Κατά την περίοδο αυτή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κάθε Παρασκευή απόγευμα τελείται μία από τις ωραιότερες ακολουθίες της Εκκλησίας μας. «Ακάθιστος Ύμνος» ή αλλιώς «Χαιρετισμοί» στην Παναγία. –Γιατί λέγονται «Χαιρετισμοί» Διότι επαναλαμβάνεται ο χαιρετισμός στην Παναγία «Χαίρε». Αξίζει όμως να γνωρίσουμε την καταπληκτική ιστορία των «Χαιρετισμών».

Διήγηση

Μεταφερόμαστε για λίγο στο Βυζάντιο. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. (626 μ.Χ. περίπου) 100.000 Άβαροι, εχθρικός λαός, πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη.

Ο Αυτοκράτορας της Βασιλεύουσας Ηράκλειος έλειπε σε εκστρατεία κατά των Περσών για να απελευθερώσει τους Αγίους Τόπους και να επαναφέρει τον Τίμιο Σταυρό. Τότε βρήκε ευκαιρία ο Χαγάνος, ο βασιλιάς των Αβάρων, και έχοντας ως συμμάχους τους Πέρσες, συγκέντρωσε τα πλήθη του στρατού του έξω από τα τείχη της Πόλης. Στόχος ο πλούτος της Βασιλεύουσας.

Οι βάρβαροι άρχισαν την επίθεση με οργή και σκληρότητα. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες αντιστάθηκαν έχοντας ως συμπαραστάτη όλο το λαό. Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας βρισκόταν υπό στενή πολιορκία.

Οι ώρες ήταν δραματικές. Ο  φρούραρχος της Κωνσταντινούπολης Βώνος επιθεωρούσε το στρατό και τις οχυρώσεις, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος, κρατώντας την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, γυρνούσε στα τείχη εμψυχώνοντας τους υπερασπιστές της Πόλης.

Μάχονται όλοι! Μεγάλοι και μικροί! Εκσφενδονίζουν πέτρες, ξύλα, καυτό νερό και λάδι!

Προσεύχονται και παρακαλούν την «Υπέρμαχο Στρατηγό» να τους σώσει από τους Αβάρους.

Μες στη φωτιά και το γενικό χαλασμό ο Χαγάνος βλέπει την μορφή μιάς σεμνής γυναίκας να περιτρέχει τα τείχη και ηγεμονικά να τα περιφρουρεί. Ήταν η Παναγία! Η Υπέρμαχος Στρατηγός!

Ξαφνικά ένας φοβερός ανεμοστρόβιλος – θεόσταλτος στ᾿ αλήθεια – αναστατώνει το στόλο των βαρβάρων. Τα πολιορκητικά μηχανήματα, καθώς και τα μονόξυλα διαλύθηκαν.
Οι εχθροί τρέπονται σε φυγή και τα καράβια τους τσακίζονται μεταξύ τους.

Οι Βυζαντινοί ακάθεκτοι πυρπολούν. Οι βάρβαροι ντροπιασμένοι και ηττημένοι λύνουν την πολιορκία.

Η Κωνσταντινούπολη πανηγυρίζει. Όλοι πιστεύουν ακράδαντα ότι η αόρατη Σκέπη της Παναγίας θαυματουργικά έδωσε τη νίκη στους Χριστιανούς και έτρεψε σε φυγή τους βαρβάρους.

Ήταν 7-8 Αυγούστου του 626 μ.Χ.. Η Βασιλεύουσα γιορτάζει το θαύμα της Παναγίας.

Αμέσως μετά τη νίκη ο Πατριάρχης Σέργιος, οι άρχοντες και όλος ο λαός έσπευσαν να συγκεντρωθούν στην εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών και να την ευχαριστήσουν για το θαύμα. Τότε έψαλλαν – χωρίς να καθίσουν καθόλου, όπως αναφέρει η παράδοση – τον Ύμνο ο οποίος από τότε ονομάστηκε «Ακάθιστος».

Βέβαια ο Ύμνος προϋπήρχε και ψαλλόταν προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά κατά την νύκτα εκείνη καθιερώθηκε πλέον κατά τρόπο επίσημο και πανηγυρικό στην Εκκλησία μας, ενώ συμπληρώθηκε και με το τροπάριο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ» το οποίο συνετέθη εκείνες τις ώρες με αφορμή την θαυμαστή νίκη των Βυζαντινών.

Ακάθιστος Ύμνος – Γ’ Στάσις

Νέαν ἔδειξε κτίσιν,
ἐμφανίσας ὁ Κτίστης,
ἡμῖν τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ γενομένοις·
ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός,
καὶ φυλάξας ταύτην,
ὥσπερ ἦν ἄφθορον,
ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες,
ὑμνήσωμεν αὐτὴν βοῶντες·
Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας,
χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα,
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ’ οὗ σκέπονται πολλοί.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις,
χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.
Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παρρησίας,
χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ξένον τόκον ἰδόντες,
ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες·
διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός,
ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος·
βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος,
τοὺς αὐτῷ βοώντας·
Ἀλληλούια.

Ὅλως ἦν ἐν τοῖς κάτω,
καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν,
ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γὰρ θεϊκή,
οὐ μετάβασις τοπικὴ γέγονε,
καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου,
ἀκουούσης ταῦτα·
Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα,
χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.
Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα,
χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.
Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ,
χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.
Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα,
χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἐλύθη παράβασις,
χαῖρε, δι’ ἧς ἠνοίχθη παράδεισος.
Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ βασιλείας,
χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων,
κατεπλάγη τὸ μέγα,
τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον·
τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν,
ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον,
ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα,
ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.

Ρήτορας πολυφθόγγους,
ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε·
ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
καὶ τεκεῖν ἴσχυσας·
ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριο ν θαυμάζοντες,
πιστῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον,
χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.
Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.
Χαῖρε, ὅτὶ ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα,
χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.
Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα,
χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.
Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι,
χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον,
ὁ τῶν ὅλων κοσμήτωρ,
πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε·
καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός,
δι’ ἡμᾶς ἐφάνη καθ’ ἡμᾶς ἄνθρωπος·
ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας,
ὡς Θεὸς ἀκούει·
Ἀλληλούια.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.