Όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες, σχετικά με το πρόσωπο της αειπαρθένου Μαρίας, συνιστούν μια ακόμα απόδειξη της αήθειας και της έλλειψης παιδείας των οπαδών του επιστημονίζοντος ορθολογισμού και της λογοτεχνίζουσας αηδίας.

Οι «επιστήμονες» οπαδοί του ορθολογισμού και οι συν αυτoίς δημοσιογράφοι επιχειρούν να πείσουν όσους ευσεβείς Χριστιανούς διαμαρτύρονται υπέρ πίστεως, ότι αντιδρούν ελλείψει αληθούς πίστης προς το θείο. Έτσι, κατανοούν τη δημοκρατία, την πρόοδο και τον ορθολογισμό. Θεωρούν, δηλαδή, ότι οι άπιστοι έχουν κάθε δικαίωμα να εμπαίζουν τα της πίστης και τους πιστούς και η Εκκλησία, δηλαδή το σώμα των πιστών, υποχρεούται να σκύβει το κεφάλι, ευχαριστώντας τους και παρακαλώντας τους να πουν ή/και να γράψουν κι άλλα. Είναι σαφές ότι πρόκειται για ασεβείς, ανήθικους, σκοταδιστές ανθρώπους, οι οποίοι αποκτούν αξία και ηδονίζονται υβρίζοντας όσα δεν κατανοούν ή εκείνα για τα οποία αμφιβάλλουν, διότι μόνο έτσι διατηρούνται στη ζωή.
Το γεγονός του ευαγγελισμού της Θεοτόκου περιγράφεται στα κατά Ματθαίον και κατά Λουκάν ευαγγέλια. Στο Μτ. 1,20 ο άγγελος ενημερώνει τον μνήστορα Ιωσήφ ότι η Μαρία θα γεννήσει υιό με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και στο 1,25α αναγιγνώσκουμε ότι το ζεύγος δεν είχε συζυγικές σχέσεις, όπως επιβεβαιώνεται και δια στόματος της Θεοτόκου στο Λκ. 1,34. Περισσότερες πληροφορίες για το γεγονός του ευαγγελισμού της Θεοτόκου έχουμε στο κατά Λουκάν ευαγγέλιο, όπου στο Λκ. 1,26-38 περιλαμβάνεται η στιχομυθία μεταξύ του αγγέλου Γαβριήλ και της Θεοτόκου. Ο άγγελος πληροφορεί την Παρθένο ότι ο Κύριος είναι μαζί της και πως με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει τον Σωτήρα του κόσμου. Στο Λκ. 1,38 η Μαρία αποδέχεται το θέλημα του Θεού και ο άγγελος αποχωρεί. Τη στιγμή που το θέλημα του Θεού γίνεται αποδεκτό ως θέλημα του ανθρώπου, επιτελείται η σύλληψη! «Για το Θεό τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο» (Λκ. 1,37).
Λόγω αυτού του ιδιαίτερου τρόπου συλλήψεως, του υπερβαίνοντος την ανθρώπινη λογική, του μη σαρκικού, του μη ορατού, η δυτική εικονογραφία επέλεξε την εισαγωγή του στοιχείου του κρίνου στην αγιογράφηση του γεγονότος. Πρόκειται για αρχαίο συμβολισμό της αγνότητας και η δυτική εικονογραφία επιλέγει να δίδεται από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον άγγελο που μεταφέρει τα χαρμόσυνα μηνύματα του Θεού και εμφανίζεται να κρατά πάντοτε κάτι στα χέρια του. Το δώρο του Θεού που μεταφέρεται από τον αρχάγγελό του γίνεται δεκτό από την Παρθένο Μαρία. Έτσι, προχωρώντας περισσότερο αποτελεί συμβολική δυτικότροπη αποτύπωση της αποδοχής του θείου θελήματος, που έχει καθιερωθεί, δίχως καινοδιαθηκικό έρεισμα.
