Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης είναι προστάτης των Δικαστικών και του Δικαστικού Σώματος. Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Οκτωβρίου και αποτελεί έναν από τους πρώτους Αγίους της χριστιανικής Εκκλησίας. Ο Άγιος Διονύσιος ήταν διάσημος Αθηναίος, με φιλοσοφικότατο νού και μέλος του ανώτατου Δικαστηρίου, του Άρειου Πάγου. Γεννήθηκε το ένατο έτος μετά από τη γέννηση του Χριστού στην Αθήνα και επί βασιλείας Αυγούστου (27 π.Χ. - 14 μ.Χ.) από εύπορη οικογένεια και έλαβε πολυδύναμη μόρφωση. Η αγάπη του για τη γνώση και τη φιλοσοφία τον ώθησε να επισκεφθεί την Αίγυπτο και τη Μακεδονία.

Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης-3 Οκτωβρίου: Ήταν άνδρας υψηλής κοινωνικής μόρφωσης και θέσης

Κατά την παράδοση, όταν γινόταν η Σταύρωση του Χριστού και σκοτίστηκε ο Ήλιος, βρισκόταν στην Ηλιούπολη (κοντά στο σημερινό Κάιρο) με το φιλόσοφο Απολλοφάνη και, μετά τη βεβαίωση ότι το φαινόμενο ήταν ανεξήγητο, αναφώνησε: «η η φύση αλλοιώνεται, η ο Θεός πάσχει».

Στο Χριστιανισμό τον προσηλύτισε το 52 μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος (Πράξεις των Αποστόλων, ιζ´ 34), όταν επισκέφτηκε την Αθήνα.

Ο Διονύσιος θεωρείται συγγραφέας αρκετών θεολογικών συγγραμμάτων και επιστολών και τιτλοφορείται ως ο πρώτος Χριστιανός ιεράρχης της Αθήνας.

Πρώτος το βίο του Διονυσίου αναφέρει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, γράφοντας προς τον Πάπα Ονώριο.

Μαρτύρησε με την πυρά μάλλον στην εποχή του Δομετιανού (81-96 μ.Χ.) η του Τραιανού (98-117 μ.Χ.). Δυστυχώς, εκτός από τα πιο πάνω, ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του Αγίου.

Ο Άρειος Πάγος πήρε το όνομά του από το πρώτο δικαστήριο «ανδροφονιών» (εγκλημάτων φόνου) που ιδρύθηκε μεταξύ 1500 και 1300 π.Χ., κατά τους χρόνους της βασιλείας του Κέκροπα και του Θησέα, με έδρα τον βραχώδη λόφο του Θεού Άρεως που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ακρόπολης της Αθήνας.

Πάνω στo λόφο αυτό, κατά την παράδοση, έγινε η πρώτη «φονική δίκη», κατά την οποία οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου δίκασαν τον Άρη.

Το ανώτατο αυτό δικαστήριο της αρχαιότητας συγκροτείτο από ισόβια μέλη: τους Αρεοπαγίτες, είχε όλες τις εξουσίες και ονομαζόταν «η εξ Αρείου Πάγου Βουλή».

To 462 π.Χ. μέγα μέρος των διοικητικών και δικαστικών εξουσιών του περιήλθε στην «Ηλιαία» (που την αποτελούσαν 6.000 αιρετοί δικαστές), τη Βουλή και την Εκκλησία του Δήμου.

Μέχρι τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους το κύρος τoυ Αρείου Πάγου παρέμεινε αμείωτο.

Βιογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε την Αθήνα και κήρυξε στον Άρειο Πάγο,

«τινές δε άνδρες κολληθέντες αυτώ επίστευσαν, εν οις και Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και γυνή ονόματι Δάμαρις και έτεροι συν αυτοίς» (Πραξ. 17, 34). \

Κατά την παραπάνω μαρτυρία ο άγιος Διονύσιος ήταν άνδρας υψηλής κοινωνικής μόρφωσης και θέσης και απολάμβανε τιμής στην αθηναική κοινωνία.

Γεννήθηκε σύμφωνα με άλλες πηγές «Επί Καίσαρος Αυγούστου, έτος ένατον από γεννήσεως του Ιησού Χριστού» (Γαλανού Μιχαήλ, οι βίοι των Αγίων, Μην Οκτώβριος, Αθήναι 1951, σελ. 21).

Όταν Σταυρώθηκε ο Χριστός, και την στιγμή, που σημειώθηκε έκλειψη ηλίου, ο Διονύσιος «εξεπλήττετο λέγων «η Θεός πάσχει η το παν απόλλυται» (Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Τόμος Γ´, Μην Οκτώβριος, σελ. 67).

Όλα τα μετέπειτα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου είναι πολύ συγκεχυμένα

Σύμφωνα με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη μετέβη στην Ρώμη «εξαπλώνων πανταχού της ευσεβείας το κήρυγμα» (Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, τόμος πρώτος, σελ. 95) και στη συνέχεια με προτροπή του Αγίου Κλήμεντος Ρώμης «υπήγεν εις τους δυτικούς Γαλάτας, ήτοι εις τους Γάλλους, ούς η κοινή γλώσσα Φρανσέζους καλεί, ομού με τους δύω μαθητάς του Ρουστικόν και Ελευθέριον» (Νικοδήμου Αγιορείτου, ε.α., σελ. 95) και έμεινε στο Παρίσι, όπου ευρίσκετον διδάσκων και ελκύων εις την ευσέβειαν» (Νικοδήμου Αγιορείτου, ε.α., σελ. 95).

