Γέροντα, μερικές φορές αισθάνομαι έντονα την αγάπη του Θεού και πονώ βλέποντας την δική μου αχαριστία. – Εύχομαι να ανταποκριθείς στις πολλές ευεργεσίες του Θεού. «Το έλεος Σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου», έλεγε ο Δαβίδ. Να το λες και εσύ, γιατί είναι αλήθεια ότι αυτό συμβαίνει και σ’ εσένα, αλλά και πάλι είναι αλήθεια ότι το αναγνωρίζεις και ευχαριστείς και δοξολογείς τον Θεό.

Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει την αγάπη του Θεού, τότε και ο Θεός τον … «βομβαρδίζει» με την αγάπη Του. Ίσως παραξενευτείτε με την λέξη « βομβαρδίζει», αλλά, για να διαλυθεί το πουρί ή ο γρανίτης που είναι γύρω από την καρδιά μας, χρειάζονται βόμβες θεϊκές που να έχουν ως ύλη εκρηκτική την αγάπη του Θεού. ‘Όταν πια διαλυθεί ο σκληρός αυτός φλοιός, τότε η καρδιά γίνεται ευαίσθητη και ο άνθρωπος συγκινείται ακόμη και από τις πιο μικρές ευεργεσίες του Θεού. Αισθάνεται καταχρεωμένος στον Θεό και είναι κατασυγκινημένος, διότι, ενώ σκέφτεται πώς να ξεχρεωθεί, ο Θεός του δίνει όλο και περισσότερες ευλογίες, μέχρι που λειώνει η ψυχή η φιλότιμη από την αγάπη Του.

– Γέροντα, γιατί μας αγαπάει τόσο πολύ ο Θεός; `
– Γιατί μας έχει παιδιά Του, περισσότερα δεν μπορώ να σας πω!

-Γέροντα, εάν κανείς, παρόλο που αγωνίζεται, έχει συνεχώς τις ίδιες πτώσεις, δεν δυσαρεστεί τον Θεό, δεν Τον απογοητεύει;
– Μήπως ο Θεός περιμένει προκοπή από μας; Όχι. Είμαστε όμως παιδιά Του και μας αγαπάει όλους το ίδιο. Είδα μια φορά κάποιον πατέρα, που είχε και ένα χαζούλικο παιδάκι που έτρεχαν οι μύξες του και τις σκούπιζε με τα μανίκια του, αλλά το έσφιγγε και αυτό στην αγκαλιά του και το φιλούσε και το χάιδευε όπως και τα άλλα. Έτσι και ο Θεός σαν καλός Πατέρας δεν αγαπάει μόνον τα χαριτωμένα παιδιά Του, αλλά και τα πνευματικά αδύνατα, για τα οποία μάλιστα πονάει και ενδιαφέρεται περισσότερο.

Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει πόσο αγαπάει ο Θεός τον άνθρωπο! Η αγάπη Του δεν συγκρίνεται με τίποτε! Δεν έχει όρια! Είναι τόσο μεγάλη που, κάτι ελάχιστο αν αισθανθεί ο άνθρωπος από την αγάπη αυτήν, η πήλινη καρδιά του δεν μπορεί να την αντέξει, διαλύεται γιατί είναι πηλός.

Ο Θεός πολλές φορές επιτρέπει να πέσει άφθονη η αγάπη Του στα πλάσματά Του και τότε η ψυχή μας θερμαίνεται και βλέπουμε ότι είναι τόσο γλυκειά η θεία αγάπη, τόσο μεγάλη, που δεν την αντέχουμε και φθάνουμε στο σημείο να πούμε: «Θεέ μου, φθάνει! Ελάττωσε λίγο την αγάπη Σου, γιατί δεν την αντέχω». Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός θέλει να μας δείξει ότι από μέρους Του υπάρχει όλη η διάθεση να μας δώσει άφθονη την αγάπη Του, αλλά δεν το κάνει, γιατί η μπαταρία μας είναι μικρή. Χρειάζεται να την μεγαλώσουμε, ώστε να χωράει περισσότερη θεία αγάπη, γιατί το θείο ρεύμα της αγάπης του Θεού έρχεται σ’ εμάς ανάλογα με την χωρητικότητά μας.

– Γέροντα πως θα αυξηθεί αυτή η χωρητικότητα;
– Όσο θα καθαρίζεται η καρδιά μας, τόσο θα αυξάνεται η χωρητικότητά της και τόσο θα δεχώμαστε την θεϊκή αγάπη, η οποία είναι απεριόριστη και αχώρητη και ανεξάντλητη.
Από το βιβλίο « Πάθη και Αρετές» του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

***

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_M_13a7df9e386a906918cf7b8a4d9b0cf781Αν αποκτήσεις την αγάπη του Χριστού
Τότε δεν θα απορρίπτεις τον παραστρατημένο νέο
Αλλά από αγάπη θα κατεβαίνεις μαζί του
Ακόμη και στην κόλαση που βρίσκεται.
Όμως τότε η αγάπη
Θα μεταβάλλει την κόλαση σε Παράδεισο.
Αλλά και κατι άλλο να σας πω:
H αγάπη είπαμε δεν έχει εχθρούς
Μόνο οι άλλοι που δεν αγαπούν
Την βλέπουν σαν εχθρό τους.

Στις 18 Απριλίου του 1977 κάποιος μαθητής της Αθωνιάδος Σχολής, εκ μέρους και άλλων, ζήτησε από τον π. Παίσιο να τους συμβουλέψει το πώς, με την βοήθεια του Θεού, θα ανταπεξέλθουν στους πειρασμούς που θα συναντήσουν στον κόσμο μετά την αποφοίτησή τους από την Σχολή.

