Όλοι ξέρουμε πως αίρεση ονομάζεται η οδός η οποία δεν οδηγεί τον άνθρωπο στην σωτηρία και καυχόμαστε πως ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί κατέχουμε την Ορθή Πίστη, σας έχω νέα λοιπόν επειδή μάλλον δεν είναι έτσι.

Την Ορθή Πίστη κατέχουν όσοι κατέχουν και την Ορθοπραξία, βλέπετε η πίστη είναι ένα πουλί που δεν πετά μόνο με την φτερούγα της Ορθή Πίστης αλλά και της πράξης η οποία επιβεβαιώνει πως έχουμε Ορθή Πίστη. Η πίστη βλέπετε δεν είναι θεωρητική γνώση των δογμάτων γιατί αν ήταν όλοι οι πτυχιούχοι θεολόγοι θα ήσαν και πτυχιούχοι άγιοι.

Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και τήρηση των Νόμων Του, ποιοι είναι αυτοί οι Νόμοι; Μας το λέγει ο Μακαριστός π. Αυγουστίνος Καντιώτης: «Η αγάπη προς το Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον είναι δύο φτερούγες, που μας υψώνουν. Όπως το πουλί, άμα χτυπηθεί στη μια φτερούγα δεν πετάει, έτσι κι ο άνθρωπος. Θέλει δύο φτερούγες, για να πετάξει ψηλά, να φύγει από την ύλη, τη διαφθορά και τον εκφυλισμό και να γίνει άνθρωπος και άγγελος. Η μια φτερούγα είναι η αγάπη προς το Θεό, η άλλη είναι η αγάπη προς τον πλησίον.

«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου», και «τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Αγάπα το Θεό με όλη σου την καρδιά· πρωί, μεσημέρι, βράδυ, να προσεύχεσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς. Αγάπα και τον πλησίον σου. Η αγάπη δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Μια λέξη, η αγάπη, λύνει όλα τα προβλήματα· είναι το χρυσό κλειδί.

Εύχομαι στην καρδιά σας, να υπάρχει η αγάπη προς το Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον· αμήν.» – Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, φύλλο 1907, Φλώρινα 2004* Ας δούμε τώρα και τι είπε ο άγιος Παΐσιος σε κάποιον νεαρό τότε ιερέα που όπως πολλοί σήμερα βιάζονται να ανοίξουν το στόμα πριν βουτήξουν τη γλώσσα στο μυαλό:

Θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη στον π. Παΐσιο. Νέος άνθρωπος τότε, με τη συνηθισμένη στους νέους ανθρώπους έπαρση και οξύτατη κριτική για τα κακώς κείμενα στο χώρο της Εκκλησίας. Ο γέροντας με δέχτηκε με πολλή αγάπη και κουβεντιάσαμε για πολλά θέματα. Προς το τέλος σηκώθηκε, πήγε στο μηχάνημα για να μου φτιάξει ένα εικονάκι. Σε μια στιγμή γύρισε και μου είπε: «Κοίταξε, ευλογημένε, να φτιάξεις τον εαυτό σου.

Αν φτιάξεις τον εαυτό σου, θα φτιαχτεί κι ένα κομμάτι άπ’ την Εκκλησία. Κι αν φτιάξουμε όλοι τον εαυτό μας, αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο στο σώμα της Εκκλησίας!». Δεν αισθανόμαστε το τι σημαίνει να είναι κανείς μέλος της Εκκλησίας και πόση ευθύνη έχει απέναντι στον Χριστό και τούς αδελφούς του. Δεν συναισθανόμαστε το κακό πού προκαλεί ή δική μας αμαρτία στο σώμα της Εκκλησίας, σαν να ήταν ή αμαρτία ιδιωτική μας υπόθεση.

Ούτε συνειδητοποιούμε ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για τις πτώσεις των άλλων μελών της Εκκλησίας. Ή πτώση του άλλου γίνεται αφορμή αδιαφορίας, ειρωνείας ή κατακρίσεως, μία κατάσταση και μία αντιμετώπιση πού πολύ συχνά επισημάνθηκε και στηλιτεύτηκε από τους αγίους της Εκκλησίας. Ή κατάκριση έχει γίνει το κυριότερο αμάρτημα και ή νόσος των ευσεβών.

Αν πραγματικά είχαμε μία στοιχειώδη αυτογνωσία και ελάχιστη έστω συναίσθηση της ευθύνης μας ως μελών της ’Εκκλησίας, ή στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους θα ήταν πολύ πιο επιεικής και διαφορετική.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.