Σε μία υπέρλαμπρη Θεία Λειτουργία, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Ιλίου κ. Αθηναγόρου και Ηλιουπόλεως κ. Θεοδώρου, τελέσθηκε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του Αρχιδιακόνου της Ι.Μ. Ιλίου.

Η χειροτονία τελέσθηκε στον Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας Ιλίου το πρωί του Σαββάτου 28 Μαΐου 2016. Ο π. Παναγιώτης Τσιλιβερδής υποδέχθηκε τους δεκάδες ιερείς και τους εκατοντάδες λαϊκούς που προσήλθαν να συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία. Μέσα σε έντονο κλίμα συγκίνησης, αμέσως μετά τον Χερουβικό ύμνο, όπως επιβάλει το τυπικό, εψάλει από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ιλίου το τροπάριο «Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον» και ξεκίνησε η χειροτονία με τις ομιλίες του χειροτονούμενου και την αντιφώνηση του κ. Αθηναγόρου.

Ο π. Παναγιώτης ευχαρίστησε όλους τους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά του και τον βοήθησαν να ζήσει όλες αυτές τις χαρές και ευλογίες που έχει ζήσει μέχρι σήμερα. Ιδιαιτέρως ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ιλίου κ. Αθηναγόρα που του έδωσε τη χαρά να είναι διάκονός του για σχεδόν 6 χρόνια, και διαπίστωσε πως κοντά του έμαθε πάρα πολλά.

Ο Σεβασμιώτατος εξήρε την προσφορά του π. Παναγιώτη και θυμήθηκε τις αμέτρητες φορές που ο π. Παναγιώτης λειτούργησε μαζί του, είτε εντός, είτε εκτός Μητροπόλεως, όπως επίσης και το γεγονός πως όλοι είχαν να πουν πάντοτε έναν καλό λόγο για τον Αρχιδιάκονο.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιλίου απένειμε το οφίκιο του Σταυροφόρου Οικονόμου στον π. Παναγιώτη.

Ακολούθησε δεξίωση στην αίθουσα του Ιερού Ναού για όλους τους συγγενείς και τους φίλους του νέου πρεσβυτέρου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιλίου, ο οποίος τοποθετείται στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Πετρουπόλεως.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Ι. Ατζάμπος

Χειροτονητήριος λόγος π. Παναγιώτη Τσιλιβερδή

Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
Σεβασμιώτατε Άγιε Ηλιουπόλεως
Σεβαστοί μου Πατέρες,

Αγαπητοί μου Αδελφοί,

Συνήθως σ’ έναν χειροτονητήριο λόγο ακολουθείται ένας τύπος, σύμφωνα με τον οποίο από τη μία πλευρά πρέπει κανείς να εξάρει το ύψος και τις ευθύνες της ιερατικής αποστολής και από την άλλη να ευχαριστήσει όλα εκείνα τα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του. Να μου επιτρέψετε να μην ακολουθήσω αυτόν τον τύπο. Σαν τον Άγιο θεόπτη και προφήτη Μωυσή αισθάνομαι αυτή την στιγμή, ισχνός και βραδύγλωσσος, για να αναφερθώ στο μεγαλείο του Μυστηρίου της Ιερωσύνης που θα τελεσθεί σε λίγα λεπτά από Εσάς.

Φρονώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου ότι η σημερινή ευχαριστιακή Σύναξη, η σημερινή Θεία Μυσταγωγία με πρωτοκορυφαία την Σεπτή Σας παρουσία Σεβασμιώτατε, μιλά από μόνη της για το τι είναι η Ιερωσύνη. Η ίδια η Θεία Λειτουργία την οποία επιτελείτε αποτελεί από μόνη της ένα ολοζώντανο κήρυγμα.

Είναι προτιμότερη λοιπόν για μένα η σιγή, η σιωπή και ο εσωτερικός συγκλονισμός. Άλλωστε, για την Ιερωσύνη υπάρχουν οι λόγοι των μεγάλων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, μπροστά στους οποίους υποχωρεί κάθε δικός μου μικρός, ευτελής και ταπεινός λόγος.

Για δε τα πρόσωπα που σημαδεύουν τη ζωή μου, την σύζυγό μου Ασπασία, τους γονείς μου που πρόωρα αναχώρησαν για τον ουρανό, τα αδέλφια, τους Πνευματικούς Πατέρες, τους συγγενείς, τους φίλους, και όλους τους αγαπητούς μου συνανθρώπους – που δεν είδαν από εμένα καμία ωφέλεια και όμως τόσο με αγαπούν και σε αυτήν την μεγάλη στιγμή της ζωής μου έσπευσαν να μου προσφέρουν τα δώρα της αγάπης τους – οι ευχαριστίες μου, η αγάπη μου, η προσευχή μου και η μνημόνευσή τους στην Αγία και Ιερά Πρόθεση είναι το καλύτερο αντίδωρο που μπορώ να τους προσφέρω από δω και στο εξής.

Στήριγμα όμως ισχυρό και βακτηρία αποτελεί για μένα σήμερα και η παρουσία των αδελφών, κληρικών και λαικών από τα γραφεία της Ιεράς μας Μητροπόλεως, από τον Άγιο Πρωτοσύγκελλο, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο μέχρι και όλους τους κληρικούς και λαικούς αδελφούς που ενώνουν σήμερα τις προσευχές τους υπέρ εμού.