Στην Ορθόδοξη απεικόνιση του γεγονότος του Ευαγγελισμού, ο Γαβριήλ βαστά μια ράβδο, σαν το κηρύκειο που κρατούσαν στο χέρι τους οι αρχαίοι αγγελιοφόροι. Ο Τριαδικός Θεός, όντας πνευματικός, δεν μπορεί να απεικονισθεί, ούτε ως Πατέρας, ούτε ως σαρκούμενος Υιός και Λόγος, αλλά ούτε και ως Άγιο Πνεύμα (το οποίο, σε άλλες περιστάσεις, απεικονίζεται ως περιστέρι ή ως γλώσσες φωτιάς). Φυσικά, δεν μπορεί να απεικονισθεί ούτε η έννοια του θείου θελήματος.
Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, ο Χριστός μας υπενθυμίζει ότι οι Γραφές περιέχουν την Αλήθεια, η οποία είναι Εκείνος και οδηγεί στην αιώνια ζωή (Ιω. 5,39 & 8,32). Η ουσιαστική έρευνα των Γραφών οδηγεί στην Αλήθεια και την Ελευθερία. Αν ο προσφάτως ασεβώς εκφρασθείς Καθηγητής, ερευνητής γάρ, είχε καταβάλει τον ελάχιστο κόπο να μελετήσει τα σχετικά κεφάλαια της Καινής Διαθήκης, το πιθανότερο είναι να μην προέβαινε στην ανώριμη δημοσίευση ενός βλάσφημου σκίτσου.
Οι θιασώτες του επιστημονισμού υποστηρίζουν ότι η αλήθεια είναι σχετική, λησμονώντας ότι, υπό αυτή τη λογική, η αλήθεια της επιστήμης τους και του ορθολογισμού συνιστούν απλά ένα μέρος της σχετικής αλήθειας ή μια ακόμα σχετική αλήθεια (στηριζόμενη απλά σε διαφορετικές οντολογικές και επιστημολογικές θέσεις). Αυτοί οι δυστυχείς «επιστήμονες» νηπιάζουν πνευματικά, διότι σχετικοποιούν το απόλυτο, ήτοι τον Θεό και την Αλήθεια του, ενώ παράλληλα απολυτοποιούν το σχετικό, ήτοι την αλήθεια της επιστήμης και του ορθολογισμού.
Είναι πράγματι κρίμα, ένας Έλληνας Χριστιανός, έστω και στα χαρτιά μόνον, να μην σέβεται την πίστη του, αλλά να βλέπεις Έλληνες Εβραίους και Έλληνες Μουσουλμάνους να μην τολμούν να εκφραστούν δυσσεβώς προς την χριστιανική πίστη. Η έλλειψη ήθους είναι πασιφανής. Κι όταν ο περί ου ο λόγος Καθηγητής κλήθηκε να αναστοχαστεί επί της αναρτήσεώς του, αντί να ζητήσει «συγγνώμη», δήλωσε περήφανα ότι η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική, ευρωπαϊκή, ορθολογική χώρα. Αναρωτιέμαι: Δημοκρατία, Ευρώπη και ορθολογισμός σημαίνει να χλευάζω όσα άλλοι πιστεύουν χωρίς ουδεμία αντίδραση ή/και επίπτωση; Περιμένω τότε, στο μέλλον, οι θιασώτες αυτού του ιδεώδους να χλευάσουν τον Μωάμεθ, τον Δία, τον Κρίσνα κ.ά., διότι αν αρκούνται στο χλευασμό της πίστης των Χριστιανών είναι θρησκευτικά ρατσιστές και κεκαλυμμένοι φασίστες. Άραγε, που είναι τα αντανακλαστικά της Πολιτείας; Που είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της; Δεν απαντούν για να μην δώσουν περισσότερη αξία στον κύριο Καθηγητή ή κρυφίως συμφωνούν μαζί του, όποτε κρύβονται στη σιωπή τους;
Το διαλλακτικό προσωπείο του επιστήμονα είχε μήπως ως στόχο την εργαλειοποίηση των πιστών, της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και των θεολόγων ακαδημαϊκών; Με τους τελευταίους, στο πλαίσιο των δυο χρόνων πανδημίας, προσπάθησε να κτίσει γέφυρες επικοινωνίας συμμετέχοντας σε διαδικτυακές συζητήσεις, οι οποίες επεδίωκαν την ανταλλαγή απόψεων και την εύρεση συγκλίσεων μεταξύ της ιατρικής και της θεολογικής επιστήμης, Πολιτείας και Εκκλησίας. Προφανώς, οι όποιες γέφυρες επικοινωνίας με τον εκκλησιαστικό-θεολογικό χώρο γκρεμίστηκαν.
