Υπό εξέταση βρίσκονται τα οστά που εντοπίστηκαν κάτω από το μαρμάρινο δάπεδο βυζαντινού ναού σε μοναστήρι στο Άγιον Όρος, τα οποία ενδέχεται να ανήκουν σε γυναίκα. Το απρόσμενο εύρημα, σύμφωνα με τον ομότιμο ερευνητή του «Δημόκριτου» Γιάννη Μανιάτη, θα περάσει μια σειρά από πολύμηνες διαδικασίες ώστε να εξακριβωθούν η ηλικία και το φύλο του.

Ο ερευνητής δηλώνει αποκλειστικά στο «ΘΕΜΑ» ότι είναι πρώιμο να εξαγάγουμε στην παρούσα φάση οποιοδήποτε συμπέρασμα. Επιβεβαιώνει ότι πράγματι ανακαλύφθηκαν οστά αρκετών ατόμων και η ανθρωπολόγος που τα εξέτασε διαπίστωσε ότι ανάμεσά τους βρίσκονται κάποια ιδιαίτερα μικρά σε μέγεθος και αρκετά εκλεπτυσμένα που παραπέμπουν πιθανόν σε γυναίκα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, απορρίπτεται το ενδεχόμενο να ανήκουν σε ανήλικο άτομο.

«Η μόνη εξέταση που θα μας δώσει μια αδιαμφισβήτητη απάντηση είναι η ανάλυση DNA και ενδέχεται να προχωρήσουμε σε αυτή. Παρ’ όλα αυτά, επειδή πρόκειται για μια δύσκολη και ακριβή εξέταση, το πρώτο βήμα στη χρονοβόρα διαδικασία που θα ακολουθήσουμε είναι η χρονολόγηση των οστών.

Με τον τρόπο αυτό θα δούμε σε ποια περίοδο ανήκουν, ώστε να τα συνδέσουμε με συγκεκριμένα γεγονότα και άτομα και μετέπειτα θα προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα».

Η επιστημονική έρευνα

Τα οστά βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών αποκατάστασης που εκτελούνται τα τελευταία χρόνια στον αρχικό πυρήνα του οικοδομικού συγκροτήματος της Μονής Παντοκράτορος από τον αρχιτέκτονα-αναστηλωτή του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορειτικής Κληρονομιάς Φαίδωνα Χατζηαντωνίου.

Αυτός είναι που μας πληροφορεί ότι η μονή ιδρύθηκε λίγο πριν από το 1357 από τον μέγα στρατοπεδάρχη Αλέξιο και τον μέγα πριμικήριο Ιωάννη.

«Κατά την αφαίρεση πλακόστρωσης φάνηκε ότι κάτω από τις πλάκες όλος ο χώρος, διαστάσεων 2,30×3,30 μ., ήταν στρωμένος με οστά και προέρχονταν από περισσότερα του ενός άτομα. Αυτά συνελέγησαν με τη δέουσα προσοχή, τυλίχτηκαν σε αλουμινόχαρτο και μεταφέρθηκαν στο Εργαστήριο Αρχαιομετρίας του “Δημόκριτου”», λέει ο κ. Χατζηαντωνίου.

«Οι πρώτες σκέψεις που έκανα με την ανακάλυψη των οστών ήταν ότι δεν επρόκειτο για μοναχούς, διαφορετικά τα οστά θα βρίσκονταν στο οστεοφυλάκιο. Θεώρησα πιθανότερο να επρόκειτο για λαϊκούς, πρόσωπα σημαντικά για το μοναστήρι, δηλαδή κτήτορες και ευεργέτες».

Το μυαλό του, μάλιστα, πάει κάπου συγκεκριμένα, καθώς τον 16ο αιώνα ένας Ρουμάνος αξιωματούχος, ονόματι Μπάρμπουλ, συνδέεται ιδιαίτερα με τη μονή. Η σύζυγός του ονομάζεται Στάνα.

«Σκέφτηκα ότι για να αποσυρθεί εκεί ο Μπάρμπουλ σημαίνει ότι θα είχε πεθάνει πρώτα η γυναίκα του, η Στάνα.

Σκέφτηκα ακόμη ότι, αν ήμουν εγώ στη θέση του, κατά την ανακομιδή θα έφερνα τα οστά της από τη Βλαχία και θα τα ενταφίαζα στο μοναστήρι της.

Κατά συνέπεια, είπα ότι δεν θα μου προξενούσε έκπληξη αν μεταξύ των οστών του νάρθηκα του Αγίου Αθανασίου υπήρχαν και οστά γυναίκας», δηλώνει ο αρχιτέκτονας.

Ξεκαθαρίζει ότι για να εξαγάγει κανείς ασφαλή συμπεράσματα από την εξέταση των οστών και τις αναλύσεις χρειάζεται χρόνος, μερικοί μήνες.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 4 (3 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.