Ἡ σημερινὴ μέρα ἦταν ἀφιερωμένη στὸν Γέροντα Παῦλο Νικηταρᾶ. Τὸ ἀφιέρωμα ξεκίνησε μὲ Ἑσπερινὸ καὶ Παράκληση στὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τὸν ἐν Πάτμῳ.

Κεντρικὸς ὁμιλητὴς ἦταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντίπας Νικηταρᾶς, πρώην Πατριαρχικὸς Ἔξαρχος Πάτμου καὶ Καθηγητὴς Δ.Ε., ὁ ὁποῖος μίλησε μὲ θέμα: «Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταρᾶς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ». Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας ἐτέθη πρὸς προσκύνηση τεμάχιο ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου.

Τὸν π. Παῦλο, εἶπε ὁ π. Ἀντίπας, μποροῦμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε πρωτογιὸ ἢ καὶ πρωτόκλητο τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.

Ὁ π. Παῦλος καταγόταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ 1821 Νικηταρᾶ (Νικήτα Σταματελόπουλου). Καὶ ὁ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας, ἀδελφὸς τοῦ Νικηταρᾶ, ἦταν πρόγονος τοῦ π. Παύλου.

Αὐτὴ τὴν παράδοση, τὴν ποτισμένη ἀπὸ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα, τὴν κράτησε καὶ ὁ π. Παῦλος. Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.

Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία γνώρισε καὶ ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου. Ὑποτάχθηκε σ’ αὐτὸν καὶ ἔμεινε στὴν καθοδήγησή του μέχρι ποὺ ὁ Ἅγος Ἀμφιλόχιος ἐκοιμήθη.

Ὁ π. Παῦλος εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στὸν Γέροντά του. Παρόλο ποὺ τὸ μοναστηριακὸ καθεστὼς ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν ἰδιόρρυθμο, ὅπου δὲν ὑπάρχει στενὴ σχέση ὑποτακτικοῦ καὶ Γέροντα, ὁ π. Παῦλος ἀποτέλεσε πρότυπο ὑπακοῆς καὶ ἀφοσίωσης στὸν Γέροντά του. Στήριζε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις τὸ ἔργο τοῦ ἉγίουἈμφιλοχίου χωρὶς καμμία διάθεση αὐτοπροβολῆς.

Στὴν περίοδο τῆς Ἰταλοκρατίας στὰ Δωδεκάνησα, ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος ὀργάνωσε ἀντίσταση ὄχι ἔνοπλη ἀλλὰ κρατῶντας τοὺς δύο πυλῶνες τοῦ ἑλληνισμοῦ: τὴν γλῶσσα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Στὸ ἔργο αὐτὸ βοήθησε σθεναρὰ καὶ μὲ δυναμισμὸ ὁ π. Παῦλος.

Δίδασκε στὰ ἑλληνόπουλα τὴν ἀπαγορευμένη ἀπὸ τοὺς Ἰταλοὺς ἑλληνικὴ γλῶσσα στὸ ὑπόγειο τοῦ σπιτιοῦ του, μετατρέποντάς τὸ σὲ κρυφὸ σχολειό. Στὰ κατηχητικὰ καὶ τοὺς κύκλους ποὺ ἵδρυσε ὁ Γέροντάς του ἔδρασε μὲ ἀπαράμιλλο ζῆλο.

Στὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς ἀσχολήθηκε μὲ τὴν περίθαλψη ἀρρώστων καὶ τὴν σίτιση τοῦ πενομένου λαοῦ. Σὲ ὅλα τὰ ἱδρύματα ποὺ ἵδρυσε ὁ Γέροντάς του συμπαραστάθηκε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις.

Ὁ π. Παῦλος σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ ἔβαζε πλάτη στὸ μεγάλο ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου. Εἶχε τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Γέροντάς του ἦταν Ἅγιος. Καὶ ἐπὶ πλέον, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε σπουδάσει, ὁ π. Παῦλος ἔλεγε ὅτι ὁ Γέροντάς του ἦταν θεοδίδακτος.

Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ παρέμεινε τὸ παιδὶ τῆς εὐλάβειας, τὸοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸν Γέροντά του. Τόση ἦταν ἡ εὐλάβειά του, ὥστε ποτὲ δὲν ἐξομολογοῦσε μαθητές του, ἀλλὰ τοὺς παρέπεμπε ὅλους στὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο.

Ὅταν συνταξιοδοτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση του ὡς καθηγητοῦ τῆς Μέσης Ἐκπαίδευσης, εἶπε: «Τώρα ἀρχίζει ὁ ἀγώνας». Καὶ ἀπὸ τὀτε, γιὰ ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, ἔγινε φῶς, φωτιά, δύναμη, ταχύς, ἀκούραστος στὶς θυσίες καὶ στοὺς ποιμαντικοὺς κόπους.

Ὁ π. Παῦλος ἀγαποῦσε πολὺ καὶ τὴν φύση. Ὁ ἴδιος ἔκανε δενδροφύτευση. Φύτευε κυρίως κυπαρίσσια καὶ πεῦκα καὶ στὰ καλλιεργήσιμα μέρη ἀμπέλια καὶ ἐλιές.

Ὁ π. Παῦλος, τόνισε ὁ π. Ἀντίπας, διακρίθηκε γιὰ τὴν εὐλάβειά του, μιὰ εὐλάβεια ποὺ ὁδηγοῦσε κατευθεῖαν στὸν Χριστό. Αὐτὴ τὴν εὐλάβεια, εὐχήθηκε καὶ στὸ ἀκροατήριο.

Στὴν συνέχεια ἀκολούθησε Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ὁ π. Ἀντίπας συζήτησε μὲ τὸ ἀκροατήριο θέματα ὀρθόδοξης πνευματικότητας.

Τὴν ὁμιλία ἀκολούθησε Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ Μονολόγιστη Εὐχὴ ὑπὲρ καταπαύσεως τῆς πανδημίας.

Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ἔκλεισαν μὲ βραδινὴ θεία Λειτουργία. Ἐψάλη ἡ Ἀκολουθία τῶν ἐν Ἀφρικῇ ἁγίων. Λειτουργὸς ἦταν ὁ π. Βασίλειος Κολοκυθᾶς, ἐφημέριος τοῦ Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τὸῦ Σωτῆρος Ἱ.Μητροπόλεως Κηφισίας, ὁ ὁποῖος μίλησε μὲ θέμα: «Ἕνας ἀφανὴς ἐπίσκοπος τῆς Πόλης: Γερμανὸς Θεοδωρουπόλεως».

Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας Λειτουργίας διενεμήθησαν εἰκονίτσες τῶν ἐν Ἀφρικῇ Ἁγίων.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.