Ο κύριος Καθηγητής είχε ακόμα στο παρελθόν εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κληρικούς που λειτουργούν ως ιατροί, ενώ εκείνος αν και γιατρός έλαβε θέση επί εκκλησιαστικο-θεολογικού ζητήματος, χωρίς σχετικά εφόδια. Ως εκ τούτου, αυτό-αναιρέθηκε!
Διαβάζουμε στο Α΄ Ιω. 5,10β-11 ότι «όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, τον θεωρεί ψεύτη, γιατί δεν έδειξε εμπιστοσύνη στη μαρτυρία που έδωσε ο Θεός σχετικά με τον Υιό του. Να ποια είναι αυτή η μαρτυρία: Ο Θεός μας χάρισε την αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή υπάρχει στην κοινωνία με τον Υιό του». Ο κύριος Καθηγητής θεωρεί τον Θεό ψεύτη; Δεν πιστεύει την ευαγγελική μαρτυρία; Γιατί παριστάνει τον εκλογικευμένα πιστό; Εκμεταλλεύεται την πίστη με απώτερο σκοπό την αύξηση των εμβολιασμών; Λειτουργεί επί τη βάσει μακιαβελικής λογικής;
Αρκετοί δημοσιογραφίσκοι έλαβαν θέση υπέρ του, κάνοντας λόγο για το δόγμα της αμώμου συλλήψεως, κάτι που φυσικά δεν σχετίζεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά με τη Ρωμαιοκαθολική παράδοση. Σύμφωνα με το εν λόγω δόγμα, η Παρθένος Μαρία γεννήθηκε εξ αρχής αγία, όπως ο Χριστός. Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία υποστηρίζει ότι η Παρθένος Μαρία δεν ήταν ελεύθερη του προπατορικού αμαρτήματος, όπως κάθε άνθρωπος. Μόνη η σύλληψη του Θεανθρώπου υπήρξε άσπιλος. Επίσης, η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος δογμάτισε ότι η Παρθένος Μαρία διατήρησε την Παρθενία της προ του τόκου, κατά τον τόκο και μετά τον τόκο (δόγμα της αειπαρθενίας).
Οι πολέμιοι της αληθινής πίστης επιθυμούν να απολογηθούμε, επειδή πιστεύουμε ότι ο Θεός ημών είναι όντως μέγας, επειδή το Άγιο Πνεύμα έχει τη δύναμη να καθαγιάσει το νερό, να μεταβάλει το κρασί και το ψωμί σε σώμα και αίμα Χριστού, να διδάξει σοφία τους αγγραμμάτους, να καταστήσει Θεοτόκο την Παρθένο Μαρία! Ναι, αυτή είναι πίστη μας! Και όποιος Χριστιανός ντρέπεται γι’ αυτήν θέτει μόνος τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας. Και όποιος βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα, χωρίς να το καταλαβαίνει, εγκληματεί κατά του εαυτού του (Πρβλ. Μτ. 3,28-30).
