Ὁ Ἑσπερινὸς καὶ ἡ Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο ἔνδοξο Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη τὸν Θεολόγο ἄνοιξαν τὶς σημερινὲς ἐκδηλώσεις τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2022.

Ὁμιλητὴς τῆς σημερινῆς ἡμέρας ἦταν ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινᾶς, Προϊστάμενος τὸῦ Ἱ.Ν. Ἁγίου Νικολάου Φιλοπάππου, μὲ θέμα: «Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».

Mὲ μία ἐμπνευσμένη πραγματικὰ ὁμιλία ὁ π. Γεώργιος παρουσίασε τὴν χρησιμότητα καὶ τὴν σημασία τῆς μονολόγιστης εὐχῆς στὴ ζωὴ τὸῦ χριστιανοῦ. Ἀπὸ τὰ πολλὰ ὠφέλιμα ποὺ εἶπε σταχυολογιοῦμε μερικά.

Εἶπε ὁ π. Γεώργιος: Μὲ τὴν εὐχὴ συμβαίνουν δύο πράγματα στὸν ἄνθρωπο:α) ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ἐπήρεια τῶν παθῶν καὶ β) καθὼς ὁ ἀσκούμενος χριστιανὸς προχωρᾶ στὴν ἐξάσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ὁλοένα καὶ περισσότερο ἐπιτυγχάνεται αὐτὸ ποὺ οἱ πατέρες ὀνομάζουν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐντὸς ἡμῶν. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται χριστοφόρος, φέρει στὴν καρδία του τὸν Χριστό.

Ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ ὑπάρχει στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἀρχή της. Ἤδη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παροτρύνει γιὰ ἀδιάλειπτη προσευχὴ ὅταν λέγη «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Ἀλλὰ καὶ πρὸ Χριστοῦ βλέπουμε ὅτι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ εἶναι τρόπος ὕπαρξης, τρόπος ζωῆς. Ὁ προφητάναξ Δαυὶδ λέγει: «προωρώμην τὸν Κύριόν μου ἐνώπιόν μου διὰ παντός», ἢ «ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου Κύριε».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸν 3ο αἰ. μ.Χ. διδάσκει: «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».

Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι γιὰ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται τὸν Χριστό. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Ἀλλὰ καὶ ὅσα γίνονται μέσα στὴν ἐκκλησία, οἱ ἀκολουθίες τοῦ εἰκοσιτετραώρου καὶ οἱ θεῖες λειτουργίες, εἶναι διαρκεῖς ὑπομνήσεις τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας.

Στοὺς τρόπους ὑπόμνησης αὐτῆς τῆς παρουσίας ἐντάσσεται καὶ ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Ἐφραὶμ ὁ Ἀριζονίτης ἔλεγε: «νὰ λέμε συνεχῶς τὴν εὐχή, εἴτε μὲ τὸν νοῦ εἴτε μὲ τὸ στόμα. Ἡ εὐχὴ δὲν ἀφήνει τὴν ἁμαρτία νὰ εἰσέλθη στὸν ἄνθρωπο καὶ ὁ διάβολος καίγεται απ’αὐτὴν, γι’ αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ τὴν σταματήσει». Ὁ δὲ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀναφέρει: «Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε τοὺς πολεμίους».

Στὴν ταραγμένη ἐποχή μας ἡ εὐχὴ ἔχει μεγάλη σημασία, γιατὶ διατηρεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ εἰρηνικὴ κατάσταση. Ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει τὶς δυσκολίες μὲ ἠρεμία καὶ γαληνεύει ἡ συνείδησή του, διότι κάθε φορὰ ποὺ ἐπικαλεῖται τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σταλάζει μέσα του ὁ Θεὸς τὴν πληροφορία ὅτι «ἐγὼ θὰ σὲ ἐλεήσω».

Μὲ τὴν εὐχή, λέει ὁ Ἐφραὶμ ὁ Ἀριζονίτης, ἁγιάζεται τὸ στόμα, ἁγιάζεται ὁ ἀέρας, ἁγιάζεται ὁ τόπος, στὸν ὁποῖο λέγεται.

