ. Βαβούσκου καὶ Ἄρχων Ἀσηκρήτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου περὶ τῆς βαπτίσεως δύο βρεφῶν υἱοθετημένων ἀπὸ ὁμόφυλο ζευγάρι ὁμογενῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἡ ὁποία τελέστηκε σὲ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Γλυφάδας ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου.

Καθὼς τὸ γεγονὸς τελέστηκε ὑπὸ τὰ φώτα τῆς δημοσιότητας ἀστραπιαία πήρε μεγάλες διαστάσεις λαϊκῆς κατακραυγῆς κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία ὁ τοπικὸς ἐπίσκοπος κ. Ἀντώνιος δήλωσε ὅτι γνώριζε γιὰ τὴν βάπτιση καὶ ἔδωσε ἄδεια γιὰ τὴν τέλεσή της στὸν Ἀρχιεπ. Ἀμερικῆς χωρὶς ὅμως ὁ δεύτερος νὰ τοῦ ἀφήσει τὴν παραμικρὴ ὑπόνοια ὅτι ἐπρόκειτω γιὰ ὁμόφυλο ζεύγος, χαρακτήριζοντας τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς αὐτόβουλη, αὐθαίρετη καὶ ἀντικανονική.

Ὁ κ. Βαβοῦσκος ἀναλώνεται σὲ μιὰ ἐνδελεχὴ ἐξέταση τοῦ κατὰ πόσο ἡ ἄδεια ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθήκες ἦταν ἔγκυρη ἤ ὄχι, γεγονὸς ποὺ ἰσχυρίζεται ἐκ παραλλήλου τῆς περιπτώσεως χειροτονίας, ὅτι ἔχει σημασία γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τοῦ μυστηρίου ποὺ τελέστηκε.

Καταλήγει ὅτι ἐφόσον ὁ σεβ. Μητροπολίτης Ἀντώνιος δὲν ἀνακάλεσε τὴν ἀντικανονικὴ ἄδεια, πράγμα ποὺ ὅπως πολὺ σωστὰ τονίζει ἔγινε κατ’ ἐκκλησιαστικὴ οἰκονομία, τὸ κύρος τοῦ μυστήριου ποὺ τελέστηκε διασώθηκε τυπικά, ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὰ ἐφόσον τὸ μυστήριο τελέστηκε κατὰ τὰ προβλεπόμενα.

Ἀντὶ γιὰ ἀνάκληση τῆς ἄδειας, μετὰ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ σεβ. Μητροπολίτη Ἀντωνίου στὴν ΔΙΣ, ἡ ΔΙΣ ἔστειλε μὲ τὴν σειρά της ἐπιστολὲς στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς καὶ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

Καὶ τελειώνει ὁ κ. Βαβοῦσκος γράφοντας ὅτι σὲ μιὰ βάπτιση πρωταγωνιστὴς εἶναι ὁ βαπτιζόμενος, γεγονὸς ποὺ τὸ ἀναγνωρίζουν μὲ τὴν παραπάνω στάση τους καὶ ὅλοι οἱ ἐμπλεκόμενοι Ἀρχιερεῖς.

Δὲν διαφωνοῦμε σὲ ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ τὰ παραπάνω μὲ τὸν κ. Βαβοῦσκο. Ὅμως αὐτὸ ἦταν πράγματι τὸ πρόβλημα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ συμβᾶν, ποὺ κατασκανδάλισε τοὺς πιστούς;

Τὸ θέμα ἦταν ἄν εἶναι ἔγκυρο τὸ μυστήριο ποὺ τελέστηκε ἤ ὄχι, καὶ ἄν τελικὰ βαπτίστηκαν ἤ ὄχι τὰ βρέφη, τὰ ὁποία εἶναι τὰ μόνα ἐμπλεκόμενα πρόσωπα σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορία, ποὺ δὲν φταῖνε σὲ ἀπολύτως τίποτα; Προφανῶς ὄχι.

Μελέτησα πλήθως ἄρθρων περὶ τοῦ ζητήματος καὶ δὲν εἶδα σὲ κανένα νὰ τίθεται τέτοιο ζήτημα. Τὸ ὅλο πρόβλημα βέβαια δὲν ἔγκειται πουθενὰ ἀλλοῦ παρὰ στοὺς «γονεῖς» καὶ στοὺς ἀναδόχους, οἱ ὁποίοι ὅπως ἀναφέρει ὁ κ. Βαβοῦσκος μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι οἱ πρωταγωνιστές, ἀλλὰ ὡστόσο βέβαια θὰ πρέπει νὰ πληροῦν κάποιες προυποθέσεις.