Παράλειψή μου θα ήταν εάν δεν αναφερόμουν στο τίμιο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ηλιουπόλεως κ. Θεοδώρου καθώς και στη σημερινή του σεπτή παρουσία πλησίον μου στη σημερινή μου χαρά. Πρόκειται για ιεράρχη μεγάλου πνευματικού διαμετρήματος, στον οποίο επίσης οφείλω πολλά.

Όμως, κατακλείοντας θα επιθυμούσα να αναφερθώ με λίγα λόγια στο διάστημα αυτό της εν Χριστώ Διακονίας μου, στο πρόσωπό Σας, Σεβασμιώτατε.

Από την πρώτη στιγμή της διακονίας μου κοντά Σας, συνάντησα έναν Επίσκοπο, όπως τον περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, στην επιστολή που έστειλε στον Απόστολο Τίτο: «δεί γαρ τον επίσκοπον ανέγκλητον είναι ως Θεού οικονόμον, μη αυθάδη, μη οργίλον, μη πάροινον, μη πλήκτην, μη αισχροκερδή, αλλά φιλόξενον, φιλάγαθον, σώφρονα, δίκαιον, όσιον, εγκρατή, αντεχόμενον του κατά την διδαχήν πιστού λόγου, ίνα δυνατός η και παρακαλείν εν τη διδασκαλία τη υγιαινούση και τους αντιλέγοντας ελέγχειν» (Τιτ. 1, 7-9).

Συνάντησα έναν Επίσκοπο που ίσταται «εις τόπον και τύπον» του Ιησού Χριστού. Συνάντησα έναν Επίσκοπο που αγωνιά για το ποίμνιό του και μεριμνά με κόπους και 34ιδρώτες για την ανύψωση του πνευματικού, βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου του. Συνάντησα έναν Επίσκοπο που κατέχει την θύραθεν και την Θεία παιδεία. Συνάντησα έναν Επίσκοπο που βαδίζει την οδό του μαρτυρίου. Μέσα σε αυτή την πορεία προσπάθησα να βρω κι εγώ τη δική μου θέση και να διδαχθώ από τα πολλαπλά χαρίσματα και τη σοφία Σας. Στο χρονικό διάστημα των έξι χρόνων που σας διακονώ, έμαθα ότι πρέπει να δέχομαι τον καθένα, με τα καλά και τα κακά του, και να επιδεικνύω υπομονή και ανοχή. Κοντά Σας έμαθα ότι πρέπει να αποφεύγω τον υποκριτικό ηθικισμό, τη στείρα τυπολατρία, «το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος» και να εισέρχομαι στα βαθύτερα της ορθοδόξου θεολογίας και πνευματικότητος. Κοντά Σας έμαθα ότι πρέπει να αναπαύω και να ξεκουράζω τον κάθε πονεμένο άνθρωπο που έρχεται κοντά μου. Γνωρίζω ότι σε όλα αυτά υπήρξα ελλιπής αυτά τα χρόνια!

Παρακαλώ πολύ την αγάπη Σας, να μου συγχωρέσετε όλα τα λάθη, τις αστοχίες και παραλείψεις μου και να συνεχίσετε να με στηρίζετε και να με καθοδηγείτε στην πορεία μου μέσα στην Αγία Εκκλησία μας. Ένα απλό ευχαριστώ είναι πολύ λίγο απέναντι στη δική Σας Αγάπη και μέριμνα για μένα.

Θέλω απλά να ξέρετε, ότι για μένα σήμερα δεν τελειώνει η διακονία μου κοντά Σας, αλλά λαμβάνει μια ευρύτερη διάσταση. Θα παραμείνω πιστός διάκονός Σας! Θα βρίσκομαι κοντά Σας με την ίδια και περισσότερη ακόμη αφοσίωση, υπακοή, αγάπη και προθυμία. Παρακαλώ και Εσείς, μην παύσετε να δείχνετε ανοχή απέναντί μου και να με αγκαλιάζετε με την πατρική Σας Αγάπη. Αυτό θα είναι η μόνη μου παρηγοριά και η κινητήριος δύναμη στο έργο της ιερατικής μου διακονίας. Ευχηθείτε λοιπόν, Σεβασμιώτατε, να με αναδείξει ο Κύριος δόκιμο εργάτη του αμπελώνα Του. Ευχηθείτε, παρακαλώ πολύ, ο Παράκλητος, «το Πνεύμα της αληθείας ο παρά του πατρός εκπορεύεται», να με φωτίζει, να γίνει ποδηγέτης μου οδηγώντας τα βήματά μου στη νέα μου πορεία, της οποίας αφετηρία είναι η σημερινή ημέρα.
Μη έχοντας τι άλλο να πω, υπακούοντας και πάλιν στο θέλημα του Θεού, κλίνω τον αυχένα και ως άλλος Σαμουήλ αναφωνώ: «λάλει, Κύριε, ότι ακούει ο δούλός σου». Αμήν.

DSC_7899.jpg

DSC_7949.jpg

DSC_7998.jpg

DSC_8145.jpg

DSC_8201_0.jpg

DSC_8265_0.jpg

DSC_8291.jpg

DSC_8311_0.jpg

DSC_8696.jpg

DSC_8766.jpg

Νταλιάρης Γιώργος

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.