Ὅταν ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει ὅτι περισσότερο πρέπει νὰ μνημονεύουμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ παρὰ νὰ ἀναπνέουμε, τὸ λέει ἐπειδὴ βιώνει τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἰησοῦ στὴ ζωή του ὡς τὸ ὀξυγόνο του. Αἰσθάνεται τὴν παραμικρὴ αἴσθηση τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ ὡς ἀσφυξία, ὡς ἔλλειψη ὀξυγόνου.

«Τί οὖν μακαριώτερον, τί εὐδαιμονέστερον ἢ τί γλυκύτερον», θὰ μᾶς πῆ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἀπὸ τὸ νὰ μελετᾶ κανεὶς πάντοτε τὸ ἔνδοξο, τὸ τερπνὸ καὶ πολυπόθητο ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ;

Καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Πρέπει συνεχῶς, ἀδιαλείπτως νὰ λέμε τὴν εὐχή. Μέσα στὴν καρδιὰ καὶ τὸν νοῦ μας νὰ μείνη μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας. Γιατὶ ὅταν ἐμεῖς ἀφήνουμε τὴν προσευχή, τότε ὁ διάβολος μὲ λογισμοὺς ἀρχίζει καὶ μᾶς ζαλίζει».

Ὁ Ἁγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης ἐπιμένει: «ἡ ἐξάσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι καὶ γιὰ τοὺς λαϊκούς.

Ἡ εὐχὴ εἶναι ἀπαραίτητη, γιατὶ ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς δυσκολίες τῆς παρούσης ζωῆς καὶ ταυτόχρονα θὰ ἔχουμε μιὰ ἑτοιμασία γιὰ τὴν ἀναχώρησή μας. Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐπενδύσει στὴν εὐχή, τὴν ὥρα τῆς ἀναχωρήσεώς του πολὺ πιὸ ἄνετα, πολὺ πιὸ εὔκολα καὶ περιφρουρούμενη ἀπὸ ἀγγέλους ἡ ψυχὴ θὰ φύγη πρὸς τὸ ποθούμενο, ποὺ θὰ εἶναι ὁ Χριστός.

Στὴ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ δὲν ἀρκοῦν μόνο οἱ ἀκολουθίες καὶ ἡ συμμετοχὴ στὰ μυστήρια, πρέπει διαρκῶς ὁ νοῦς του νὰ κολλάει στὸν Χριστό. Ὅταν ἔχουμε κολλήσει στὸν Χριστὸ μὲ τὴν ἐξάσκηση τῆς προσευχῆς, θὰ μᾶς πάρει ὁ Θεὸς κοντά του μὲ πολλὴ ἄνεση καὶ ὡς μάρτυρες.

Ὅταν λέμε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με, ἀσχολεῖται ὁ ἴδιος ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργὸς ὅλης τῆς κτίσεως μὲ τὴν μηδαμινότητά μας καὶ ἐγγυᾶται Αὐτὸς ὅτι θὰ κάνη τὰ πάντα γιὰ νὰ μᾶς σώση.

Καὶ ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του ὁ π. Γεώργιος μὲ τὴν εὐχὴ προτροπή: Νὰ ζητᾶμε διαρκῶς τὸ ἔλεος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἔρθη στὴ ζωή μας καὶ νὰ ἐπιτρέψη νὰ γίνη μέσα μας ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τότε ἡ καρδιά μας θὰ εἶναι θρόνος τοῦ Ὑψίστου, θὰ εἶναι φάτνη καὶ ὁ Χριστὸς ὡς βρέφος θὰ ἀνακλιθῆ μέσα στὴν καρδιά μας καὶ θὰ ἔχουμε κάθε μέρα Χριστούγεννα.

Μετὰ τὴν ὁμιλία στὸ Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι ὁ π. Γεώργιος δέχθηκε ἐρωτήσεις καὶ ἀπάντησε σὲ ἀπορίες τοῦ ἀκροατηρίου.

Ἀκολούθησε τὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ συναπτὰ ἡ Μονολόγιστη Εὐχή.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ ἱερὰ Ἀγρυπνία μὲ τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ἀθανάσιο Τσίτσιο, ἐφημέριο τοῦ Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κορωπίου.

Ἔψαλε ὁ κ. Ἰωάννης Καρῖνος, ἱεροψάλτης καὶ πτυχιοῦχος Τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.