Η φιλοσοφία συνέβαλε στη γέννηση των διαφόρων αιρέσεων. Γι’ αυτό, και στις μέρες μας, όσοι εκκινούν να προσεγγίσουν θεολογικά ζητήματα με φιλοσοφική αντίληψη και ερειδόμενοι στην πεπερασμένη λογική, οδηγούνται σε κακόδοξες τοποθετήσεις και καθίστανται σκευή δράσης του διαβόλου, δηλαδή σκοταδιστές. Διότι ο Θεός είναι Φως και ο διάβολος σκότος. Το ανάποδο δεν ισχύει! Κι όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που όσοι ακολουθούν το Φως του κόσμου (Ιω. 8,12), δηλαδή τον Χριστό, χαρακτηρίζονται ως σκοταδιστές, ενώ όσοι υποκύπτουν στο έρεβος του διαβόλου και των δαιμονικών δυνάμεων επαινούνται ως φωτισμένες προσωπικότητες. Πλήρης διαστροφή!
Η διανοουμενίστικη υπεροψία και η επιστημονική αλαζονεία δεν βοηθούν ούτε στη προσέγγιση των ζητημάτων της πίστης, ούτε των πιστών. Χρειάζεται, λοιπόν, ταπεινότητα πνεύματος και καρδιάς για την κατανόηση της αλήθειας του ευαγγελίου.
Ο προβεβλημένος Καθηγητής, ως πανεπιστημιακός παιδαγωγός έπρεπε να στοχαστεί για την παιδεία που προσφέρει στους φοιτητές του. Ως «σοβαρός» άνθρωπος και δημόσιο πρόσωπο έπρεπε να συλλογιστεί τον αντίκτυπο των λόγων και των πράξεων του. Ως δημοκράτης έπρεπε να διακρίνεται από πολιτική ορθότητα και ενσυναίσθηση. Ως επιστήμονας έπρεπε να μείνει στα της επιστήμης του και μην υποσκάψει την μέχρι στιγμής προσπάθεια του έως και την εγκυρότητα τη έρευνάς του. Πώς είναι δυνατόν ένας αήθης άνθρωπος να παραγάγει μια ηθικώς τίμια έρευνα; Αν τα ήξερε όλα αυτά και παρά ταύτα προέβη στην επίμαχη ανάρτηση είναι επικίνδυνος, αν όχι ανόητος.
Από την άλλη, ένας γνωστός και βραβευμένος πεζογράφος, σε πρόσφατο κείμενό του, υποστηρίζει ότι η Θεοτόκος είναι μοιχαλίδα και είχε παράνομες σχέσεις με έναν στρατιώτη, αλλά και πως ο Χριστός είναι αγνώστου πατρός, αφού αποτελεί γέννημα διαφόρων ερωτικών συνευρέσεων της μητρός του. H βλάσφημη ανάρτηση του προαναφερθέντος Καθηγητή απέσπασε την προσοχή μας από το κείμενο του συγγραφέα, το οποίο εύχομαι να μην είναι τόσο αήθης -ας σεβαστεί την σημασιολογία του ονόματός του-, ώστε να του δώσει πιο επίσημη μορφή, ως βιβλίο. Αν αυτό συμβεί, μια μέθοδος ακτιβισμού είναι το μποϊκοτάζ και οφείλουμε να μποϊκοτάρουμε αυτή τη συγγραφική προσπάθεια, ώστε να μην λάβει ο εν λόγω συγγραφέας έσοδα από τις καταγεγραμμένες βλασφημίες του. Κείμενα σαν αυτό έχουν χρησιμότητα μόνον ως χαρτί τουαλέτας. Δεν μπορεί ένας Χριστιανός να συμπράττει στην εξάπλωση των βλάσφημων απόψεων διά της αγοράς τέτοιων βιβλίων ή την ανάγνωση τέτοιων κείμενων. Αν ο περί ου ο λόγος συγγραφέας επιθυμεί μια Εκκλησία «που δρα ενωτικά, παρηγορητικά και ανεξίκακα», σύμφωνα με δήλωσή του, θα πρέπει στο εξής να μην τσιγκλάει στους πιστούς, να βουτάει τη γλώσσα στο μυαλό προτού εκφραστεί και να μην διχάζει με τη γραφή του και τον λόγο του. Αν αυτά δεν δύναται να τα πράξει τότε ας σωπάσει και ας αποσυρθεί στο σκοτάδι του, παρέα με τον κύριο Καθηγητή, πρώην χρεωκοπημένους υπουργούς παιδείας, αγύρτες και εμμονικούς αντικληρικαλιστές πολιτικούς και δημοσιογραφίσκους και τους ομοίους τους.
