Μόλις βγήκε ο Αρχιεπίσκοπος και δήλωσε «Η περιουσία είναι δική μας, δεν ανήκει στο Κράτος, δεν πωλείται, δεν υποθηκεύεται. Η ίδια η Εκκλησία θα την διαχειριστεί…», ενώ τις προηγούμενες μέρες η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποστόμωσε τους επικριτές της παρουσιάζοντας επίσημα στοιχεία όπου αποδεικνύεται πως παρείχε το 2015 το ποσό των 126.041.801,73 ευρώ σε όσους έχουν ανάγκη με αναλυτικούς πίνακες, οι θολοκουλτουριάρηδες αριστερούληδες ορκισμένοι πολέμιοί της λύσσαξαν. 

Σε άρθρο με τίτλο “Κοινωνική συμβολή της Εκκλησίας” της Αγγελικής Καμπούρη η εφημερίδα ΑΥΓΗ ανακυκλώνει τα ίδια φούμαρα περι εκκλησιαστικής περιουσίας και μάλιστα υποδεικνύει στην Εκκλησία τι πρέπει να κάνει σε κοινωνικό επίπεδο εκμεταλλευόμενη την “μεγάλη αυτή περιουσία” της. Όλα όσα προτείνει στο μεταξύ είναι δουλειά του επίσημου κράτους, ενώ η γράφουσα έχει θράσος να υποδείξει στην Εκκλησία ποιες είναι ο ιαρχές του Χριστιανισμού! 

Ακολουθεί το άρθρο: 

Η αντίληψη ότι κάτι υπάρχει πέρα και πάνω από τον άνθρωπο είναι σχεδόν τόσο παλιά όσο και η ύπαρξη του ίδιου του ανθρώπου. Κάποια δύναμη, κάποιο ον πανίσχυρο, που κατευθύνει τη ζωή μας, στο οποίο μάλιστα δίνονται και χαρακτηριστικά ανθρώπινα, είναι κάτι σύνηθες σε πολλούς πολιτισμούς της Γης. Όσο πιο αδύναμος αισθάνεται ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο προσμένει βοήθεια από το υπέρτατο ον, στο οποίο αποδίδει ιδιότητες κατ’ επέκταση του εαυτού του.
Σκοπός μου, στον μικρό αυτόν χώρο, δεν είναι να αναλύσω το θέμα της πίστης ή της θρησκείας ούτε να κρίνω κατά πόσον ευσταθούν αυτές οι αντιλήψεις. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι σοβαρή υπόθεση και οι ρίζες της πίστης πολύ βαθιές. Σέβομαι τους συνανθρώπους μου και, επομένως, σέβομαι τις θέσεις τους στο εν λόγω θέμα.
Η πίστη, ωστόσο, αυτή σ’ ένα υπέρτατο ον, σε έναν ή περισσότερους θεούς, δεν περιορίζεται απλά στην πνευματική ή ψυχική ανάγκη για επικοινωνία με το θείο, αλλά δημιουργούνται οργανωμένα σύνολα για την εξυπηρέτηση αυτής της ανάγκης. Τα οργανωμένα αυτά σύνολα είναι καθ’ όλα επίγεια, με εγκόσμιες ανάγκες, όπως τόπους συγκέντρωσης πιστών, προσωπικό, έξοδα συντήρησης κ.λπ. Μερικά, μάλιστα, από αυτά τα οργανωμένα σύνολα αποκτούν μεγάλα περουσιακά στοιχεία, τα οποία, πολλές φορές, ουδεμία σχέση έχουν με την πνευματική επικοινωνία, αλλά μόνο με την οικονομική άνεση, ακόμη και με τη χλιδή.

Εάν οι θρησκευόμενοι χρειάζονται έναν ορισμένο τόπο συγκέντρωσης και άτομα κατάλληλα για τις πνευματικές τους ανάγκες, καλώς κάνουν και τα έχουν. Εάν μπορούν να τα συντηρήσουν με ίδιους πόρους, αυτό δεν αφορά κανέναν άλλο. Από τη στιγμή, όμως, που οι ίδιοι πόροι δεν επαρκούν και ζητείται η οικονομική συνδρομή και των μη θρησκευομένων, το θέμα αλλάζει και παίρνει μορφή γενικότερα κοινωνική. Ναι μεν να εξυπηρετούνται οι πνευματικές ανάγκες ενός αριθμού πολιτών, αλλά συγχρόνως να εξυπηρετούνται και οι βιοτικές ανάγκες του συνόλου των πολιτών.

Στην Ελλάδα, αναμφίβολα, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θρησκεύεται και η πλειονότητα ανήκει στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία της χώρας. Παράλληλα, υπάρχουν μικρότερα σύνολα, που ανήκουν σε κάποιο άλλο χριστιανικό δόγμα ή διαφορετική θρησκεία. Ό,τι ισχύει για την πλειονότητα πρέπει να ισχύει και για το σύνολο των θρησκευομένων. Παράλληλα, εφόσον το θέμα είναι πλέον κοινωνικό, σε μια δημοκρατία, ό,τι ισχύει για τους θρησκευόμενους, πρέπει να ισχύει για το σύνολο των πολιτών, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές ή όχι πεποιθήσεις τους.

Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι μια πλούσια Εκκλησία, με την έννοια ότι έχει περιουσιακά στοιχεία και εισοδήματα που ξεπερνούν τις πνευματικές υπηρεσίες προς τους πιστούς. Δεδομένου δε ότι η χριστιανική θρησκεία είναι κατά βάση θρησκεία αγάπης, αλληλεγγύης, απλότητας και συμπόνιας, ο ρόλος της υποχρεούται να είναι πρωτίστως ίσως κοινωνικός. Ιδιαίτερα σε εποχές ανέχειας, ο ρόλος της επιβάλλεται να είναι κοινωνικά σημαντικός.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, επομένως, μπορεί να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο με διάφορους τρόπους. Κάποιο συσσίτιο σε μια ή περισσότερες ενορίες ασφαλώς δεν αρκεί. Θα μπορούσε άνετα να συμβάλει ή αναλάβει οικονομικά την επιδιόρθωση α) κάποιου παλιού σχολικού κτηρίου, ώστε να είναι κατάλληλο για τη φοίτηση μαθητών, β) ασθενοφόρων, που τόσο πολλή ανάγκη έχουν οι ασθενείς, γ) ελικοπτέρων της πυροσβεστικής, κάτι τόσο απαραίτητο για τη χώρα.

Να διαθέσει κτήριά της για άστεγους και οικογένειες που έχουν χάσει τα πάντα. Να στηρίξει οικονομικά γηροκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, παιδικούς σταθμούς, ιδρύματα για κακοποιημένα παιδιά και γυναίκες σε μόνιμη βάση.

Οι πολίτες φορολογούνται και, μάλιστα, αρκετά βαριά στους δύσκολους αυτούς καιρούς. Τα έσοδα της φορολογίας δεν επαρκούν για τη συντήρηση ενός σωστού κοινωνικού κράτους, για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και προσφορά απαραίτητων υπηρεσιών. Δεδομένου δε ότι οι κληρικοί αμείβονται από το Δημόσιο και δεν επιβαρύνουν το ταμείο της Αρχιεπισκοπής, πιστεύω πως είναι επιτακτική ανάγκη η Εκκλησία να συνδράμει στις κοινωνικές ανάγκες του λαού στο σύνολό τους. Άλλωστε έτσι θ’ ανταποκριθεί σωστότερα και στις αρχές του χριστιανισμού.

Χατζηγιάννης Μ

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.