Γράφει λοιπὸν στὸ ἄρθρο του ὅτι ὑποθέτει ὅτι σὲ εὔλογο χρόνο πρὶν τὴν βάπτιση στάλθηκαν στὸν Ἱερὸ Ναὸ ἀντίγραφα ταυτοτήτων ἥ διαβατηρίων τῶν δύο γονέων καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἀναδόχων, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς διαβεβαιώσεως, ὅτι ἀμφότεροι οἱ ἀνάδοχοι εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι.

Καὶ αὐτὴ ἡ ὑπόθεσή του μέσα σὲ μόλις τέσσερις γραμμές μετατράπηκε σὲ «ἀδιαμφισβήτητο δεδομένο», τὸ ὁποῖο μάλιστα μαζὶ μὲ τὴν τέλεση τῆς βαπτίσεως «συνιστὰ ρητὴ καὶ σαφὴ ἀπόδειξη, ὅτι ὅλα τὰ δικαιολογητικὰ ἔγγραφα ποὺ κατατέθηκαν, πληροῦσαν τὶς προϋποθέσεις καὶ ἐπέτρεπαν τὴν τέλεση τοῦ μυστηρίου» καὶ «ἔγιναν ἀποδεκτά».

Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ «κανονικῶς τελέστηκε ἡ βάπτιση», «ἀφοῦ οὐδεμία ἔνσταση ἔχει προβληθεῖ».

Φυσικὰ ὅλα τὰ παραπάνω μόνο ἀπόδειξη δὲν ἀποτελοῦν γιὰ τὸ τὶ στοιχεῖα προσκομίστηκαν πρὸ τῆς βαπτίσεως, παρὰ μόνο ἀνεδαφικὲς εἰκασίες, καὶ ἡ πραγματικότητα εἶναι δύσκολο νὰ ἀποκαλυφθεῖ, γιατὶ πιθανὸν θὰ φανερώσει παρατυπίες ἤ ἀνευθυνότητες, ἀλλὰ κυρίως ἐπειδὴ δὲν θὰ θέλουν ὁπωσδήποτε οἱ ἐμπλεκόμενοι, καὶ δικαιολογημένα, νὰ πάρει ἄλλη διάσταση τὸ θέμα καὶ νὰ προξενηθεῖ περαιτέρω θόρυβος.

Ὅτι καὶ ἄν πληροφορήθηκαν πάντως οἱ ἱερεῖς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ γιὰ τοὺς «γονεῖς», δὲν μποροῦν νὰ διαβεβαιώθηκαν ὅτι οἱ ἀνάδοχοι εἶναι Ὀρθόδοξοι, γιὰ τὸν ἁπλὸ λόγο ὅτι δὲν ἦταν. Κατ’ ἀρχὴν πόσοι ἦταν οἱ ἀνάδοχοι, γιατὶ οἱ πάντες μιλοῦν γιὰ πάνω ἀπὸ δέκα;

Ἀπὸ τὶς δύο διάσημες, ποὺ φέρονται κυρίως αὐτὲς ὡς ἀνάδοχοι, ἡ μία Ἑλληνίδα καὶ ἡ ἄλλη Ἰταλίδα, ἡ δεύτερη δὲν πιστεύει κανεῖς ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξη, ἀλλὰ Καθολική, ἐνῶ ἡ πρώτη ἄλλοι λένε ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξη, ἄλλοι ὅτι εἶναι Προτεστάντης. Ἄρα σὲ κάθε περίπτωση πρόκειται γιὰ βάναυση καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων.

Ὅσον ἀφορὰ βέβαια τοὺς «γονεῖς», εἶναι περιττό νομίζουμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸν πάσα ἕνα ποὺ ἔχει διαβάσει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸν Ἀπόστολο Παύλο ὅτι ἀναιρεῖται τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ καταδικάζουν σαφῶς τὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ εὐλογοῦν τὸν γάμο μεταξὺ τῶν ἑτεροφυλόφιλων καὶ μόνο αὐτῶν.

Ἄρα ἡ θέση τοῦ κ. Βαβούσκου στὸ πλαίσιο τοῦ συγκεκριμένου θέματος ὅπου ὑπάρχει ἕνα ὁμόφυλο ζευγάρι ὅτι «οἱ οἰκογενειακὲς σχέσεις, ἀνεξαρτήτως τῶν ἀπόψεων τοῦ καθενὸς ἐξ΄ ἡμῶν – μεταβάλλονται συνεχῶς καὶ θὰ πρέπει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ μὴν παραβλέπει τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ φροντίζει νὰ τὸ ἀντιμετωπίζει ἄμεσα» εἶναι τελείως ἐκτὸς εὐαγγελικῆς ἀλήθειας καὶ ὀρθοδόξου παραδόσεως.