Μας λέει ψέματα η Γραφή; Οι ιεροί συγγραφείς ψεύδονται; Η Μαριάμ είχε εξωσυζυγικές, προσυζυγικές ή συζυγικές σχέσεις; Η Θεοτόκος είναι ψεύτρα, ανήθικη και ανθρωποτόκος; O Ιησούς Χριστός δεν είναι Υιός Θεού; Η κακοδοξία, η αήθεια και η προσβολή δεν είναι δείγμα χιούμορ, ευφυίας ή προόδου. Φτάνει πια με τους κομπλεξικούς του προοδευτισμού, της επιλεκτικής πολιτικής ορθότητας, της επιλεκτικής στηλίτευσης της ρητορικής μίσους και της υπερτραφείσας ελευθερίας λόγου. Φτάνει πια με τους χριστιανοφοβικούς! Φτάνει πια με τα σκυλιά των κομμάτων, που αρέσκονται να πολεμούν την Εκκλησία, που ξυπνούν και κοιμούνται αναζητώντας τρόπο να της επιτεθούν, που, επειδή εκείνοι ζουν στο σκότος, επιδιώκουν να παρασύρουν και άλλους μαζί τους. Φτάνει πια με τους καιροσκόπους επιστήμονες, συγγραφείς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και όσους άλλους δογματίζουν, δίχως να είναι δογματολόγοι, διαστρέφοντας την ουσία της πίστεως μας και την υπόσταση των ιερών προσώπων της, μέσα από αθεολόγητες, ακατήχητες, αντίχριστες και ανυπόστατες θέσεις.
Πίσω από τις εν λόγω επιθέσεις και τις όποιες άλλες ανάλογες υποθάλπεται μια ευρύτερη, γενικευμένη επίθεση στο χριστιανικό ήθος. Σε μια κοινωνία που η ανωμαλία, η πορνεία των νέων και το ψεύδος είναι δεδομένα ξενίζει η εικόνα μιας παρθένας γυναίκας ή ενός παρθένου άντρα. Η παρθενία, η φιλαλήθεια και η ταπεινότητα δεν είναι της μόδας, θεωρούνται αλλοπρόσαλλες συνθήκες ζωής. Σε μια κοινωνία που η γυναίκα επιδιώκει την ανδροποίησησή της, περιφρονώντας τη συζυγία, την τεκνοποιία και την ανατροφή των παιδιών, θεωρείται φαιδρό να προάγεται το ιδεώδες της αφοσιωμένης μάνας και της αφοσιωμένης και τίμιας συζύγου -τα ίδια ισχύουν και για το αντρικό φύλο: αφοσιωμένος πατέρας, αφοσιωμένος και τίμιος σύζυγος-. Είναι τέτοια η κατάντια μας, ώστε θεωρείται δεδομένη μια κάποια ατιμία και ανηθικότητα μεταξύ των συζύγων, θεωρείται προοδευτική η συνεύρεση προ του γάμου, η επίσπευση του γάμου λόγω εγκυμοσύνης, η απόκτηση ποικιλόμορφων σεξουαλικών εμπειριών, ο χωρισμός του ζεύγους σε σύντομο χρονικό διάστημα λόγω του ανυπότακτου εγωισμού των συζύγων, η μη ανατροφή των παιδιών εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου (Εφ. 6,4β) κ.λπ. Αυτές οι επιθέσεις χρησιμοποιούν ως όχημα τα πρόσωπά της πίστης για να θίξουν το ήθος, δηλαδή τον τρόπο ζωής και σκέψης, που προάγει η πίστη. Οι άγιες μορφές της πίστης λειτουργούν ως παραδείγματα μιας ζωής που ξενίζει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, ο οποίος έχει απωλέσει την χριστιανική ταυτότητά του.
