Βλέπουμε τα παιδιά μας να αρρωσταίνουν και να πονάνε, να υποφέρουν, να πληγώνονται και σκεφτόμαστε «αχ και να μπορούσα να το κάνω άτρωτο να μην το αγγίζει κανείς πόνος καμιά δοκιμασία….».

Μα γρήγορα προσγειωνόμαστε στην ανθρώπινη συνθήκη στην οποία γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δε μπορείς να κάνεις έναν άνθρωπο να μην πονάει.

Κι εάν γινόταν; Θα το έκανες;

Θες να σου πω την αλήθεια μου; Όχι. Διότι απλά δεν θα ήταν πλέον ο γιος μου αυτός, ούτε εγώ ο πατέρας του. Θα ήταν ένας άλλος και μάλιστα όχι άνθρωπος αλλά μηχανή, ρομπότ, ένα μηχανικό τέρας δίχως ψυχή και αίμα.

Δεν θα ήταν το παιδί μου το γλυκό και άτακτο, το νευρικό και χαριτωμένο, εκείνο που πέφτει και σηκώνεται, κάνει λάθη και σωστά, έχει ικανότητες και αδυναμίες, τραύματα και πολλά θαύματα στην ζωή του.

Ο άνθρωπος είναι αξιαγάπητος γιατί είναι ευάλωτος και εύθραυστος. Αγαπάμε ένα ήρωα όταν έχει μια κρυφή αδυναμία, όταν υπάρχει Αχίλλειος πτέρνα, διότι διαφορετικά δεν μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί του.

Ήρωας δεν είναι αυτός που τα μπορεί όλα, αλλά εκείνος που προσπαθεί για όλα. Ήρωας δεν είναι εκείνος που δεν πονάει αλλά αυτός που πάρα ότι πονάει αγωνίζεται για τις αξίες και τα όνειρα του.

Στο παιδί, στο άνδρα την γυναίκα και τον φίλο μας, δεν αγαπάμε την τελειότητα του αλλά την μοναδική και ανεπανάληπτη παρουσία του στην ζωή μας. Και αυτή η παρουσία δεν μας γλύκανε μόνο αλλά και μας πίκρανε, είχε συννεφιές αλλά μέρες γεμάτες φως.

π. Λίβυος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.