Κατά τον Μέγα Συναξαριστή, ο αυτοκράτορας Δομετιανός «εθυμώθη και έστειλεν επίτροπόν του εις Παρισίους να εξετάση διά τον Άγιον, και όσους άλλους εύρη Χριστιανούς να τους τιμωρήση εάν δεν προσκυνήσουν τα είδωλα». (Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκδοσις τρίτη, Αθήναι 1971, σελ. 72).

Μετά από στιχομυθία ανάμεσα στον τύραννο (επίτροπο του αυτοκράτορα) και τον άγιο, ο πρώτος «προσέταξε να κόψουν τας κεφαλάς και των τριών Αγίων, ήτοι του Διονυσίου και των δύο μαθητών του Ρουστικού και Ελευθερίου». (Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκδοσις τρίτη, ε.α., σελ. 72).

Κατά τον παραπάνω Συναξαριστή «αρπάσαντες τους Αγίους οι δήμιοι… τους απεκεφάλισαν» (Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκδοσις τρίτη, ε.α., σελ. 72).

Κατά την άποψη του Μιχαήλ Ι. Γαλανού «εις τα συναξάρια όμως, και εις το Μηναίον αυτό εν τω εορτολογίω της τρίτης Οκτωβρίου, τελείται ανατροπή της ιστορικής… αληθείας» (Γαλανού Ι. Μιχαήλ, Οι βίοι των Αγίων, μην Οκτώβριος, Αθήναι 1951, σελ. 22).

Σύμφωνα με τον παραπάνω συγγραφέα, η άποψη, κατά την οποία ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μαρτύρησε στο Παρίσι, είναι εσφαλμένη.

Όπως αναφέρει ο ίδιος συγγραφέας «από του 17ου αιώνος Γάλλοι κριτικοί, θέτοντες υπέρ τους θρύλους και τους αυθαιρέτους ισχυρισμούς την ιστορικήν αλήθειαν, προέβησαν εις αμερόληπτον έρευναν περί του ζητήματος» (Γαλανού Ι. Μιχαήλ, οι βίοι των Αγίων, ε.α., σελ. 23).

Από την παραπάνω έρευνα «εβεβαιώθη ότι υπό Διονυσίου μεν ιδρύθη η Εκκλησία Παρισίων, Διονυσίου όμως άλλου, ακμάσαντος κατά τον γ´ μ.Χ. αιώνα». (Γαλανού Ι. Μιχαήλ, ε.α., σελ. 23).

Συγγράμματα

Στον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη αποδίδεται μία συλλογή συγγραμμάτων, τα οποία συντέθηκαν με ιδιότυπο τρόπο, και εκτάθηκαν σε συναφές σύστημα σκέψεων και ιδεών.

Όπως παρατηρεί ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ «έως των χρόνων της Αναγεννήσεως, το ότι συγγραφεύς ήτο ο Αρεοπαγίτης επιστεύετο γενικώς τόσον εις την Ανατολήν όσον και εις την Δύσιν» (Γ. Φλωρόφσκυ, Ψευδο-Διονυσίου έργα, άρθρον στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, 12ος τόμος, στήλη 473).

Ωστόσο από την αρχή της εμφάνισης των συγγραμμάτων διατυπώθηκαν αμφιβολίες για την γνησιότητά τους.

Όπως παρατηρεί ο ανωτέρω μνημονευθείς π. Γεώργιος Φλορόφσκυ, «κατά τους νεώτερους χρόνους, η τε γνησιότης και η παραδεδομένη χρονολογία των Αρεοπαγιτικών εδοκιμάσθησαν κριτικώς πρώτον υπό του Λαυρεντίου (1457), ιδίως δε υπό του Εράσμου (1504). Ουδεμία υπάρχει αμφιβολία ότι τα Αρεοπαγητικά δεν εναρμονίζονται με την συνάφειαν της αποστολικής περιόδου» (Γεωργίου Φλορόφσκυ, Ψευδο-Διονυσίου έργα, ε.α., στήλη 474).

Ως δύο βασικοί λόγοι, για τους οποίους τα συγγράμματα αυτά πρέπει να αναχθούν στα τέλη του Ε´ αιώνα προβάλλουν η μνημόνευση «του Πιστεύω η Ομολογίας, κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, έθος το οποίον το πρώτον εισήχθη μόλις το 476 υπό του μονοφυσίτου πατριάρχου Αντιοχείας Πέτρου» (Γεωργίου Φλορόφσκυ, ε.α., στήλη 474), καθώς και το ότι «η γλώσσα του τεκμηρίου προδίδει μυχίαν γνωριμίαν με την φιλοσοφίαν του οψιαιτέρου νεοπλατωνισμού, ιδίως με την του Πρόκλου» (Γεωργίου Φλορόφσκυ, ε.α., στήλη 474).

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.