Γράφει ο Διονύσης Μακρής, Θεολόγος -Δημοσιογράφος

Η 14η Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Μεικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Λατίνων που έγινε προσφάτως στο Κιέτι της Ιταλίας απέδειξε για άλλη μία φορά το μέγεθος της φαρισαικής υποκρισίας, που επικρατεί στους συμμετέχοντες και που ουσιαστικά μετατρέπουν τις συναντήσεις αυτές σε άχαρες επιδείξεις θεολογικών γνώσεων. 

Είναι γεγονός ότι κατά τις συναντήσεις αυτές κυριαρχούν οι σκοπιμότητες και οι μύχιες φιλοδοξίες δήθεν «εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων», που έχουν να κάνουν με το ποιος θα είναι επικεφαλής των «ενωμένων» και μακράν της αλήθειας χριστιανών και με το ποια θέση θα έχουν οι υπόλοιπες Εκκλησίες μέσα στο πλαίσιο της μελλοντικής πανθρησκείας, που αποτελεί βασικό στόχο του εκκλησιαστικού δόγματος του Τρούμαν. Κάλλιστα θα υποστηρίζαμε ότι από τις συναντήσεις αυτές απουσιάζει το κεντρικό πρόσωπο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και κατ’ επέκταση απουσιάζει η αλήθεια! Ως εκ τούτου είναι φυσικό επακόλουθο να κυριαρχεί και να αλωνίζει το ψεύδος και οι όψιμοι εκφραστές αυτού, που μεταβάλλουν τις δήθεν θεολογικές συναντήσεις σε αρένες φθηνών εκκλησιαστικών επιδιώξεων!

Μέσα στο πλαίσιο αυτό το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει υιοθετήσει πλήρως τον ανούσιο πρωτοφανή και ενίοτε αντιπατερικό θεολογικό λόγο του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, που εμμέσως οδηγεί σε μία εκκλησιολογία που απέχει μακράν της εκκλησιολογίας, που καθορίζουν οι ευαγγελικές διδαχές και οι Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και δυστυχώς τα πολλαπλά θεολογικά ατοπήματα του Μητροπολίτη Περγάμου όχι μόνο οδήγησαν στα καταδικαστέα κείμενα των θεολογικών συναντήσεων του Μπαλαμάντ και της Ραβέννας αλλά και ευθύνονται πλήρως για την πρωτοφανή συνοδική αλλοίωση που παρατηρήθηκε στην επισκοπική συνάντηση στο Κολυμπάρι της Κρήτης.

Και είναι συνοδική αλλοίωση γιατί για πρώτη φορά στα χρονικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας γίνεται σύνοδος με προσπάθεια πανορθόδοξης εμβέλειας, στην οποία όχι μόνο δεν καταδικάζονται αιρέσεις αλλά ρίχνονται και γέφυρες για την αναγνώρισή τους, χωρίς προηγουμένως αυτές να έχουν αποδεχθεί τη μετάνοια και να έχουν αποτινάξει τις αιρετικές τους διδασκαλίες. Ο δήθεν θεολογικός λόγος του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα έχει αφετηρία και στήριγμα την Β’ Βατικάνεια Σύνοδο και τις θέσεις του μεγαλόσχημου Μασώνου (με αποδείξεις πλέον) Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα, επιστήθιου φίλου του τότε Αμερικανού προέδρου Τρούμαν.

Έχοντας ως βάση τις αποφάσεις και τις θέσεις των ανωτέρω και εκμεταλλευόμενος τη θεολογική άγνοια που κατά κόρον επικρατεί στους υψηλόβαθμες βαθμίδες της Ορθόδοξης ηγεσίας επιχειρεί τα θεολογικά του ατοπήματα να τα στηρίξει διαστρεβλώνοντας τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Κάλλιστα θα χαρακτηρίζαμε τον εν λόγω ρασοφόρο, τον οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θεωρεί «μέγα θεολόγο» ως την αιτία της εξάπλωσης και διάδοσης της αιρέσεως του οικουμενισμού και ως εξευγενισμένο «Ταλιμπάν» και ηγέτη της «οικουμενιστικής οργάνωσης της Αλ Κάιντα» που δημιουργήθηκε και γαλουχήθηκε από ξένα κέντρα για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους και να αλώσει την Αγία Ορθοδοξία μας. Ο χαρακτηρισμός ως «Ορθόδοξοι Ταλιμπάν» έχει επιλεγεί από τον δήθεν «μέγα θεολόγο» Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα και απευθύνεται σ’ αυτούς τους ελάχιστους πλέον Ορθοδόξους που αντιδρούν και απορρίπτουν τα θεολογικά του ατοπήματα, προκειμένου να τους απομονώσει και να τους υποβαθμίσει…

