H ζήλια, λένε οι ειδικοί, εκφράζει μία βαθύτερη προσωπική ανασφάλεια, μία ριζωμένη δυσπιστία απέναντι στον εαυτό μας και κατ’ επέκταση στους άλλους.

Χαρακτηρίζουν δε την ζήλια ως νοσηρή όταν η συμπεριφορά μας είναι δυσανάλογη με τις υπάρχουσες συνθήκες, όταν μεταφράζουμε κάθε ερέθισμα ως απειλή και παγιδευόμαστε τυφλά μέσα στο ιδιότυπο κελί που οικοδομεί την ζήλια.

Το φαινόμενο και οι παρενέργειες της ζήλιας έχουν εμπνεύσει λογοτέχνες και δημιουργούς. Παραδειγματική φιγούρα ο Οθέλλος του Σαίξπηρ, το «Τούνελ» του Ερνέστο Σάμπατο, η «Ολέθρια σχέση», κ.ά.

Αίτια του φαινομένου της Ζήλιας;

Χαμηλή αυτοεκτίμηση. Πρώιμο οικογενειακό περιβάλλον που καλλιεργεί την δυσπιστία για τον έξω κόσμο, για τα κίνητρα των άλλων και εδραιώνει μία στάση μόνιμης «επιφυλακής» απέναντι στη ζωή και στα ενδεχόμενα απρόβλεπτα απειλητικά σενάριά της.

Τραυματικά γεγονότα ζωής, που μας οδηγούν σε ψυχικό τραυματισμό, σε αισθήματα απόρριψης και προδοσίας. Αποχωρισμοί στην παιδική ηλικία που μας έκαναν να νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι, με αποτέλεσμα όποιος έρχεται κοντά μας να συμβολίζει τον πηγαίο μας φόβο, τον άνθρωπο εκείνο που πάντα θα φεύγει μακριά και θα μας αφήνει μόνους.

Η θέση της Εκκλησίας

Αν θέλουμε να δούμε πώς νοείται η ζήλια από πλευράς Εκκλησίας, τότε χρειάζεται να θυμηθούμε τα εξής:
Η Αγία Γραφή μας παραγγέλλει να χαιρόμαστε μαζί μ’ εκείνους που χαίρονται και να κλαίμε μαζί μ’ εκείνους που κλαίνε (Ρωμ. 12,15).

Τί κάνει όμως εκείνος που ζηλεύει;

Χαίρεται με την δυστυχία του άλλου και κλαίει με την ευτυχία του. Ο Κύριος μας παραγγέλλει να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, ακόμα και τους εχθρούς μας (Ματθ. 5,14).

Τί κάνει όμως ο ζηλότυπος;

Όχι μόνον τους εχθρούς του δεν αγαπάει, αλλά και τους συγγενείς, τους φίλους του, ακόμα και τους ευεργέτες του. Όταν τους ζηλεύει, τους βλέπει σαν εχθρούς και θέλει να τους βλάψει. Η κατάληξή της μπορεί να είναι μοιραία οδηγώντας στην καταστροφή του άλλου ή την αυτοκαταστροφή του ίδιου του ατόμου.

Πώς θεραπεύεται το πάθος της Ζήλιας;

Η θεραπεία, αν και φαίνεται να είναι απλή, έχει όμως ως προϋπόθεση την επιθυμία του συγκεκριμένου ανθρώπου που υποφέρει από το πάθος της ζήλιας να ελευθερωθεί. Κατ’ αρχήν χρειάζεται ο άνθρωπος αυτός να σκέφτεται πώς όλα τα καλά που έχει, η ζωή, το μεγαλύτερο αγαθό, είναι δωρεές του Θεού. Να σκέφτεται επίσης πόσο μικρός και αμαρτωλός είναι ο ίδιος και πόση λύπη προξενεί στον δωρεοδότη Κύριο με τις καθημερινές του αμαρτίες, μεταξύ αυτών και της ζήλιας. Με τις σκέψεις αυτές θα ταπεινώνεται και ο ταπεινός άνθρωπος μπορεί να αποβάλλει το πάθος αυτό, γιατί τί άλλο είναι η ζήλια από θυγατέρα της υπερηφάνειας;

Χρειάζεται επίσης ο άνθρωπος αυτός να αγωνίζεται να αποκτήσει την αρετή της αγάπης. Να θυμάται ότι ο ίδιος πλάστηκε από την αγάπη του Δημιουργού Θεού και ότι όποιος αγαπά τον άλλο έχει τηρήσει όλο τον Θείο Νόμο, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ. 13,10). Όπου λοιπόν υπάρχει αγάπη δεν έχει θέση η ζήλια. «Εκείνος που αγαπάει, δεν ζηλεύει» (Α ́ Κορινθ. 13,4).

Θεραπευτικό μέσο είναι ασφαλώς και η επίγνωση της ματαιότητας των βιοτικών πραγμάτων. Όσο περισσότερο γίνει συνείδηση η ματαιότητα των βιοτικών πραγμάτων: πλούτος, τιμή, δόξα, μεγαλεία, κ.ά., τόσο θα κατανοήσουμε πόσο ψυχοφθόρο και ψυχόλεθρο είναι το πάθος της ζήλιας. Πόσο άδικα μας ταλαιπωρεί και πόσο θα ανακουφιστούμε και θα ελευθερωθούμε όταν την αποβάλλουμε από την καρδιά και την ψυχή μας.

Χρειάζεται, όπως λένε και οι ειδικοί, το σπάσιμο του φαύλου κύκλου. Να έρθουμε δηλαδή αντιμέτωποι με αυτό που φοβόμαστε ότι θα χάσουμε, αν σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τη ζήλια σαν άμυνα απέναντι στους βαθύτερους φόβους μας.

Διαβάστε επίσης τι είναι το Τάμα. Πως και Πότε πρέπει να γίνεται;

Φανούρης Ευστράτιος
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (3 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.