Γράφει ο Νίκος Φραγκάκης-δημοσιογράφος- Το 1325 η έδρα της Μητρόπολης του Κιέβου που είχε μεταφερθεί, λόγω της επιθέσεως των Μογγόλων, στο Βλαδίμιρ, καταλήγει στην Μόσχα και παραμένει μέχρι το 1448, πάντοτε όμως, υπό την ιστορική ονομασία που την προσδιορίζει, ως Μητρόπολη Κιέβου.

Το 1448, με την διακήρυξη της αυτοκεφαλίας της Μητρόπολης Μόσχας, οι Ρώσοι προκαθήμενοι, ΠΑΡΑΝΟΜΑ, εγκαταλείπουν σταδιακά τον τίτλο με τον ιστορικό προσδιορισμό “Μητρόπολη Κιέβου”, χρησιμοποιώντας, αυτόν του “Μητρόπολη Μόσχας και πασών των Ρωσιών.”

Η ενέργεια αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας νέας Μητρόπολης, χωρίς αυτό να συνεπάγεται την εξαφάνιση της ιστορικής Μητρόπολης του Κιέβου ή οποία γεωγραφικά και ιστορικά εξακολουθεί να υφίσταται.

Έτσι από το 1448 έως και το 1686 η Μητρόπολη Κιέβου συνεχίζει να παραμένει στα δίπτυχα σαν Αυτοκέφαλη Εκκλησία, παρά την διακήρυξη της Αυτοκεφαλίας της Μόσχας.

Το 1686, το Πατριαρχείο Μόσχας, ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ, παραποιώντας την ιστορία, έθεσε υπό την δικαιοδοσία του την ιστορική Μητρόπολη Κιέβου, χωρίς ΠΟΤΕ να υπάρξει η προηγούμενη ΣΥΜΦΩΝΗ ΓΝΩΜΗ της Κωνσταντινουπόλεως, ως δια των εκκλησιαστικών κανόνων ήταν απαραίτητο.

Ούτε ποτέ η Μητρόπολη Κιέβου υπέγραψε κάποια συμφωνία με την Μόσχα, αφού πάντα ήταν αντίθετη για την υπαγωγή της σε αυτό…

Το 1686, η Μόσχα, με τσάρο τον Αλεξέι Μιχαίλοβιτς πρότεινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία συνθήκη ειρήνης. Αυτή ήταν η ευκαιρία που περίμενε για να εκβιάσει τον Πενταπατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονύσιο Δ΄ Κομνηνό (1671-1673, 1676-1679, 1682-1684, 1686-1687 και 1693-1694), επικληθείς Μουσελίμης και Σερογλάνης – προσωνύμια που πηγάζουν από οθωμανικά αξιώματα, δείγμα των θέσεων που είχε καταλάβει ως λαϊκός στο Φανάρι.

Ο εκβιασμός έγκειτο στο ότι θα τον άφηναν έκθετο απέναντι στην βαρβαρότητα των Τούρκων, αν δεν έδινε την συγκατάθεση του να μεταφερθεί η Μητρόπολη του Κιέβου στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Μόσχας. Ήδη, μέχρι τότε, ο Διονύσιος Δ’ είχε φυλακιστεί δύο φορές από τους Τούρκους για κακοδιαχείριση.

Έτσι τον Μάιο του 1686 ο πατριάρχης Διονύσιος Δ΄ Μουσελίμης εκδίδει πιστοποιητικό μεταβίβασης της Μητρόπολης του Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας, το οποίο αγοράστηκε από τον πρέσβη της Μόσχας Νικήτα Αλεξέγιεφ με 200 χρυσά νομίσματα και 120 δέρματα.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1687, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως στερεί από τον Διονύσιο τον πατριαρχικό θρόνο για δωροδοκία, και αρνείται την υπαγωγή της Μητρόπολης του Κιέβου στο Πατριαρχείο της Μόσχας.

Έκτοτε, αυτή η κατάσταση διαιωνίζεται μέχρι σήμερα…

Αν η Αγία Οικουμενική Σύνοδος, ως η μόνη αρμόδια, για την δίκαιη επίλυση του στρεβλού αυτού εκκλησιαστικού ζητήματος που επί αιώνες κρατεί σε εκκλησιαστική ομηρία το Κίεβο, επιτρέψει την επαναφορά στο ιστορικό εκκλησιαστικό καθεστώς, το προ του 1686, η Μητρόπολη του Κιέβου, μητέρα Εκκλησία όλων των Σλάβων, αποδεσμεύεται από την ΠΑΡΑΝΟΜΗ κυριαρχία του Πατριαρχείου Μόσχας, και επανέρχεται στο καθεστώς της Αυτόνομης Μητρόπολης του Κιέβου.

Εξ άλλου η Μητρόπολη του Κιέβου είναι αυτή που είχε λάβει το βάπτισμα από την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και αυτή που διοικούσε εκκλησιαστικά εδάφη της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, της Λιθουανίας και της Ρωσίας

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.