Η συνάντηση λοιπόν στο Κιέτι της Ιταλίας για μία ακόμη φορά κινήθηκε στο «Ζηζιούλειο» πνεύμα που σώνει και καλά επιδιώκει να αποδεχθούμε το παπικό πρωτείο. Αυτό το «Ζηζιούλειο» πονηρό, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, πνεύμα επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να περιτυλίξει με έναν μανδύα ορθόδοξο την εγωιστική εμμονή των εκπεσόντων εκ της αληθείας επισκόπων Ρώμης να καυχώνται πως προπορεύονται και ηγεμονεύουν παγκοσμίως τον χριστιανισμό και πως ο Θεός τους έχει ορίσει να είναι πρώτοι με όλους τους υπολοίπους να ακολουθούν…

Το κοινό κείμενο στο οποίο κατέληξαν οι συμμετέχοντες στο Κιέτι της Ιταλίας αποτελεί σύμφωνα με τον Λατίνο αρθρογράφο Mark Woods «τη συνέχεια μιάς προηγούμενης εκδοχής που εγκρίθηκε σε μία συνεδρίαση στη Ραβέννα το 2007, η οποία διαπίστωσε ότι -με διαφορετικές αποχρώσεις στην αντίληψη της λέξης μεταξύ Ανατολής και Δύσης- το παπικό πρωτείο ήταν αποδεκτό από όλους τους Χριστιανούς». Ο ίδιος αρθρογράφος υποστηρίζει ότι τα εμπόδια αποδοχής του παπικού πρωτείου είναι η Ουνία αλλά και οι «Ορθόδοξοι Ταλιμπάν» σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα. Πρόκειται, όπως γράφει χαρακτηριστικά για «ενοχλητικά εθνικιστικές και θεολογικά φονταμενταλιστές ιερείς και ακαδημαικοί που είναι κατηγορηματικά αντίθετοι σε οποιαδήποτε μορφή διαλόγου ή συμβιβασμό (!!!) με τη Ρώμη ή με Προτεσταντικές Εκκλησίες, τις οποίες δεν αναγνωρίζουν καν ως Εκκλησίες».

Αναφέρεται μάλιστα το παράδειγμα του Πατριαρχείου Γεωργίας, το οποίο επιχειρεί να στιγματίσει και να στηλιτεύσει υποστηρίζοντας ότι εκφράζει υπερεθνικισμό… Και ο αρθρογράφος αναφέρει ως εμπόδιο στην προσέγγιση και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν, αφήνοντας έμμεσα να εννοηθεί ότι η πολιτική του είναι ενάντια στο όλο παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης μέσα στο οποίο εντάσσεται και η συμφωνία προσέγγισης Ορθοδόξων και Λατίνων.

«Εκτός από τους θεολογικούς παράγοντες-αναφέρει- υπάρχουν και άλλοι που είναι καθαρά πολιτικοί: πως θα «παίξει» οποιαδήποτε προσέγγιση μεταξύ της Ορθόδοξης Ανατολής και της Καθολικής Δύσης στην εγχώρια και εξωτερική πολιτική της Ρωσίας;
Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά μας. Όπως είπε και ο γνώστης του Βατικανού Gianni Valente, είναι καλύτερο να αποφεύγουμε τόσο «την ζαχαρούχα αισιοδοξία όσο και την ηττοπαθή απαισιοδοξία όταν κρίνουμε τις αναγκαίες στάσεις, τις αναστροφές και τις απότομες επανεκκινήσεις στο ταξίδι που ξεκίνησαν η Καθολική και η Ορθόδοξη Εκκλησία για να ξεπεράσουν τις πολύχρονες διαιρέσεις και να αποκαταστήσουν τη μυστηριακή ενότητα». Αλλά αυτή η συμφωνία είναι κάτι και αξίζει ιδιαίτερης προσοχής».

Γιώργος Λακαφώσης

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.