Ἀλίμονο τὰ παιδιὰ αὐτὰ ποὺ τοὺς στερήσαν τὸ δικαίωμα νὰ ἔχουν δυο φυσιολογικοὺς γονεῖς, μιὰ γυναίκα μάνα καὶ ἕναν ἄντρα πατέρα.

Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται νὰ λύσει ἡ Ἐκκλησία ὅταν ἀναγκάζεται νὰ τελέσει βάπτιση παιδιών μὲ ὁμόφυλους «γονεῖς» εἶναι πῶς θὰ τοὺς ἀντιμετωπίζει καθότι σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροῦς κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων, αὐτοὶ ὑπόκεινται σὲ βαριὰ ἐπιτίμια ἀνάλογα τῆς διάπραξης μοιχείας (Μ. Βασιλείου, ΞΒ’ καὶ ΝΗ’, ἐπικυρωμένων ἀπὸ Πενθέκτη), ἐφόσον βέβαια θελήσουν νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σώσουν τὴν ψυχή τους.

Ἄν ὅμως δὲν μετανοιώσουν, δὲν εἶναι ἀπέραντη ὑποκρισία νὰ λένε ὅτι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τῶν παιδιῶν ποὺ υἱοθετοῦν; Γιατὶ γι’ αὐτὸ γίνεται ἡ βάπτιση, ἐκτὸς κι’ ἄν τὴν χρησιμοποιοῦν γιὰ δικούς τους λόγους.

Ὅσο γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἀρχιδιάκονου Ἰωάννη Χρυσαυγῆ στὸ δίκαιο σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν, ποὺ παραλλήλισε τὴν περίπτωση μὲ τὴν βάπτιση μονογονεϊκῶν οἰκογενειῶν ἤ ἄγαμων γονέων ἤ γονέων μὲ πολιτικὸ γάμο, σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις τηρεῖται ὁ φυσικὸς νόμος ἄντρας + γυναίκα= τέκνα, ἔστω καὶ ἄν στὸ τέλος κρατήσει ὁ ἕνας μόνο ἀπὸ τοὺς δύο τὰ τέκνα.

Στὴν ἐρώτησή του περὶ «ὁμοφυλόφιλών ἐπισκόπων» στὴν Ἐκκλησία εἶναι σαφὲς ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἀντιφατικὸ καὶ ἀσύμβατο στὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα, καθὼς ὅταν ἕνας Ἐπίσκοπος δὲν μπορεῖ οὔτε κὰν νὰ νυμφευθεῖ, παρόλο ποὺ ὁ γάμος εἶναι κάτι ἠθικὸ καὶ εὐλογημένο, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ κάνει κάτι ἀνήθικο χωρὶς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ;

Καὶ ἀναφέρει τὸ περίφημο «ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου», συνεχίζοντας «Τὶ θὰ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς; Ποιὸν θὰ ἐπέκρινε καὶ πῶς θὰ διόρθωνε κάποιον ὁ Ἰησοῦς; Ποιὸν θὰ καλωσόριζε ὁ Ἰησοῦς καὶ τὶ συμπεριφορὰ θὰ περίμενε;» καὶ μιλώντας γιὰ «χριστιανικό εὐαγγέλιο καὶ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση».

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ καὶ ἴσως ἔχουμε «δοκὸν στὸν ὀφθαλμόν», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ ἄλλοθι γιὰ τοὺς γύρω μας ποὺ νὰ τοὺς δίνει ἐλευθερία ἄνευ ὅρων καὶ μάλιστα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀντιθέτως ὁ Ἀπόστολος Παύλος δὲν ἔδωσε συγχωροχάρτι στὸν ἁμαρτήσαντα βαριὰ στὴν Κόρινθο, ἀλλὰ τὸν παρέδωσε σωματικὰ στὸν Σατανά, ὥστε νὰ σωθεῖ ἡ ψυχή του.

Τὰ σαρκικὰ πάθη, καὶ μάλιστα ἡ ὁμοφυλοφιλία, δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνα «κάρφος», ἀλλὰ τεράστιος «δοκός», ποὺ ὁδηγοῦν κατευθείαν στὸν πνευματικὸ θάνατο, καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν μποροῦν νὰ περάσουν ἀπαρατήρητα, ἀλλὰ μποροῦν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν μόνο μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν προσευχή. Αὐτὸ λέει τὸ «χριστιανικό εὐαγγέλιο καὶ ἡ ὀρθόδοξη παράδοση».

Ἄν αὐτὴ ἡ πραγματικότητα δὲν τοῦ ἀρέσει τοῦ ὁποιουδήποτε ἱερωμένου, μάλλον σὲ λάθος χῶρο ἔχει χειροτονηθεῖ.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.