Ας μάθουμε επιτέλους ότι όλα δεν επιδέχονται αστεϊσμού και συγγραφικής ελευθεριότητος. Στη βλασφημία και την ηλιθιότητα, το Κράτος χρειάζεται να θέσει όρια. Η δε διοικούσα Εκκλησία να σκληρύνει τη στάση της, καθώς η υπέρμετρη χριστιανική αγάπη, διαλλακτικότητα και μειλιχιότητα, αντί να στρέφει προς την πίστη, θεωρείται από κάποιους αδυναμία και όχι ανωτερότητα.
Πολλά αιρετικά θα γραφούν, πολλά αιρετικά θα ειπωθούν, πολλά αιρετικά θα διαπραχθούν, καθώς πορευόμαστε προς τα έσχατα, και όλοι οι θιασώτες των δαιμονικών κακοδοξιών θα λάβουν, όπως όλοι μας, δυο μέτρα χώμα. Θα κηδευτούν μαζί με τις κακόδοξες ιδέες τους! Η Εκκλησία, όμως, που λυσσαλέα πολεμούσαν θα συνεχίσει να ζει έως της συντέλειας του κόσμου, όποτε ο Θεός την ορίσει.
Οι Αντίοχοι διαρκώς θα πληθαίνουν. Ας προσευχηθούμε στον Κύριο μας να αναδείξει πολλούς γενναίους Μακκαβαίους! Υποχρέωση όλων των θεολόγων είναι να διατηρήσουμε αλώβητο το Δόγμα και να αποφύγουμε τους δογματισμούς. Ο δρόμος της πνευματικής ταπεινότητας και της αληθούς έρευνας απαιτεί κόπο, γι’ αυτό και οι απόψεις στις μέρες μας περισσεύουν, αφού η ουσιαστική γνώση αποκτάται πιο δύσκολα από μια γνώμη. Είναι καιρός πια ο σφυροκόπος λόγος να τσακίσει τα λόγια της αλαζονείας και των ματαίων πίστεων.
Είναι συνειδητή η επιλογή της αποφυγής αναφοράς των ονομάτων των προσώπων. Κάποιες φορές, ακόμα και η αρνητική αναφορά σε πρόσωπα και πράξεις λειτουργεί ως διαφήμιση. Ίσως, η παιδαγωγική πολιτική «του αοράτου» να είναι η καλύτερη. Συχνά, οι γονείς -ενίοτε και οι δάσκαλοι- επιλέγουν να μη δίνουν σημασία στις κακές συμπεριφορές των παιδιών (τους). Επιλέγουν να τα αντιμετωπίζουν προσωρινά ως «αόρατα», έως ότου διορθώσουν την κακή συμπεριφορά και υιοθετήσουν την αρμόζουσα. Τότε έχουν και πάλι την προσοχή τους. Μια ανάλογη παιδαγωγικο-πολιτική προσέγγιση ίσως βοηθούσε τους ευρισκόμενους ακόμα σε «εφηβική» και αντιδραστική νοοτροπία να αυτό-διορθωθούν, εγκαταλείποντας τις επιζήμιες συμπεριφορές και απόψεις τους.
Καλή μετάνοια σε όλους μας, ώστε οι πράξεις, τα λόγια και οι σκέψεις μας να επιτρέψουν να σταθούμε, με μία κάποια αξιότητα, ενώπιον του Θεού. Ελπίζω την ώρα της κρίσης κάποιοι να μην προσποιηθούν τις μωρές παρθένες!

Νικόλαος Λεβέντης, θεολόγος

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.