-Ο Γέροντας άρχισε ως εξής :
Ένα παιδάκι προσπαθεί να παραμερίσει από τον δρόμο μια μεγάλη πέτρα, ο σκληρότερος άνθρωπος να το δει θα το βοηθήσει, το ίδιο και ο Θεός θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα εμπόδια «άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Όσον αποφεύγει κανείς την παρηγοριά των ανθρώπων τόσο τον πλησιάζει η παρηγοριά του Θεού, διότι είναι επόμενο, όπου δεν υπάρχει η μία, υπάρχει η άλλη παρηγοριά.
Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγάλη, λειώνει πέτρες, ο αγωνιζόμενος άνθρωπος νιώθει την αγάπη του Θεού και δεν μπορεί ν’ αντέξει και φωνάζει στον Θεό, φτάνει. Ο Θεός του λέγει, να μεγαλώσεις τη μπαταρία σου. Όπως η μπαταρία όταν είναι μικρή δεν δέχεται, όταν την γεμίσουν με πολύ ρεύμα, παρά το κανονικό γι’ αυτήν.
Πρέπει να πολεμούμε τον διάβολο με τα δικά του όπλα. Όπως στον πόλεμο αν ρίξει κανείς μια χειροβομβίδα στον αντίπαλό του, αν ο αντίπαλός του είναι πολύ ευκίνητος και σε κλάσμα του δευτερολέπτου αρπάξει την χειροβομβίδα και την πετάξει στον πρώτο, δεν παθαίνει τίποτα.

Μυροφόρες_ Myrrhbearers_ Жёны-мироносицы_ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ-490609-Myroforoi-DionysiouΆγιος Παύλος Πατριάρχης της Σερβίας

Για μας, αδελφοί και αδελφές, το Ευαγγέλιο, η Ορθόδοξη πίστη, δεν αποτελούν δίδαγμα που αποστηθίζεται και αναπαράγεται, αλλά τη διδασκαλία που ορίζει τη ζωή μας. Όταν το στόμα των Αποστόλων σώπαινε, μιλούσαν τα έργα τους, η αγιασμένη ζωή τους….
Μη λησμονούμε ότι ζητούμενο της εδώ ζωής μας είναι να κερδίσουμε την αιώνιο ζωή και τη μακαριότητα της Βασιλείας των ουρανών, να βρεθούμε κοντά στον Θεό και τους αγίους Του. Άρα, εδώ έγκειται το νόημα της ζωής μας…

”Ο Χριστός είπε στους μαθητές του: Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Γι’ αυτό να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια και αθώοι και ακέραιοι όπως τα περιστέρια. Η σοφία θα μας προστατέψει από τους λύκους, και η αθωότητα θα μας αποτρέψει από το να γίνουμε λύκοι.”

Αφού όλος ο κόσμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του διαβόλου’’ ( Α’ Ιωαννου 5,19), όποιος θέλει να ‘ναι άνθρωπος μ’ όλη τη σημασία της λέξης είναι σαν πρόβατο που περιβάλλεται από λύκους. Κι ένα πρόβατο ανάμεσα σε λύκους αντιμετωπίζει δυο κινδύνους. Ο πρώτος είναι η εξόντωση – να τον ξεσκίσουν οι λύκοι. Ο Υιός του Θεού, όμως, δε μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους γι’ αυτό. Ο δεύτερος κίνδυνος για το πρόβατο είναι να νομίσει και να συμπεράνει ότι μόνο ως λύκος μπορεί να επιβιώσει – με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί και το ίδιο σε λύκο, ν’ ακονίσει τα δόντια του, να μάθει πώς να γρυλίζει, να βγάλει νύχια κι από πρόβατο να γίνει λύκος. Ούτε γι’ αυτό μας προόρισε ο Χριστός. Αν μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους, είναι ώστε με την πίστη και τη ζωή μας να τους εξημερώσουμε σε πρόβατα του Χριστού, αν ασφαλώς το θέλουν.
Για να μας γλιτώσει από τους κινδύνους που ανέφερα, ο Χριστός μας συμβουλεύει να ‘’είμαστε συνετοί σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια’’. Η σύνεση θα μας προστατέψει απ’ τα δόντια του λύκου, η ακεραιότητα θα μας προφυλάξει απτο να γίνουμε λύκοι.

Η Ταπείνωση, είναι η μητέρα, το θεμέλιο και η βάση όλων των ευαγγελικών αρετών.

…πόση δυστυχία προξενούν η ματαιοδοξία και η αλαζονεία, ο πόθος να φανούμε καλύτεροι απ’ αυτό που είμαστε… Σας καλώ, λοιπόν, ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα. Γιατί σ’ αυτή την υποκρισία φυτρώνουν η συκοφαντία, το κουτσομπολιό, η ταπείνωση του διπλανού μας, τον λέμε τιποτένιο και αυτοστιγμεί γινόμαστε σπουδαίοι. Τον κλωτσάμε προς τα κάτω, για να μεγαλώσει η μεταξύ μας απόσταση και να δουν οι άλλοι πόσο ανώτεροι είμαστε- τι ψέμα φυσικά!
Ταπεινόφρονα ψυχή- αυτό χρειαζόμαστε, αδελφοί και αδελφές, γι’ αυτό κοπιάζουμε. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι απάθεια, διότι απαιτείται τεράστιο σθένος για να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού. Με την ταπείνωση μας, στην πραγματικότητα, υψωνόμαστε και γινόμαστε όντως καλύτεροι.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.