Η πνευματική διάσταση του ζητήματος είναι η σημαντικότερη για την Εκκλησία.

Το κλειδί για να το κατανοήσουμε είναι η λέξη: “ΜΥΣΤΗΡΙΟ”. Γι’ αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν αναγνωρίζει τις τελετές γάμου αλλοδόξων. Αλλά οφείλουν να την επαναλάβουν Ορθόδοξα οι Χριστιανοί για να αναγνωρίζονται στην Εκκλησία ως ζευγάρι, έστω και αν ήταν παντρεμένοι για δεκαετίες πριν γίνουν Χριστιανοί!

Εντός της Εκκλησίας, ο γάμος εντάσσεται στο σχέδιο της σωτηρίας. Ο στόχος, δεν είναι να ωφεληθεί κάποιος από τις σεξουαλικές χάρες του άλλου. Ούτε να ζήσουν απλώς μαζί “ευτυχισμένοι” δύο άνθρωποι. Ο στόχος του γάμου ως ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ως “μύησης” δηλαδή – για να γίνει κατανοητή η έννοια της λέξης – είναι να ενταχθεί ο γάμος στα πλαίσια της θεωτικής πορείας του ζευγαριού. Με άλλα λόγια, εκτός από τους δύο, βάζουμε στη ζωή της οικογένειάς μας και τον Θεό.

Δεν ζούμε ερήμην του Θεού, ούτε τεκνοποιούμε χωρίς Αυτόν. Αλλά “ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα”. Δια της μύησης αυτής είναι σαν να λέμε στον Θεό: “Θεέ μου, η πορεία μας προς τη Θέωση, στα πλαίσια της Εκκλησίας σου, είναι δεδομένη. Παρακαλούμε, ευλόγησε αυτή τη νέα κατάσταση της ζωής μας, ώστε πλέον, όχι ένας, αλλά δύο μαζί, ενωμένοι ως ανδρόγυνο, να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, που είναι το κέντρο και ο στόχος της ζωής μας”.

Ο στόχος, λοιπόν, δεν είναι ούτε η “ευτυχία” των δύο, ούτε “η τεκνοποιία”, ούτε “το σεξ”. Ο στόχος είναι η ΘΕΩΣΗ. Ο ίδιος στόχος που είχαν οι δύο (υποτίθεται, εφ’ όσον ήταν Χριστιανοί) και πριν! Μόνο που τώρα, ο ίδιος αυτός στόχος, συνεχίζεται συντροφικά, όχι μόνο σε κοινή πορεία συζύγων, αλλά και ἐν Χριστῷ αδελφών!

Αποζητώντας λοιπόν ο άνθρωπος το σεξ χωρίς τον γάμο, δείχνει τα εξής: α) Πιθανόν θέλει τα ηδονικά καλά του γάμου, χωρίς όμως τις ανάλογες ευθύνες. Πρόκειται λοιπόν για ανευθυνότητα!, β) Αφήνει τον Θεό απ’έξω, δείχνοντάς Του ότι είναι ανεπιθύμητος στη συζυγική του ζωή! Συνεπώς και ο Θεός δεν ευλογεί τον γάμο ως μέρος της πορείας Θέωσης του ζευγαριού!, και γ) Δεν έχει ως στόχο την ἐν Χριστῷ ζωή, ούτε τη Θέωση.

Στη Χριστιανική λοιπόν Εκκλησία, η νέα αυτή περίοδος σχέσης του ανθρώπου α) συνοδεύεται από υπευθυνότητα απέναντι στον σύντροφο της ζωής του, απέναντι στα παιδιά που τυχόν θα γεννηθούν από αυτή την ένωση, και απέναντι στους ανθρώπους που θα επηρεάσει η ένωση αυτή,

β) εντάσσεται στα πλαίσια της Εκκλησιαστικής ζωής, όπου η ένωση αυτή αποβαίνει αιώνια, και όχι μόνο παροδική, γ) εντάσσεται στην ήδη υπάρχουσα πορεία δύο πιστών ανθρώπων που αποφασίζουν να τη συνεχίσουν ως σύζυγοι, βοηθώντας ο ένας τον άλλον στον δύσκολο αυτό αγώνα, όπως και στον κοινό αγώνα της βιοπάλης, πάντα με τη Χάρη του Θεού, ο οποίος δια του Μυστηρίου αυτού προσκαλείται να αναλάβει αυτή την πορεία, και να “τελειώσει” αμφοτέρους τους συντρόφους.

Γι’ αυτό και σεξουαλική πράξη έξω από τον γάμο, μαρτυράει πέραν της κοινωνικής ανευθυνότητας, επίσης μια ανευθυνότητα απέναντι στην αγιωτάτη πίστη μας και στον Δημιουργό μας που λαχταράει να συμμετέχει κι Εκείνος στη ζωή των πλασμάτων Του αν προσκληθεί, ώστε να τους οδηγήσει στην δική Του ζωή, δια του αγιασμού τους.

Συνεπώς, οι μονογαμικές εξωγαμιαίες σχέσεις με τον άνθρωπο που αγαπάμε δεν είναι αυτές καθεαυτές κακές ως πράξη. Είναι όμως αμαρτία (δηλαδή αστοχία) μόνο και μόνο επειδή μαρτυράει την αποτυχία του Χριστιανού να εντάξει τον γάμο του στην κατά Θεόν ζωή της Εκκλησίας. Φυσικά για τους μη Χριστιανούς δεν τίθεται θέμα. Γάμος είναι! Είτε στα πλαίσια της θρησκείας τους, είτε στα πλαίσια της συμβίωσης είναι γάμος, μιας και ποτέ δεν αποτελεί Μυστήριο.

Αμαρτία, λοιπόν, είναι οτιδήποτε μας απομακρύνει ή αποτυγχάνει να μας πλησιάσει στον Θεό. Και μόνο με αυτή την έννοια, μπορεί να γίνει διάκριση του “τι είναι αμαρτία, και τι όχι”. Δεν είναι λοιπόν ούτε θέμα “ενοχής”, ούτε θέμα “ανηθικότητας”. Είναι θέμα προσωπικής μας αποτυχίας ως Χριστιανών.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.