‘Επιστρέφοντας για το Όρος στην Ουρανούπολη με πλησίασε μια νέα και με παρακάλεσε να εύχωμαι. Αποφάσισε να γίνει μοναχή, αλλά οι γονείς της δεν ήθελαν.
Έφυγε κρυφά χωρίς να πάρει τίποτα μαζί της. Ήταν μια πονεμένη ψυχή.
Κράτησα λίγα χρήματα για το εισιτήριο ως τη Δάφνη και από κει και πέρα έχει ο Θεός.
Της έδωσα όλα τα χρήματα και το ξυπνητήρι διότι θα της ήταν χρήσιμο στο μοναστήρι που θα πήγαινε.
Μόλις έφτασα στη Δάφνη με φώναξε ένας προϊστάμενος Φιλοθείτης : ‘ Έχω εδώ τα ζώα του Μοναστηριού. Να βάλεις τα πράγματά σου, αλλά και συ να ανέβεις ακούς? Έχεις υπομονή?
Έφτασα ξεκούραστος στο Μοναστήρι. Το ίδιο βράδυ έρχεται ένας μοναχός και μου λέει: ‘Kάποιος μου έφερε ένα ξυπνητήρι. Εγώ έχω και άλλο. Μήπως εσύ δεν έχεις? Κράτησέ το.’
Μετά από αυτό διαλύθηκα από την πρόνοια του Θεού, που τόσο χειροπιαστά έβλεπα να φροντίζει για μένα τον ταλαίπωρο.’

Καραγιάννης Ανδρέας

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.